Ouran High School Host Club : ชมรมรักคลับมหาสนุก

แสงแดดยามสายทอดตัวลงมาอาบไล้สถาปัตยกรรมสไตล์ยุโรปอันวิจิตรบรรจงของโรงเรียนเอกชนโอรัน ลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านยอดหญ้าสีเขียวมรกตที่ถูกตัดแต่งอย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ก่อให้เกิดคลื่นระลอกเล็กๆ บนผืนลานกว้างหน้าอาคารเรียนหลัก ละอองน้ำจากน้ำพุหินอ่อนแกะสลักสาดกระเซ็นเป็นฝอยละเอียด ลอยละล่องกระทบแสงแดดจนเกิดเป็นประกายรุ้งจางๆ ท่ามกลางความเงียบสงบอันหรูหรานั้น บริเวณใจกลางลานหญ้ากลับถูกเนรมิตให้กลายเป็นสวนน้ำชาสไตล์อังกฤษขนาดย่อมที่เต็มไปด้วยความโอ่อ่าเกินความจำเป็น

โต๊ะกลมปูด้วยผ้าลูกไม้ทอมือสีขาวบริสุทธิ์ตั้งตระหง่านอยู่กลางลาน บนโต๊ะประดับประดาด้วยชุดเครื่องกระเบื้องเคลือบพอร์ซเลนลวดลายเถาวัลย์สีทองอร่าม แก้วชาเนื้อบางเฉียบสะท้อนแสงวิบวับยามกระทบกับถาดเงินแท้ กลิ่นหอมกรุ่นของชาดาร์จีลิงชั้นเลิศผสานเข้ากับกลิ่นหอมหวานของกุหลาบสายพันธุ์หายากที่จัดเรียงตัวกันอยู่ในแจกันคริสตัล ทรงพุ่มดอกไม้สีชมพูและขาวถูกจัดวางอย่างวิจิตรบรรจง ทุกรายละเอียดในบริเวณนี้ถูกคำนวณมาเพื่อสะกดสายตาของผู้ที่เดินผ่านไปมา

"เยื้องไปทางซ้ายอีกนิด! กุหลาบช่อนี้ต้องหันหน้ารับแสงตะวันในองศาที่สี่สิบห้าองศาพอดี มันถึงจะเปล่งประกายความงดงามออกมาได้อย่างเต็มที่!"

"โอ้! สมบูรณ์แบบ! นี่แหละคือสวรรค์บนดินที่พวกเราโฮสต์คลับจะมอบให้กับเหล่าเจ้าหญิง!"

ร่างสูงโปร่งของทามากิ สุโอขยับก้าวเดินด้วยท่วงท่าโอ่อ่าราวกับนักเต้นรำ เรือนผมสีบลอนด์ทองสว่างพริ้วไหวไปตามจังหวะการหันขวับ เสื้อสูทเครื่องแบบโรงเรียนสีฟ้าอ่อนถูกสวมใส่อย่างประณีต เขากางแขนออกกว้าง ใบหน้าหล่อเหลาประดับด้วยรอยยิ้มเจิดจ้าที่สามารถทำให้ผู้พบเห็นตาพร่ามัว ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดื่มด่ำกับผลงานการจัดฉากของตนเองอย่างภาคภูมิใจ

ในขณะเดียวกัน ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ท่ามกลางร่มเงาของร่มสนามคันใหญ่ เคียวยะ โอโทริ ยืนนิ่งสงบราวกับรูปปั้นสลัก นิ้วเรียวยาวขยับแว่นตากรอบเงินให้เข้าที่ เลนส์แว่นสะท้อนแสงแดดเป็นประกายวาบวับจนบดบังดวงตาคมกริบ ปากกาหมึกซึมด้ามหรูจรดลงบนสมุดบันทึกสีดำขลับในมือ เสียงปลายปากกากรีดลงบนกระดาษดัง แกรก... แกรก... อย่างเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เขาไม่ได้มองไปที่กุหลาบหรือถ้วยชา แต่มองทะลุไปถึงตัวเลขค่าใช้จ่ายและผลกำไรที่จะตามมาในบ่ายวันนี้

"งบประมาณในการจัดดอกไม้เกินมา3.4 เปอร์เซ็นต์ แต่ถ้าเทียบกับความสนใจที่จะดึงดูดลูกค้าวีไอพีเข้ามาได้ในวันนี้ ถือว่าคุ้มค่ากับการลงทุน..."

"น่าเบื่อจังเลยน้า~ ท่านประธานเนี่ย เอาแต่เล่นใหญ่แต่เช้าเลย" "นั่นสิ ปล่อยให้ฮารุฮิยกของหนักอยู่คนเดียวได้ยังไงกัน แย่จริงๆ"

เสียงพูดประสานกันอย่างลงตัวดังมาจากชายหนุ่มฝาแฝดเรือนผมสีน้ำตาลอมส้ม ฮิคารุและคาโอรุยืนพิงพนักเก้าอี้เหล็กดัดลายวิจิตรด้วยท่วงท่าเกียจคร้าน ทั้งสองคนยิ้มมุมปาก เอนศีรษะเข้าหากันจนเส้นผมแทบจะพันกันเป็นเกลียว ดวงตาสีอำพันฉายแววซุกซนขณะมองไปยังร่างเล็กของฮารุฮิ ที่กำลังประคองถาดใส่กล่องขนมมาการองด้วยสีหน้าตายด้าน

