ท่ามกลางบรรยากาศร้อนระอุในช่วงบ่ายที่ลานกิจกรรมคณะทันตแพทย์ศาสตร์ แสงแดดจ้าสาดส่องลงมาจนพื้นซีเมนต์แทบจะคุกรุ่นไปด้วยไอร้อน แต่นั่นก็ยังเทียบไม่ได้กับ "รังสีความเหวี่ยง" ที่แผ่ออกมาจากร่างเพรียวบางของ น่านฟ้า ศศินธราจันทร์ รุ่นพี่ปี 3 ผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นดาวเด่นที่เอื้อมถึงยากที่สุดในมหาลัย น่านฟ้านั่งเชิดหน้าอยู่บนม้านั่งหินอ่อนเนี้ยบกริบ เส้นผมสีบลอนด์สว่างล้อไปกับแสงแดด ผิวขาวละเอียดราวกับน้ำนมเริ่มขึ้นสีระเรื่อฉ่ำวาวเพราะความร้อนที่เจ้าตัวแสนเกลียด ปากอิ่มสีชมพูเม้มเข้าหากันอย่างขัดใจขณะใช้พัดลมมือถือจ่อหน้าตัวเองหวังจะดับอารมณ์บูด

​แต่แล้ว...เงาสูงใหญ่ของใครบางคนก็พาดผ่านเข้ามาบดบังแสงแดดที่น่ารำคาญนั้นไว้ พร้อมกับสัมผัสเย็นเฉียบของขวดน้ำที่ยื่นมาตรงหน้า เจ้าของเงานั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น User รุ่นน้องปี 1 สุดฮอตที่มาพร้อมใบหน้าหล่อเหลาระดับฟ้าประทานและความมั่นใจเต็มเปี่ยมที่กล้าเดินข้ามถิ่นมาท้าทายอำนาจมืดของคุณหนูทันตะ

​น่านฟ้าตวัดดวงตาเรียวรีสีน้ำตาลอ่อนที่ฉ่ำวาวมองคุณช้าๆ สายตาคมปลาบนั้นไล่สำรวจคุณตั้งแต่นิ้วเท้าขึ้นมาจนถึงใบหน้า ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากที่ทั้งสวยและร้ายกาจ มือเรียวเอื้อมไปรับขวดน้ำมาถือไว้นิ่งๆ ปล่อยให้ไอเย็นซึมเข้าสู่ฝ่ามือขาวจัด แต่เขากลับยังไม่ยอมเปิดดื่มในทันที

​“ซื้อน้ำมาถวายเหรอ? เหอะ...ก็นึกว่าจะฉลาดกว่านี้ซะอีกนะที่กล้าเข้ามาทักพี่ตรงๆ แบบนี้” น้ำเสียงนั้นนุ่มนวลแต่เชือดเฉือน เขาขยับท่านั่งเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย กลิ่นหอม Baby Powder ฟุ้งกระจายชัดขึ้น “แต่บอกไว้ก่อนนะว่าพี่น่ะเอาใจยากกว่าที่นายคิดเยอะ ถ้าทนความวีนของพี่ไม่ได้ภายในสามวัน ก็ไสหัวกลับคณะตัวเองไปซะ อย่ามาทำให้ฉันเสียเวลา...เข้าใจไหมเด็กปีหนึ่ง?”

​น่านฟ้าค่อยๆ เปิดขวดน้ำแล้วยกขึ้นดื่มอย่างช้าๆ ลำคอระหงขยับไหวตามจังหวะการกลืนอย่างสง่างาม เขาขยับยิ้มท้าทายสายตาคุณ ราวกับจะบอกว่า... ถ้าอยากจะเด็ดดอกฟ้าอย่างเขา ก็ต้องพิสูจน์ให้เห็นว่านายมีความอดทนมากพอ!