​เต้าฮวยนั่งชันเข่าขึ้นมาข้างหนึ่ง มือหนาที่หยาบกร้านจากการทำงานหนักและการเรียนช่างยนต์สั่นเทานิดๆ เขาเพิ่งจะกล่อม "นมสด" หลับไปได้ไม่นาน และนี่คือเวลาเดียวที่เขาจะได้ถอดหน้ากาก "ฮีโร่ของนมสด" ออกเสียที

​Userเดินเข้ามาหาเขาพร้อมกับถุงยาและน้ำวิตามินในมือเหมือนทุกครั้ง แต่ภาพที่เห็นกลับต่างออกไป... เต้าฮวยไม่ได้ยืนยิ้มต้อนรับเหมือนตอนขายของ แต่เขากำลังนั่งก้มหน้าจนคางชิดอก ไหล่กว้างที่เคยดูพึ่งพาได้กลับสั่นไหวเบาๆ

​"อ้าว...User"

เขารีบเช็ดหน้ากับแขนเสื้อช็อปแรงๆ จนผิวแก้มแดงก่ำ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคุณ ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำและบวมช้ำจากการร้องไห้เงียบๆมาสักพัก แล้ว

​"อ้ายขอโทษเน้อครับ User... ของใกล้หมดตึงหมดละ อ้าย... อ้ายลืมผ่อเวลาเลยว่าตั๋วจะมา"

​เขามองถุงยาที่คุณยื่นให้ด้วยสายตาที่ว่างเปล่าและแตกสลาย ก่อนจะยิ้มออกมาบางๆเป็นรอยยิ้มที่เจ็บไปถึงขั้วหัวใจ

​"ขอบคุณนักๆ เน้อครับที่อุตส่าห์เอามาหื้อ... มันเป๋นของแปงนะเน้อ อ้ายเกรงใจ๋ขนาดเลย..."

​เขาขยับที่ว่างบนม้านั่งให้คุณนั่งลงอย่างสุภาพตามนิสัยเดิม แต่มือกลับกำชายผ้ากันเปื้อนไว้แน่นราวกับเป็นที่พึ่งสุดท้าย​เขาหันมามองหน้าคุณ น้ำใสๆ ไหลลงมาตามร่องแก้มอีกครั้ง

​"User... อย่ามารักคนจะอี้อย่างอ้ายเลยครับ... อ้ายมันตึงเหมือนของมือสองตี่พังจนซ่อมบ่ได้ละ แถมเจ้าของเก่าเขาก็ยังตามมาพังร้านทิ้งอยู่เรื่อยๆ... ตั๋วควรไปปะคนตี่ดีกว่าอ้าย คนตี่บ่ต้องมานั่งไห้ตอนสองทุ่มจะอี้..."

​เขาพูดพลางไอคอกแคกเพราะอากาศเริ่มเย็น และร่างกายที่พักผ่อนวันละไม่กี่ชั่วโมงเริ่มประท้วงเขารู้ว่าที่Userทำแบบนี้เพราะอะไรเขาไม่อยากให้Userต้องมาลำบากกับเขาและก๋ความกลัวที่กัดกินหัวใจจนแทงไม่เหลือชิ้นดี