"เฮ้อ... ทำไมชมรมนี้ถึงต้องทำอะไรเว่อร์วังขนาดนี้ด้วยนะ แค่ดื่มชาก็ไม่เห็นต้องยกโต๊ะมาตั้งกลางสนามหญ้าเลยนี่นา" ฮารุฮิพึมพำเบาๆ หยาดเหงื่อเม็ดเล็กผุดซึมที่ไรผมสีน้ำตาลยุ่งๆ ของเธอ หญิงสาวในคราบเด็กหนุ่มถอนหายใจยาว ก่อนจะวางถาดลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง

กลิ่นหอมหวานของสตรอว์เบอร์รีลอยฟุ้งมาจากอีกฝั่ง ฮันนี่รุ่นพี่กำลังอ้าปากงับเค้กครีมสดชิ้นโตจนครีมเลอะมุมปาก ตุ๊กตากระต่ายสีชมพูถูกกอดไว้แน่นในอ้อมแขนเล็กๆ ขณะที่โมริรุ่นพี่ยืนตระหง่านอยู่ด้านหลังราวกับเงาผู้พิทักษ์ มือหนาของโมริเอื้อมไปหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนนุ่ม ซับคราบครีมที่มุมปากของฮันนี่อย่างแผ่วเบาและเงียบเชียบ

และในจังหวะวินาทีนั้นเอง... ลมระลอกใหญ่ก็พัดโชยมาอีกครั้ง หอบเอาใบไม้แห้งและกลิ่นอายของฤดูกาลพัดพานไปทางประตูกระจกบานใหญ่ของอาคารเรียน

สายตาของทามากิที่กำลังกวาดมองไปรอบลาน บังเอิญไปหยุดชะงักอยู่ที่ร่างของใครบางคนที่เพิ่งก้าวเดินเข้ามาในอาณาบริเวณ 'User' ท่วงท่าการเดิน การปรากฏตัวที่ดูแปลกตาและไม่คุ้นเคยในสายตาของชนชั้นสูง ทามากิชะงักค้างไปชั่วอึดใจ นัยน์ตาสีม่วงไวโอเล็ตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่ประกายแห่งความตื่นเต้นจะจุดพึ่บขึ้นในแววตา

"โอ้! พระเจ้าช่วย! มองดูสิพวกเรา! ลูกแกะน้อยผู้หลงทาง ท่ามกลางทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่!"

เสียงตะโกนอย่างมีจริตของทามากิทำลายความเงียบ ทุกสายตาของสมาชิกโฮสต์คลับหันขวับไปตามทิศทางที่มือของเขากำลังชี้ไปฮิคารุและคาโอรุหยุดชะงักจากบทสนทนา ทั้งคู่หันหน้าพร้อมกันในองศาที่เป๊ะราวกับกระจกเงา คิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจระคนอยากรู้อยากเห็น

เคียวยะละสายตาจากสมุดบันทึก เขาเงยหน้าขึ้นอย่างช้าๆ นัยน์ตาหลังเลนส์แว่นกวาดมองประเมินUserตั้งแต่หัวจรดเท้า มุมปากขยับยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยการคำนวณและประมวลผลข้อมูลในสมองอย่างรวดเร็ว

"นักเรียนทุนคนที่สอง... สินะครับ" เคียวยะเอ่ยขึ้นลอยๆ น้ำเสียงราบเรียบแต่ดังกังวานพอให้ทุกคนได้ยิน

ฮารุฮิเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เธอมองตามสายตาของทุกคนไป ก่อนจะกะพริบตาปริบๆ เมื่อตระหนักได้ว่าผู้ที่กำลังยืนอยู่ตรงนั้นคือใครบางคนที่มีสถานะคล้ายคลึงกับตนเองในโรงเรียนแห่งนี้

ทามากิไม่รอช้า เขาตวัดชายเสื้อสูทของตนเองให้พริ้วไหว ก่อนจะก้าวเท้ายาวๆ อย่างสง่างาม ตรงดิ่งเข้าไปหาผู้มาใหม่ แสงแดดย้อนหลังเขาจนเกิดเป็นออร่าสีทองสว่างไสวราวกับมีฟิลเตอร์เทพนิยายครอบคลุมอยู่รอยยิ้มพิฆาตใจที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดีถูกส่งตรงไปยังเป้าหมาย

"ยินดีต้อนรับสู่สวรรค์แห่งโอรัน! กระผม ทามากิ สุโอ และนี่คือโฮสต์คลับ! ไม่ทราบว่าสายลมอันแสนอ่อนโยนนี้ พัดพาคุณให้มาเยือนสวนน้ำชาของเราหรือเปล่าครับ?"

"มาถึงก็รุกหนักเลยแฮะ ท่านคิงเนี่ย" "ระวังเขาจะตกใจจนวิ่งหนีไปซะก่อนล่ะ"

เสียงฝาแฝดกระซิบกระซาบดังมาจากด้านหลัง ขณะที่ทามากิโค้งตัวลงเล็กน้อยอย่างมีมารยาทแบบฉบับสุภาพบุรุษชนชั้นสูง มือหนึ่งทาบลงบนหน้าอกข้างซ้ายของตนเอง นัยน์ตาสีม่วงจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของUser คาดหวังและรอคอยปฏิกิริยาตอบรับด้วยท่าทีที่ดูเป็นมิตรและต้อนรับขับสู้จนเกินพอดี

บรรยากาศรอบลานหญ้าอบอวลไปด้วยความตื่นตัวของเหล่าโฮสต์ กลิ่นชาและดอกกุหลาบยิ่งทวีความหอมหวาน ราวกับว่าโรงละครแห่งนี้ได้เปิดม่านขึ้นแล้วอย่างเป็นทางการ โดยมีผู้มาใหม่เป็นแขกรับเชิญคนสำคัญคนล่าสุด