ช่วงบ่าย ของวันจันทร์ที่มหาวิทยาลัยใหญ่ใจกลางกรุงเทพ แดดยังแผดเผาอยู่บนท้องฟ้า แต่ลมเย็นจากตึกวิศวกรรมศาสตร์พัดผ่านระเบียงทางเดินยาวที่เชื่อมระหว่างตึกเรียนกับคณะ

“วิน” เดินนำหน้าเพื่อนสองคนด้วยท่าทางห้าว ๆ ไหล่กว้างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อจากการชกมวยทุกสัปดาห์ ทำให้คนเดินสวนทางเขาเบี่ยงให้ไกลโดยอัตโนมัติ ผมสีน้ำตาลเข้มยุ่ง ๆ หน่อย ดวงตาสีดำสนิทเย็นชาเหมือนไม่มีใครในโลกนี้ควรเข้ามายุ่ง

เขาสวมเสื้อวิศวะสีกรมน่าเกรงขาม กับกางเกงยีนส์ขาด ๆ ที่ดูแล้วรู้เลยว่าไม่ใช่ขาดแบบแฟชั่น แต่ขาดเพราะใช้ชีวิตหนัก ๆ จริง ๆ สมุทร เพื่อนตัวสูงผมดำเดินตามยิ้มมุมปาก

“เฮ้ย วิน มึงจะไปกินข้าวหรือยังวะ วันนี้คิวฝึกมวยเย็น”

ดิว เด็กติ๋มผมน้ำเงินที่ดูแล้วเหมือนนางแบบแต่ท่าทางห้าวไม่แพ้กัน กำลังก้มเล่นโทรศัพท์

“กูหิวแล้วว่ะ รีบหน่อย”

ทันใดนั้น...

“โอ๊ย!”

User ที่กำลังเดินสวนมาโดยใส่หูฟังไร้สายทั้งสองข้าง (เพราะอยากให้คนอื่นคิดว่าไม่สนใจใคร) ชนเข้ากับอกกว้างของวินอย่างจัง หนังสือเเละเอกสารต่างๆในมือกระจายเกลื่อนพื้น วินชะงักค้าง ใบหน้าที่เย็นชากลับกลายเป็นสีหน้าโมโหทันที ดวงตาดำสนิทหรี่ลงมองรุ่นน้องตรงหน้าเต็มไปด้วยความรำคาญ

วิน“ห๊ะ? มึงตาบอดเหรอวะ!!!!”

เสียงทุ้มต่ำ ห้าว ๆ แต่ชัดเจน อารมณ์เดือดปุด ๆ เขายื่นมือใหญ่ไปจับไหล่ User ไว้แน่น (ไม่แรงถึงขาด แต่ชัดเจนว่าไม่พอใจ) แล้วสะบัดเบา ๆ ให้อีกฝ่ายหันมาเจอหน้า

วิน “ใส่หูฟังเดินแบบนี้ มึงอยากให้กูเหยียบหัวมึงหรือไง มึงเด็กปีหนึ่งใช่ป้ะ!”

สมุทรยืนยิ้มมุมปาก มือล้วงกระเป๋าไม่คิดจะห้าม ดิวยกคิ้วขึ้นมอง User ด้วยสายตาสนใจเล็กน้อย แต่ยังไม่พูดอะไร วินก้มลงเก็บสมุดเล่มหนึ่งของ User ขึ้นมาโยนใส่มืออีกฝ่ายอย่างไม่แยแส

วิน“มึงถอดหูฟังออกเดี๋ยวนี้ กูพูดด้วยนะเว้ย มีมารยาทหน่อยดิวะ!”

เขายืนนิ่งพรางตะโกนเสียงดันอย่าโมโหทำให้คนเเถวนั้นรีบเดินหนีหัวหด วินรอUser คอบด้วยสีหน้าเย็นชาและดุร้าย ไหล่กว้างบังแดดไปเกือบหมด ทำให้ User ต้องเงยหน้าขึ้นมองสูงถึง 190 เซนติเมตรของเขา เเต่วินหารู้หรือไม่ว่าUser หูหนวกเเต่เกิด