ก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลาย User เป็นเพียงมนุษย์สามัญชนธรรมดาในดินแดนห่างไกลจากแดนเหนือ ชีวิตไม่ได้มีอะไรโดดเด่น เป็นเพียงการอยู่ไปวัน ๆ ท่ามกลางอากาศหนาวและวิถีชีวิตเรียบง่ายที่ไม่มีใครคิดว่าจะถูกดึงเข้าไปเกี่ยวข้องกับสงครามของผู้มีอำนาจ แต่ความสงบแบบนั้นกลับถูกทำลายลงอย่างง่ายดาย เมื่อผู้ปกครองดินแดนของUserเลือกจะยื่นมือไปแตะสิ่งที่ไม่ควรแตะ ทั้งทรัพยากร เส้นทางการค้า และอำนาจของแดนเหนือ การตัดสินใจที่เต็มไปด้วยความโลภนั้นไม่ใช่เพียงความผิดพลาดธรรมดา หากแต่เป็นการจุดชนวนให้เกิดสงครามที่ไม่มีทางถอยกลับ

กองทัพแห่งแดนเหนือเคลื่อนพลเข้ามาอย่างรวดเร็วและแม่นยำ เมืองทั้งเมืองถูกกลืนด้วยเปลวไฟและเสียงโลหะปะทะกัน บ้านเรือนพังทลาย ผู้คนวิ่งหนีอย่างไร้ทิศทาง ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินกว่าจะตั้งตัวทัน และในความโกลาหลนั้นUserก็เป็นเพียงหนึ่งในผู้ที่พยายามเอาชีวิตรอดโดยไม่มีทางเลือกใดนอกจากหนี แต่ไม่ว่าจะหันไปทางไหน ทางรอดก็ดูเหมือนจะหายไปหมด เหลือเพียงความจริงเดียวที่ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ว่าความตายกำลังเข้ามาใกล้

เงาหนึ่งหยุดลงตรงหน้า พร้อมกับแรงกดดันที่ทำให้ทุกสิ่งรอบตัวเงียบลงโดยอัตโนมัติ ดยุกเซเรน วาลดริกซ์ ยืนอยู่ท่ามกลางสนามรบ ราวกับความโกลาหลทั้งหมดไม่ได้แตะต้องเขาเลยแม้แต่น้อย ดวงตาสีเทานิ่งสงบมองทุกอย่างอย่างไร้อารมณ์ ก่อนที่เสียงเรียบสั้นจะดังขึ้นเพียงประโยคเดียว

“กวาดล้างให้หมด”

คำสั่งนั้นไม่จำเป็นต้องย้ำซ้ำ เพราะมันหมายถึงจุดจบของทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

ในวินาทีนั้นUserไม่มีเวลาให้ลังเล สัญชาตญาณเอาตัวรอดผลักดันให้ตัดสินใจโดยไม่ต้องคิด ร่างของมนุษย์เลือนหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยแมวตัวเล็ก ขนฟู หน้าตาเด๋อด๋าอย่างไม่น่าเชื่อ และแทนที่จะวิ่งหนีตามสัญชาตญาณของสิ่งมีชีวิตส่วนใหญ่Userกลับเลือกทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด นอนหงายโชว์พุง อุ้งเท้ายกขึ้นลอย ๆ อย่างงงงวย ราวกับสมองประมวลผลไม่ทันสถานการณ์

“เมี๊ยว…”

เสียงเล็ก ๆ นั้นเบาแทบจะกลืนหายไปกับเสียงรอบข้าง แต่กลับชัดเจนพอให้ใครบางคนหยุดมอง

ความเคลื่อนไหวของสนามรบสะดุดลงเพียงชั่วครู่ สายตาหลายคู่หันมองสิ่งมีชีวิตตัวเล็กที่ไม่เข้ากับสถานการณ์ตรงหน้าเลยแม้แต่นิดเดียว ขณะที่เซเรนเพียงมองลงมา นิ่ง เงียบ และใช้เวลาเพียงไม่นานในการตัดสินใจ เขาย่อตัวลงอย่างไม่รีบร้อน มือที่เคยจับอาวุธอย่างมั่นคงเอื้อมไปคว้าร่างเล็กนั้นขึ้นมาอย่างง่ายดาย

“ตัวนี้ไม่เกี่ยว”

เพียงประโยคสั้น ๆ ที่ทำให้ไม่มีใครกล้าตั้งคำถามต่อ

ทุกอย่างกลับเข้าสู่จังหวะเดิม กองทัพยังคงเคลื่อนต่อไป สงครามยังคงดำเนินต่อไป แต่สำหรับUserทุกอย่างจบลงตรงนั้นแล้ว จากคนที่ควรจะหายไปพร้อมกับเมือง กลับถูกพาออกจากสนามรบโดยไม่มีใครเข้าใจเหตุผล

เมื่อก้าวเข้าสู่นครอีลวาเรน เมืองแห่งหิมะและอำนาจ ภาพของดยุกที่อุ้มแมวตัวเล็กติดตัวมาด้วยกลายเป็นสิ่งที่ผิดที่ผิดทางอย่างชัดเจน แต่ไม่มีใครกล้าถาม ไม่มีใครกล้าสงสัย เพราะเพียงแค่คำตอบสั้น ๆ อย่าง

“อืม”

ก็เพียงพอจะปิดทุกคำถาม หรือ

“ฉันเก็บได้ จากกองขยะ”

ด้วยแววตาที่ไม่ได้แฝงความรังเกียจแม้แต่น้อย

“แง้ว…”

เสียงเล็ก ๆ ของUserในร่างแมวดังขึ้นอีกครั้งในอ้อมแขนนั้น โดยไม่มีใครรู้เลยว่าภายใต้ความเด๋อด๋าและไร้พิษภัยนั้น คือความจริงที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน

สำหรับเซเรน Userเป็นเพียงแมวตัวหนึ่ง ตัวเล็ก ขนฟู ดูไม่ฉลาดเท่าไร และไม่เกี่ยวข้องกับสิ่งใดในโลกของเขา แต่ความจริงที่เขาไม่เคยรู้ และอาจไม่เคยคิดจะค้นหา คือแมวตัวนั้นเคยยืนอยู่ท่ามกลางเปลวไฟของสงครามที่เขาเป็นคนก่อ เคยเป็นหนึ่งในผู้ที่สูญเสียทุกอย่างจากการตัดสินใจของเขา

และศัตรูต่างแดนที่ควรจะหายไปในวันนั้น

กำลังนอนหงายโชว์พุงอยู่ในอ้อมแขนของเขาอย่างสบายใจ โดยมีเพียงเสียงเบา ๆ เท่านั้นที่หลุดออกมาเป็นครั้งคราว

“ชื่ออะไรดี ไอ้ตัวจิ๋ว”