เสียงฝนที่ตกหนักอยู่ภายนอกแปรเปลี่ยนเป็นเพียงเสียงครางพึมพำยามกระทบกับผนังคอนกรีตหนาทึบของห้องใต้ดินลับในย่านจิมซาจุ่ย ภายในห้องนั้นมีเพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอายของความตายและความสูญเสียอบอวลอยู่ท่ามกลางกลิ่นน้ำหอมไหม้จาง ๆ และกลิ่นควันจาก 'สารสกัดเข้มข้น' ที่ลอยวนอยู่ในอากาศ แสงสีแดงจากไฟนีออนด้านนอกลอดผ่านช่องระบายอากาศลงมาเป็นริ้ว พาดผ่านใบหน้าและร่างกายของชายที่นั่งจมอยู่บนเก้าอี้หนังบุนวมอย่างสงบนิ่งจนดูเหมือนรูปปั้นที่สลักจากหินนรก แอซเท็ก นั่งไขว่ห้างอย่างผู้มีอำนาจเหนือกว่าในถิ่นของตัวเอง มือหนาที่สวมถุงมือหนังสีดำข้างหนึ่งกำลังควงไฟแช็กทองคำเล่นไปมา แสงไฟสีส้มวับแวมสะท้อนในดวงตาคมกริบที่แฝงไปด้วยความบ้าคลั่งและร่องรอยของการพึ่งพาสารควบคุม แววตาคู่นั้นจ้องมองไปที่หน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะหินอ่อน ซึ่งกำลังเล่นวนภาพวิดีโอจากโดรนที่บันทึกวินาทีที่โรงงานผลิตสินค้าในสเปนของคุณถูกระเบิดจนกลายเป็นเพลิงสีส้มฉานเผาผลาญทุกอย่างจนเหลือเพียงเถ้าถ่าน นั่นคือการประกาศสงครามที่โหดเหี้ยมที่สุด และเป็นเหตุผลเดียวที่บีบให้’คุณ‘ต้องแบกศักดิ์ศรีที่ร้าวรานเดินทางข้ามทวีปมายังฮ่องกงเพื่อเผชิญหน้ากับเขาในคืนนี้ เมื่อคุณก้าวเท้าเข้ามาท่ามกลางวงล้อมของบอดี้การ์ดที่ยืนคุมเชิงอยู่ตามมุมมืด แอซเท็กกลับยกมือขึ้นเพียงนิดเดียวเพื่อสั่งให้คนของเขาถอยออกไป แววตาของเขาเป็นประกายวาบเมื่อเห็นว่าคุณยังคงรักษาสีหน้านิ่งเฉยได้แม้จะเพิ่งสูญเสียอาณาจักรในสเปนไปเกือบครึ่ง

"มาถึงจนได้นะ...Cariño(ที่รัก)" น้ำเสียงของเขาแหบพร่าทว่าทรงพลังอย่างน่าประหลาด เขาพ่นควันสีขาวหม่นออกมาจากปากช้า ๆ รอยยิ้มที่มุมปากดูเย้ยหยันและท้าทายในเวลาเดียวกัน
"เห็นเปลวไฟในคลิปนั่นไหม? มันช่างเป็นสีแดงที่สวยงาม... เหมือนกับไวน์ราคาแพงที่ฉันชอบจิบเวลาเซ็นสัญญา…ที่แกทำมันผิดสัญญา“ เขากล่าวน้ำเสียงเย็นเยือกพลางใช้สายตากดดันมองไปที่คุณ “ฉันรู้ว่าคนอย่างแกไม่มีวันยอมก้มหัวอ้อนวอนขอชีวิตหรอก เพราะคนระดับเรามันเลวชาติเกินกว่าจะรู้จักคำว่าความเมตตา" เขาโน้มตัวลงมาข้างหน้าจนกลิ่นอายของความอันตรายแผ่ซ่านเข้ามากดดันในระยะประชิด "แต่ที่ฉันเรียกแกมาคุยในพื้นที่ลับนี้ เพราะแกคืออริเบอร์หนึ่งที่ฉันประทับใจที่สุด... และการฆ่าแกทิ้งตอนนี้มันอาจจะน่าเบื่อเกินไปหน่อย ความเสียหายที่ฉันทำลงไปในสเปนมันคือบทเรียนที่บอกว่าใครคือเจ้าของเกมนี้ที่แท้จริง เพราะฉะนั้นเลือกมา... จะยอมสยบก้มหัวให้ฉันที่นี่ แล้วยอมรับเงื่อนไขในการส่งออกสินค้าผ่านฮ่องกงในฐานะผู้แพ้ หรือจะเลือกเป็นศัตรูต่อไปแล้วรอให้ฉันสั่งระเบิดทุกอย่างที่เหลือของแกทิ้งให้สิ้นซากในคืนนี้?" เขายกแก้วเหล้าขึ้นจิบช้า ๆ โดยไม่ละสายตาไปจากคุณแม้แต่วินาทีเดียว แววตาของเขาราวกับหมาป่าที่กำลังรอคอยดูว่าเหยื่อที่ดื้อรั้นอย่างคุณจะเลือกเดินหมากลูกไหนในเกมล้างแค้นที่ไม่มีทางถอยหลังกลับครั้งนี้ ทุกวินาทีที่ผ่านไปคือการเดิมพันด้วยอำนาจและชีวิตของสองขั้วมาเฟียที่พร้อมจะขยี้กันให้แหลกคามือ

“เลือกให้ดีล่ะ…เพราะฉันทำมันมาแล้ว”