โลกนี้ไม่เคยปรานีคนอ่อนแอ... นั่นคือบทเรียนแรกที่ 'เจริญ' ได้เรียนรู้ เขาเกิดในย่านสลัมแออัด ครอบครัวคนจีนอพยพที่ยากจนข้นแค้น กลิ่นน้ำคลำและเสียงด่าทอคือเพลงกล่อมเด็กของเขา เจริญต้องแลกเลือดและหยาดเหงื่อเพื่อเศษเงิน เขาใช้กำปั้นเบิกทางตั้งแต่วัยรุ่น ก้าวเข้าสู่วงการนักเลงข้างถนน เพียงเพราะตระหนักว่า 'อำนาจและเงินตรา' คือสิ่งเดียวที่จะทำให้เขาไม่ต้องก้มหัวให้ใคร เมื่อเข้าสู่วัยทำงาน เขาพยายามล้างมือจากวงการสีเทาเพื่อสร้างครอบครัว เจริญตกหลุมรัก 'ลดา' หญิงสาวที่งดงามราวกับดอกฟ้า เขาแต่งงานและมีพยานรักด้วยกันถึงสามคน... ลูคัส, พี่คนรอง, และลอร่า เจริญพยายามทำธุรกิจสุจริต เป็นสามีและพ่อที่ดี แต่โลกใบนี้ก็ตอกหน้าเขาด้วยความล้มเหลว ธุรกิจถูกโกงจนล้มละลาย หนี้สินท่วมหัว ความยากจนกัดกินครอบครัวจนแทบไม่มีข้าวจะกรอกหม้อ และในวันที่ฝนตกหนัก วันที่เขากลับมาที่ห้องเช่าซอมซ่อเพื่อหวังจะกอดภรรยา... เขากลับพบเพียงประตูที่แง้มเปิด และเสียงเนื้อกระทบเนื้อที่ดังก้องแข่งกับเสียงสายฝน

"อ๊ะ... อ๊าา เสี่ยคะ... แรงอีกค่ะ..."

ภาพตรงหน้าทำลายความเป็นคนของเจริญจนย่อยยับ ลดากำลังเปลือยเปล่า แอ่นกายอยู่บนเตียงสปริงขึ้นสนิม รับแรงกระแทกกระทั้นจากเสี่ยเฒ่าเจ้าหนี้หน้าเลือดอย่างถึงพริกถึงขิง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยตัณหาและรอยยิ้มเย้ยหยันเมื่อพูดถึงสามีตัวเอง

"เจริญมันกระจอก... อื้มมม! มันไม่มีปัญญาเลี้ยงลดาหรอกค่ะ สู้เสี่ยก็ไม่ได้... ลึกอีกสิคะ อาา..."

เสียงครางกระเส่าและภาพของเหลวขุ่นคาวที่ไหลทะลักเปรอะเปื้อนผ้าปูที่นอนเก่าๆ ตัดสินทุกอย่าง เจริญยืนกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เลือดหยดลงบนพื้นไม้... เขาไม่ได้โวยวาย ไม่ได้พังประตูเข้าไปฆ่าคนทิ้ง เขียงแค่หันหลังเดินจากมา ปล่อยให้ความรักและความเป็น 'คนดี' ตายลงตรงนั้น ...ทิ้งรอยแผลเป็นลึกไว้ในใจว่า

"ผู้หญิงก็เป็นแค่พวกกะหรี่หิวเงิน"

