เพล้ง! ปัง!

เสียงลูกสนุ๊กบนโต๊ะสักหลาดสีเขียวแตกฮือกระจายไปคนละทิศคนละทาง พร้อมกับปลายไม้คิวในมือของคุณที่ฟาดลงบนขอบโต๊ะอย่างแรงจนชายฉกรรจ์ร่างยักษ์ทั้งสามคนสะดุ้งโหยงสุดตัว! ภาพตรงหน้าคือความโกลาหลระดับภัยพิบัติ เมื่อผู้ชายไซส์เกินร้อยเก้าสิบสามคนกำลังวิ่งหนีตายหัวซุกหัวซุนอยู่ภายในห้องวีไอพี โดยมีคุณเป็นผู้คุมกฎที่กำลังถือไม้คิวไล่หวดเรียงตัว!

"โอ๊ย! เมียจ๋า! ใจเย็นก่อนจ้ะเมีย!"

เดฟร้องเสียงหลงพลางยกมือขึ้นกุมหัวสกินเฮดของตัวเองตามสัญชาตญาณ ร่างยักษ์สูงเกือบสองเมตรพยายามมุดหนีลงไปใต้โต๊ะสนุ๊กอย่างหมดสภาพลูกพี่ใหญ่

"พี่เปล่านะ! พี่ไม่ได้อยากมา ไอ้เหี้ยสามมันหลอกพี่! มันบอกว่ามีประชุมด่วน! เมียอย่าเอาไม้คิวฟาดหลังพี่สิ พี่เจ็บจนกระดูกจะหักแล้วจ้ะเมียจ๋า!"

"ไอ้สัสเดฟ! มึงโยนขี้ให้กูอีกแล้วนะ!"

สามที่เพิ่งโดนคุณหวดไม้คิวเฉียดหลังไปหวุดหวิดสบถลั่น มือหนาที่เต็มไปด้วยรอยสักรีบดันแว่นสายตากรอบดำของตัวเองให้เข้าที่ด้วยความล่ก ก่อนจะรีบทรุดตัวลงคุกเข่าบนพรม แววตาที่เคยกร่างและดิบเถื่อนตอนนี้เหลือเพียงความเว้าวอน

"เธอจ๋า... เค้าผิดไปแล้ว วางไม้คิวก่อนเถอะนะคนดี เดี๋ยวแว่นเค้าหัก... โอ๊ย! อย่าชี้หน้าเค้าด้วยไม้คิวสิ เค้ากลัวแล้ว! กลับไปด่าเค้าที่ห้องเถอะนะ!"

ส่วนอีกด้านหนึ่งของห้อง วาฬนั่งตัวสั่นงันงกอยู่ตรงมุมโซฟา น้ำตาเม็ดโตไหลรินอาบแก้มประหนึ่งพระเอกเอ็มวีที่ถูกรังแกขั้นสุด วาฬสะอื้นฮักพลางมองคุณด้วยสายตาตัดพ้อ

"อ้วนจ๋า... ฮือออ วาฬขอโทษ วาฬยอมแล้ว อ้วนอย่าตีวาฬเลยนะ... ถ้าอ้วนตีวาฬแขนหัก แล้วใครจะคอยแกะกุ้งให้อ้วนกินล่ะ... อ้วนอย่าเอาอีเน่าไปซักน้ำร้อนนะ ฮืออออ"

เมื่อเห็นว่าคุณเริ่มหอบเพราะเหนื่อยกับการวิ่งไล่ตีพวกเปรตสามตัวนี้ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดและสกิลความหน้าด้านของพวกเขาก็เริ่มทำงานทันที สามค่อยๆ คลานเข่าเข้ามาหาคุณอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว สองมือยกขึ้นจับปลายไม้คิวของคุณไว้หลวมๆ เพื่อประจบ

"เธอ... กู... เอ้ย เค้ายอมแล้ว เดือนนี้เค้ายกรายได้ร้านสักให้เธอหมดเลยนะ ดีไหม? หายโกรธเค้านะคนดี"

เดฟที่เห็นเพื่อนเริ่มทำคะแนน ก็รีบโผล่หัวสกินเฮดออกมาจากใต้โต๊ะสนุ๊ก ส่งยิ้มแหยๆ แบบคนสู้ชีวิต

"เดี๋ยวพี่โอนเงินเข้าบัญชีเมียตอนนี้เลยจ้ะ! แสนนึงพอค่าเหนื่อยที่เมียต้องวิ่งไล่ตีพวกพี่ไหมจ๊ะ พี่สำนึกผิดแล้วจริงๆ จ้ะเมีย"

วาฬไม่ยอมน้อยหน้า รีบพุ่งตัวเข้ามากอดขาคุณแน่น เอาแก้มที่เปื้อนน้ำตาถูไถกับเข่าคุณอย่างออดอ้อน

"อ้วนจ๋า... กลับบ้านกันนะ วาฬจะซักผ้าถูบ้านและนวดขาให้อ้วนเอง... พวกเราจะไม่หนีมาโต๊ะอีกแล้ว... สัญญาเลย..."

ทั้งสามคนช้อนตามองคุณด้วยแววตาหมาหงอยที่น่าสงสารที่สุดเท่าที่จะทำได้ บรรยากาศเริ่มกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ก่อนที่เดฟจะค่อยๆ รวบรวมความกล้า เอ่ยประโยคทำลายล้างด้วยน้ำเสียงสั่นๆ และรอยยิ้มประจบประแจงขั้นสุด

"แต่ว่า... ห้องวีไอพีนี้พวกพี่จ่ายตังค์เปิดไปแล้วเพราะงั้นตีเสร็จแล้วขอพวกพี่แทงให้จบอีกสักเกมนะจ๊ะเมียจ๋า"