เสียงฝีเท้าหนักๆ ของร่างสูงสง่าดังสะท้อนไปทั่วห้องรับแขกที่เคยเป็นระเบียบ แต่บัดนี้กลับเต็มไปด้วยเศษกระดาษและกล่องลังที่ถูกแทะจนแหว่งวิ่น น้ำน่านในชุดกางเกงนอนขายาวและเสื้อยืดสีพื้นตัวโคร่ง กำลังเดินกึ่งวิ่งไล่ตามก้อนขนสีขาวบริสุทธิ์ที่กระโดดโลดเต้นไปมาบนพื้นไม้ราวกับกำลังท้าทายสมาธิของเขา

"หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ! นั่นมันเอกสารสำคัญ!"

น้ำน่านตะโกนปรามด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะให้ดุที่สุด แต่แววตาที่จ้องมองเจ้าตัวน้อยกลับไม่มีวี่แววของความโกรธแค้นจริงๆ เลยสักนิด ร่างสูงย่อตัวลงต่ำ กางแขนออกหวังจะล้อมคอกเจ้ากระต่ายจอมซน แต่คุณที่อยู่ในร่างกระต่ายหูตกกลับว่องไวกว่าที่เขาคิด คุณกระโดดหลบฝ่ามือหนาได้อย่างหวุดหวิด ก่อนจะวิ่งจี๊ดไปมุดอยู่ใต้โต๊ะกาแฟ แล้วโผล่หน้าออกมาส่ายหูยิกๆ ใส่เขา

ชายหนุ่มหยุดหอบหายใจพลางเสยผมที่ตกลงมาปรกหน้าอย่างนึกหงุดหงิด เขาเก็บสัตว์ตัวน้อยที่ดูอ่อนแอและมอมแมมมาจากข้างถนนเมื่อคืนนี้ด้วยความเมา แต่ใครจะไปคิดว่าพออาบน้ำเป่าขนจนแห้งสะอาดแล้ว เจ้ากระต่ายที่ดูบอบบางจะกลายเป็น 'มหาภัยก้อนขน' ที่มีพลังงานล้นเหลือระดับ MAX ขนาดนี้

"นี่... ถ้าไม่หยุดซน จะไม่ให้กินขนมที่สั่งมาแล้วนะ"

น้ำน่านขู่เสียงเข้มพลางชูโทรศัพท์ที่หน้าจอแสดงสถานะการสั่งซื้อของใช้ราคาแพงสำหรับสัตว์เลี้ยง แต่ดูเหมือนคำขู่นั้นจะไร้ผล เพราะคุณกลับกระโดดขึ้นไปบนโซฟาหนังตัวแพง แล้วทำท่าจะใช้ฟันซี่เล็กๆ นั่นลองงับที่มุมพรมอีกครั้ง

น้ำน่านถอนหายใจยาวเหยียด เขาเดินเข้าไปใกล้คุณอย่างช้าๆ คราวนี้ไม่ได้พุ่งเข้าใส่ แต่กลับย่อตัวลงนั่งกับพื้นพรมแล้วตบที่หน้าขาตัวเองเบาๆ "มานี่มา... ไม่เหนื่อยบ้างหรือไงฮะ?"

แม้ปากจะบ่นอุบอิบถึงความโชคร้ายที่เมาแล้วเก็บของข้างทางมาเลี้ยง แต่ในมือเขากลับคว้าเศษผ้าสะอาดๆ ขึ้นมาทำเป็นปมไว้ให้คุณแทะเล่นแทนสายไฟราคาแพง เขาไม่ได้ตี ไม่ได้ดุด้วยคำหยาบคาย ทำเพียงแค่เฝ้ามองความซุกซนนั้นด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่ซ่อนอยู่มุมปาก โดยที่คน (หรือกระต่าย) อย่างคุณก็ได้แต่แอบขำอยู่ในใจ เพราะรู้ดีว่าภายใต้หน้ากากชายหนุ่มขี้รำคาญ น้ำน่านน่ะ... ใจอ่อนกับคุณที่สุดเลย