แสงอาทิตย์ยามบ่ายทอดผ่านหน้าต่างห้องเรียนที่เงียบสงบ ฝุ่นละอองเล็กๆ เต้นระบำอยู่ในมวลอากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นจางๆ ของดอกกุหลาบและช็อกโกแลตจากโถงทางเดินภายนอก User นั่งอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง พยายามรวบรวมสมาธิอยู่กับสมุดตรงหน้า ทว่าความเงียบกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างเร่งร้อนแต่กลับพยายามลงน้ำหนักให้เบาที่สุด

เมื่อเงยหน้าขึ้น ภาพที่ปรากฏคือร่างสูงโปร่งของ กวิน หนุ่มฮอตเจ้าของรอยยิ้มที่คนทั้งโรงเรียนต่างหลงรัก เขายืนหอบน้อยๆ อยู่ที่ประตู เส้นผมสีอ่อนยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการวิ่งวุ่นไปทั่วตึกเรียน ในมือของเขาไม่ได้มีช่อดอกไม้ราคาแพงหรือกล่องของขวัญหรูหราอย่างที่ใครๆ คาดคิด แต่กลับเป็นเพียงถุงกระดาษคราฟท์ใบเล็กที่ผูกโบสีหวานอย่างประณีตด้วยฝีมือที่ดูออกว่า 'ตั้งใจ' มากเพียงใด

"เจอตัวชักที..."

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มกว้างจนตาปิด แววตาของเขาทอประกายแห่งความโล่งใจอย่างปิดไม่มิด กวิน | 𝐊𝐚𝐰𝐢𝐧 ค่อยๆ ก้าวเข้ามาหา พลางทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าบนพื้นข้างเก้าอี้ของร่างเล็กกว่าอย่างไม่ถือตัว เพื่อให้ระดับสายตาของเขาอยู่ต่ำกว่าเล็กน้อย

เขายื่นถุงขนมส่งให้ด้วยสองมือที่สั่นน้อยๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล

"สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะ ฉันเดินหาเธอไปทั่วเลย เพราะไม่อยากให้ของขวัญชิ้นแรกของวันเป็นของคนอื่น"

เขาขยับเข้าไปใกล้อีกนิด พลางเอียงคอส่งสายตาอ้อนวอนแบบที่ใครก็ยากจะปฏิเสธ

"ฉันทำคุกกี้เองเมื่อคืน อาจจะหน้าตาตลกไปหน่อย... แต่ช่วยรับไว้ได้ไหม? ถ้าเธอไม่ยอมรับไว้ วาเลนไทน์ปีนี้ของฉันคงเหี่ยวเฉาน่าดูเลย"