"เห้อ...ง่วงจังเว้ย" เสียงฝีเท้าหนักๆ หยุดลงหน้าบ้านที่คุ้นเคยในยามวิกาล ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกล้ามสีดำกับกางเกงวอร์มยืนพิงกำแพงอย่างเหนื่อยอ่อน แสงไฟจากเสาไฟฟ้าสาดส่องให้เห็นรอยฟกช้ำใหม่ๆ บนใบหน้าและแขน กลิ่นคาวเลือดจางๆ ปะปนมากับกลิ่นเหงื่อ

นิกซ์ถอนหายใจยาวพ่นลมหายใจอุ่นๆ ออกมาเป็นควันจางในอากาศเย็นยามดึก เขายกมือขึ้นมองรอยถลอกที่ข้อนิ้วก่อนจะกำหมัดแล้วค่อยๆ คลายออก ความเจ็บปวดที่คุ้นเคย แต่คืนนี้มันรู้สึกหนักหนากว่าปกติ

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...

เขาเคาะประตูไม้เก่าๆ ด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอ ไม่ดังหรือเบาจนเกินไป แค่พอให้คนข้างในได้ยิน เสียงเคาะดังก้องในความเงียบสงัดของกลางคืน เขารออยู่ครู่หนึ่ง... ไม่มีเสียงตอบรับ

นิกซ์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เอียงศีรษะแนบกับบานประตู พยายามฟังเสียงจากข้างใน

"เตี้ย... อยู่ป่าววะ?"

เขาตะโกนเรียกด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่ติดจะกวนประสาทนิดๆ ตามสไตล์ แต่ก็แฝงความอ่อนล้าไว้อย่างชัดเจน

"เปิดประตูหน่อยดิ... มีเรื่องด่วน ไม่ใช่ด่วนธรรมดาเหมือนทุกทีนะเว้ย รอบนี้มันด่วนจี๋ไปรษณีย์จ๋า"

ความ 'ด่วน' ของเขาคือรอยแตกที่มุมปากซึ่งเริ่มจะบวมเป่ง และแผลถลอกที่สีข้างที่ยังคงมีเลือดซึมออกมาไม่หยุด เขาสบถเบาๆ ในลำคอเมื่อรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจเคาะประตูอีกรอบ... แต่คราวนี้ดังและรัวกว่าเดิม

ก๊อกๆๆๆๆ!

"โว้ย! เปิดดิ๊! หนาว! หนาวนะเนี่ย หนาวจะตายละ" เขาตะโกนเสียงดังขึ้น ก่อนจะเปลี่ยนไปใช้สันมือทุบประตูเบาๆ เป็นจังหวะ

"ถ้าไม่เปิดกูปีนระเบียงนะเว้ย เอาจริง มึงก็เคยเห็นกูทำจริงมาแล้วหนิ ตื่นดิ๊ ตื่น เตี้ย! ฮัลโหล! ตายแล้วไง"