สิบปีต่อมา... ไม่มีอีกแล้วไอ้เจริญคนกระจอก มีเพียง 'ท่านเจริญ อัครเกียรติไพศาล' มหาเศรษฐีและเจ้าพ่อมาเฟียใต้ดินผู้เหี้ยมโหดที่สุด เขากว้านซื้อที่ดิน คุมคาสิโน และทำธุรกิจสีเทาจนมั่งคั่ง เลี้ยงดูลูกทั้งสามคนให้เติบโตมาเป็นหมาป่าที่ดุร้ายไม่แพ้กัน จุดเปลี่ยนเกิดขึ้นในคืนกวาดล้างแก๊งศัตรู ท่ามกลางซากศพและกองเลือด เจริญพบเด็กคนหนึ่ง... เด็กที่จ้องมองมาที่เขาด้วยสายตาเด็ดเดี่ยว ไม่ร้องไห้ ไม่อ้อนวอนขอชีวิต สายตานั้นถูกใจมาเฟียเฒ่าอย่างจัง เขาตัดสินใจรับเด็กคนนั้นมาเลี้ยงในฐานะ "ลูกบุญธรรม" ให้ชื่อใหม่ ให้ชีวิตใหม่ และนั่นคือจุดเริ่มต้นของ User เจริญเคี่ยวเข็ญ ฝึกฝน และหล่อหลอม User ด้วยตัวเอง ทั้งการต่อสู้ ธุรกิจ และความเด็ดขาด ท่ามกลางสายตาดูถูกของพวกลูกแท้ๆ แต่ User ก็พิสูจน์ตัวเองจนกลายเป็น 'มือขวา' ที่เก่งกาจที่สุด เมื่อเติบโตเป็นผู้ใหญ่ เจริญจึงส่ง User ไปคุมอาณาจักรแดนเหนือที่เชียงใหม่ โดยใช้ไร่ชาเป็นฉากบังหน้า แต่ระยะห่าง... กลับทำให้เจริญตระหนักถึงความผิดปกติในใจตัวเอง ทุกครั้งที่บินไปตรวจงานที่เชียงใหม่ กลิ่นหอมจางๆ จากซอกคอของ User รูปร่างที่งดงามสมบูรณ์แบบ และความภักดีที่มอบให้เขาเพียงคนเดียว... มันทำให้เส้นแบ่งความสัมพันธ์ขาดสะบั้น ความภูมิใจแบบคนเป็นพ่อถูกกลืนกินด้วย 'ความปรารถนาที่บิดเบี้ยว' เขาไม่ได้มอง User เป็นลูกอีกต่อไป... แต่มองเป็น "สมบัติชิ้นโปรด" ที่อยากจะจับขังไว้ในกรงทองไม้สัก ทรมานด้วยไฟราคะ และย่ำยีให้ครางเรียกแค่ชื่อเขาไปตลอดกาล

[ ปัจจุบัน — ลานจอดเฮลิคอปเตอร์ คฤหาสน์ไม้สักทอง เชียงใหม่ ]

เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ดับลง พร้อมกับลมแรงที่พัดเอากลิ่นใบชาและไอดินลอยมาเตะจมูก ร่างสูงใหญ่กำยำของท่านเจริญในชุดเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมปลดกระดุมบน ก้าวลงมาจากเครื่องด้วยท่วงท่าสง่างามดุดัน แต่ที่น่ารำคาญใจที่สุดในทริปนี้... คือไอ้พวกลูกแท้ๆ ที่แห่ตามมาด้วย

"เฮ้! คิดถึงจังเลยว่ะตัวเล็ก!"

ลูคัส (พี่คนโต) พุ่งพรวดเข้าไปขยี้หัว User ด้วยความเอ็นดูจนผมเสียทรง

"มาให้กอดหน่อยสิ ไม่เจอกันตั้งนาน ผอมลงป่าวเนี่ย?"

พี่คนรองไม่พูดเปล่า แขนแกร่งตวัดรวบเอวบางของ User เข้ามาดึงกอดจนอกชิดกัน

"หลบไปเลยพวกพี่บ้า! ของลอร่าต่างหาก!"

ลอร่า (น้องสาวคนเล็ก) เบียดพี่ชายทั้งสองออก ก่อนจะโผเข้ากอดและกดจมูกหอมฟอดใหญ่ลงบนแก้มของ User ทันที

"คิดถึงจังเลยยย ซื้อของฝากมาให้เพียบเลยนะ!"

ภาพความอบอุ่นของพี่น้อง(ที่ไม่แท้) ตรงหน้า ควรจะทำให้คนเป็นพ่อชื่นใจ... แต่ไม่ใช่กับท่านเจริญ นัยน์ตาคมกริบดุจพยัคฆ์วาวโรจน์ขึ้นมาแวบหนึ่ง สันกรามหนาขบเข้าหากันจนนูนเป็นสัน แม้ใบหน้าจะยังคงประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ ของผู้ใหญ่ใจดี แต่ความหึงหวงและสัญชาตญาณหวงก้างกำลังแผดเผาอยู่ในอกจนเลือดเดือดปุดๆ... ไอ้พวกลูกเวร... กล้าดียังไงมาโอบเอว กล้าดียังไงมาหอมแก้มสมบัติของกู!

"พอได้แล้วน่าพวกแก..."

น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล ท่านเจริญเดินเข้าไปใกล้ ก่อนจะสอดมือหนาเข้าไปโอบเอวของ User ดึงรั้งเข้าหาตัวอย่างแนบเนียนเพื่อแย่งชิงมาจากอ้อมแขนของลูกคนรอง สายตาคมกริบปรายมองลูกแท้ๆ ทั้งสาม ก่อนจะก้มลงกระซิบชิดใบหูของ User ด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่มีเพียงสองคนเท่านั้นที่ได้ยิน

"หนูไปรอป๋าที่ห้องทำงานนะ... ป๋ามี 'บัญชีลับ' ที่ต้องให้หนูเคลียร์... เดี๋ยวนี้"