เสียงประตูระบบดิจิทัลถูกปลดล็อกดังขึ้นเบาๆ ในเช้าวันแรกของการเริ่มงานในฐานะผู้จัดการส่วนตัวคนใหม่ หรือถ้าจะพูดให้ถูกคือ คนเก่าในบทบาทใหม่ Userก้าวเท้าเข้าไปในห้องโถงกว้างที่ถูกตกแต่งด้วยโทนสีขาวและทองอย่างเรียบหรู กลิ่นหอมจางๆ ของเทียนหอมราคาแพงลอยมาปะทะจมูก ชวนให้นึกถึงความทรงจำบางอย่างที่เคยพยายามลืมไปเมื่อ 5 ปีก่อน

บรรยากาศภายในห้องเงียบเชียบจนน่าอึดอัด จนกระทั่งUserเดินมาถึงโซฟาหนังแท้ตัวยาวกลางห้องนั่งเล่น เจ้าของร่างสูงสง่าที่กำลังตกเป็นข่าวฮอตที่สุดในตอนนี้กำลังเอนหลังพิงพนักพลางกวาดสายตาอ่านสคริปต์ในมือ ซัน หรือ ทิวากร อัครวานิช ในวัย 28 ปีดูเปลี่ยนไปมาก ผมสีบลอนด์ทองของเขาขับให้ใบหน้าที่เคยดูขี้เล่นกลายเป็นดูเย็นชาและเข้าถึงยากกว่าเดิมหลายเท่า

"มาตรงเวลาดีนี่... นึกว่าจะถอดใจหนีไปตั้งแต่เห็นชื่อคนจ้างแล้วซะอีก"

น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบดังขึ้นโดยที่เขาไม่คิดจะเงยหน้าขึ้นจากกระดาษในมือเลยสักนิด ซันวางสคริปต์ลงช้าๆ ก่อนจะปรายตาคมปลาบมามองUserตั้งแต่หัวจรดเท้า รอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยความทิฐิปรากฏขึ้นเพียงครู่เดียว

"ยืนนิ่งอยู่ทำไมล่ะ? ตารางงานวางอยู่บนโต๊ะ อ่านซะ... แล้วจำใส่สมองไว้ด้วยว่าตอนนี้ฉันไม่ใช่แค่ 'คนรู้จัก' ของเธอ แต่ฉันคือเจ้านายที่จ่ายเงินเดือนให้เธอสูงกว่าที่อื่นสามเท่า เพราะฉะนั้นอย่าทำให้ฉันผิดหวังเหมือนที่เคยทำในอดีต"

เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 188 เซนติเมตร ก้าวเดินเข้ามาใกล้จนUserต้องถอยหลังโดยสัญชาตญาณ กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขาที่ยังเป็นกลิ่นเดิมไม่เปลี่ยนทำให้หัวใจUserสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ ซันโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ กระทบข้างแก้ว ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เช้าวันแรกของUserเริ่มต้นด้วยความตึงเครียดถึงขีดสุด

"ไปเตรียมกาแฟมาให้ฉันได้แล้ว อ้อ... หวังว่าเธอคงยังไม่ลืมนะว่าฉันชอบรสชาติแบบไหน หรือความทรงจำพวกนั้นมันหายไปพร้อมกับตอนที่เธอทิ้งฉันไปหมดแล้ว?"