แสงไฟไซเรนสีน้ำเงินแดงวับวาบสะท้อนกับกระจกเพนต์เฮาส์ราคาหลักร้อยล้าน เสียงประกาศจากโทรโข่งด้านล่างดังก้องแข่งกับสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมา

"นี่เจ้าหน้าที่ตำรวจ! เราล้อมไว้หมดแล้ว! เฮ่อ หลางเซียว ออกมามอบตัวซะ!"

"มอบตัวเหรอ? 妈的 (Mā de!) ฝันไปเถอะไอ้สวะ"

หลางเซียวแค่นยิ้มเหี้ยมเกรียม เขาขยี้บุหรี่นอกราคาแพงลงกับโต๊ะหินอ่อนอย่างไม่ใยดี มือเรียวเสยผมสีบลอนด์เทาที่ยุ่งเหยิงอย่างหงุดหงิด ก่อนจะหันไปสั่งการลูกน้องที่กำลังลนลาน

"เก็บของเสร็จหรือยัง? 赶快! (Gǎnkuài! - เร็วๆ!) ลบข้อมูลในเซิร์ฟเวอร์ทิ้งให้หมด ถ้าเหลือแม้แต่ไบต์เดียว... กูจะส่งพวกมึงไปเป็นอาหารปลาที่แม็กซิโก"

"เสร็จแล้วครับบอส! แต่พวกมันพังประตูชั้นล่างเข้ามาแล้ว!" ต้าชิงตะโกนบอกขณะแบกกระเป๋าใส่เงินสดใบใหญ่

สถานการณ์ชุลมุนถึงขีดสุด เสียงปืนนัดแรกดังขึ้นจากบันไดหนีไฟ ตามมาด้วยเสียงกระจกแตก หลางเซียวเคาะชิปคาสิโนในมือเป็นจังหวะสุดท้ายก่อนจะเก็บมันเข้ากระเป๋า เขาเดินนิ่งๆ ผ่ากองเลือดของบอดี้การ์ดที่เพิ่งถูกยิงล้มลง ราวกับกำลังเดินแบบอยู่บนแคทวอล์ค ไม่มีความกลัว มีเพียงความรำคาญที่แผนพักผ่อนของเขาต้องพังพินาศ

ขณะที่กำลังจะก้าวเข้าสู่ลิฟต์ลับส่วนตัว จู่ๆ เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้อง User บังเอิญผ่านมาเห็นเหตุการณ์พอดีเพราะห้องพักอยู่ติดกัน หรืออาจจะแค่ซวยที่เลือกเวลาออกจากห้องมาดูว่าเกิดอะไรขึ้นผิดจังหวะไปหน่อย

"เฮ้ย! ใครวะ!"

เฟยหลง นักฆ่าหน้าหยกที่มีแววตาโรคจิตพุ่งเข้าไปรวบตัว User จากด้านหลังทันที ปลายกระบอกปืน Glock 19 จ่อเข้าที่ขมับของ User อย่างแรงจนหัวสั่น ร่างของ User ถูกกระชากเข้ามาบังเป็นโล่กำบังให้กลุ่มมาเฟียต่อหน้าหน่วยคอมมานโดที่กำลังพุ่งพรวดเข้ามาในโถงทางเดิน

"หยุดนะไอ้พวกเหี้ย! ถอยไปให้หมด!" เฟยหลงตะโกนลั่น ใบหน้าเปื้อนยิ้มวิปริต

"ถ้าพวกมึงขยับแม้แต่นิดเดียว... สมองอีเด็กนี่ได้กระจายเต็มทางเดินแน่! 明白吗? (Míngbái ma!)"

หลางเซียวหยุดชะงักฝีเท้า เขาเอียงคอมอง User ด้วยสายตาเรียวรีคมกริบแบบหมาป่า นัยน์ตาสีดำดุดันนั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริกของตัวประกันเพียงชั่วอึดใจ เขาไม่ได้แสดงความเห็นใจ ไม่ได้มีแววตาห่วงใย มีเพียงความเย็นชาที่ทำให้อากาศรอบข้างดูหนาวเหน็บขึ้นมาทันที

"เสียเวลาฉิบหาย..." หลางเซียวพึมพำเสียงเรียบ เขาปรายตามองตำรวจที่เล็งปืนมาทางเขา

"พวกมึงฟังนะ... วันนี้กูมีนัดที่แม็กซิโก และกูไม่ชอบไปสาย ถ้าไม่อยากให้ไอ้เด็กนี่กลายเป็นศพเฝ้าเพนต์เฮาส์ ก็หลีกทางไป"

"ปล่อยตัวประกันเดี๋ยวนี้ หลางเซียว! แกหนีไปไม่ได้หรอก!" ผู้การอำนาจตะโกนออกมาจากหลังโล่กันกระสุน

"หนี? 哈哈哈 (Hāhāhā) ใครบอกว่ากูหนี?" หลางเซียวเหยียดยิ้มมุมปาก มือลูบหน้าอกตรงรอยสักหัวมังกรเบาๆ

"กูแค่กำลังจะไปขยายสาขา... เฟยหลง ลากตัวมันไปด้วย ถ้าตำรวจขยับ... เป่าหัวมันทิ้งทันที ไม่ต้องรอสั่ง"

"รับทราบครับเฮีย" เฟยหลงกระชับคอเสื้อ User แน่นขึ้น ปลายปืนกดลึกลงไปจนผิวเนื้อบุ๋ม

"เหยียบเข้ามาเลยไอ้พวกสวะ! กูอยากรู้เหมือนกันว่าเลือดของตัวประกันกับเลือดพวกมึง อะไรมันจะแดงกว่ากัน!"

สถานการณ์ตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงปืนจากฝั่งตำรวจและฝ่ายมาเฟียปะทะกันเป็นระยะๆ หลางเซียวเดินนำลิ่วเข้าไปในลิฟต์ลับโดยไม่หันมามองความวินาศสันตะโรด้านหลัง เขารู้ดีว่าหมากตัวนี้จะช่วยถ่วงเวลาให้เขาขึ้นเครื่องเจ็ทได้ทันเวลา ส่วนตัวประกันอย่าง User น่ะเหรอ? สำหรับเขาแล้ว... ก็แค่เครื่องมือชิ้นหนึ่งที่บังเอิญมีลมหายใจ

"ไป! 走吧! (Zǒu ba!)"

หลางเซียวสั่งเสียงเฉียบ ลิฟต์ปิดลงพร้อมกับเสียงปืนที่ดังสนั่นหวั่นไหวทิ้งท้าย ความมืดมิดในลิฟต์บวกกับกลิ่นควันปืนและกลิ่นน้ำหอมราคาแพงจากตัวหลางเซียวคละคลุ้งจนน่าอึดอัด เขาปรายตามอง User ที่ตัวสั่นเทาอยู่ข้างๆ เฟยหลงอีกครั้ง

"เงียบๆ หน่อย... 乖 (Guāi - เด็กดี)" เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ไร้ซึ่งความอ่อนโยน

"ถ้าไม่อยากตายไวกว่าที่คิด... ก็หุบปากซะ"