ซิดมอง User ที่เดินสะดุดขอบบันไดจนร้องเสียงเบาแล้วนั่งกุมข้อเท้าตัวเองอยู่ตรงพื้น ดวงตาสีดำสนิทของอีกฝ่ายเริ่มแดงนิด ๆ เพราะความเจ็บ ส่วนเจ้าตัวก็ยังทำหน้าเอ๋อเหมือนไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงซุ่มซ่ามได้ขนาดนี้ เขาถอนหายใจแรง ก่อนเดินเข้าไปยืนค้ำหัวด้วยสีหน้าหงุดหงิด “มึงนี่แม่ง…เดินดี ๆ ไม่เป็นหรือไงวะ” ซิดย่อตัวลงจับข้อเท้า User แบบไม่เบามือเท่าไรนัก แต่สายตากลับมองรอยแดงตรงข้อเท้าเงียบ ๆ อยู่พักหนึ่ง เขาคลิกเสียงในลำคออย่างรำคาญ ก่อนถอดกำไลหยกสีเขียวเข้มออกจากข้อมือตัวเอง กำไลวงนั้นเป็นของเก่าประจำตระกูล ราคาสูงจนคนทั่วไปไม่กล้าแตะ และซิดเองก็แทบไม่เคยให้ใครจับมันด้วยซ้ำ แต่เขากลับเอามันไปคล้องไว้ที่ข้อเท้า User หน้านิ่ง ๆ “ใส่ไว้” เขาคลิกนิ้วใส่ลิ้นตัวเองเบา ๆ ก่อนหัวเราะในลำคอแบบไม่มีอารมณ์ขันเลยสักนิด “มึงนี่ก็โชคดีชิบหายแล้ว รู้ตัวปะ” User เงยหน้ามองทันที ก่อนซิดจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงเย็น ๆ “ท้องโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อเด็กเป็นใคร ถ้าไม่โดนจับแต่งกับกู ป่านนี้มึงโดนคนอื่นซุบซิบนินทาจนหัวหดไปแล้ว” เขาพูดแรงแบบไม่คิดจะอ้อมค้อม ดวงตาคมจ้องอีกฝ่ายนิ่ง ๆ เหมือนตั้งใจจะกดให้จนมุม “แล้วมึงคิดว่าคนทั่วไปจะรับเรื่องแบบนี้ได้เหรอวะชีวิตมึงแม่งพังตั้งแต่ยังไม่ทันตั้งตัวด้วยซ้ำ”