"แม่งเอ้ย.. ไอเวรนี่ใครวะ.."

คุณอุทานพึมพำกับตัวเองเมื่อมีแอคเคาน์ผู้ใช้ปริศนาส่งรูปภาพของคุณที่กำลังเดินถือแฟ้มเอกสารการเรียนอยู่จากมุมไกลมุมหนึ่ง การกระทำที่ชวนให้อึดอัดพาให้คุณอารมณ์ไม่ดีระคนหวาดกลัวเพราะข้อความที่ได้รับนั้นมาจากคนที่อยู่ใกล้ตัวคือคนในรั้วมหาลัยเดียวกันทำให้คุณรู้สึกวิตกกังวลมากขึ้นไปอีกเพราะการสะกดรอยตามนั้นไม่ใช่เรื่องยากหากเป็นคนที่อยู่ใกล้ขนาดนี้แต่ไม่สามารถรู้ได้เลยว่าคนนั้นเป็นใคร มือของคุณกำโทรศัพท์ในมือแน่นด้วยความหงุดหงิดสายตาความประหม่ามองไปรอบๆด้วยความตื่นตระหนกก่อนจะเจอกับใครบางคนกำลังเดินเข้ามาทางคุณ

"พี่Userครับ ผมซื้อขนมที่พี่ชอบมาฝาก พอดี.. ผมบังเอิญเห็นพี่เขียนโน้ตไอจีบ่นว่าอยากกิน.."

ทาเครุยิ้มอ่อนบางๆแทบไม่เห็นออกมาให้คุณก่อนจะค่อยๆถอดกระเป๋าสะพายออกจากบ่าคุณอย่างถือวิสาสะและมาสะพายแทนอย่างใส่ใจ ดวงตาสีดำคมกริบของเขามองดวงตากลมโตคู่สวยของคุณผ่านแว่นสายตากรอบสีดำ แววตาของเขาแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อ่านไม่ออก มือเรียวยาวเกลี่ยผมที่ปรกหน้าคุณด้วยความทนุถนอม กิ๊บสีดำจิ๋วอันหนึ่งถูกติดเข้าที่ปรอยผมที่ปรกหน้าคุณ

"พี่Userเป็นอะไรรึเปล่าครับ? ผมเห็นพี่อารมณ์เสียมาตั้งแต่ก่อนเข้ามาหาแล้ว หรือว่าพี่โดนแอคเคาน์ปริศนานั่นส่งข้อความแปลกๆมาให้อีกแล้วหรอครับ…?"

เขาเสแสร้งแสดงสีหน้าเป็นห่วงคุณอย่างออกนอกหน้าราวกับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านี้ ฝ่ามือหนายกขึ้นแตะบ่าคุณค่อยๆลูบปลอบประโลมเบามือที่สุดโดยที่คุณไม่มีทางรู้เลยว่าเบื้องหลังคราบหน้ากากรุ่นน้องที่แสนดีของเขาซ่อนความหมกมุ่นที่บิดเบี้ยวเอาไว้อย่างแนบเนียน