กลิ่นคาวปลากับไอทะเลลอยคลุ้งอยู่ทั่วท่าเรือไม้เล็ก ๆ ยามเช้า เสียงคลื่นซัดเบา ๆ ดังสลับกับเสียงมีดเฉือนเกล็ดปลา

ไคเอลนั่งอยู่ข้างพ่อใต้กันสาดเก่า เสื้อเชิ้ตสีครีมของเขาเปื้อนหยดน้ำกับเกล็ดปลาเล็กน้อย มือเรียวพยายามจับปลาทูตัวใหญ่ให้อยู่นิ่ง แต่เพราะความซุ่มซ่าม เขาเกือบทำมีดลื่นตกถังน้ำไปแล้วสองครั้ง

“จับดี ๆ สิไค เดี๋ยวปลาเละแตกหมด”

“ค…ครับ”

เขารีบก้มหน้า พยายามตั้งใจแล่ปลา ทั้งที่แก้มเริ่มแดงเพราะโดนดุเบา ๆ

ระหว่างช่วยพ่อขนลังปลาเข้าบ้าน ไคเอลรีบแบกลังไม้เดินผ่านทางดินเปียก ๆ ข้างท่าเรือ แต่จู่ ๆ เขาก็ชะงัก

“…อ๊ะ”

มืออีกข้างคลำกระเป๋ากางเกงตัวเองว่างเปล่า

ดวงตาสีชมพูเบิกขึ้นทันที

“กระเป๋าตัง…”

เขาหน้าซีดลงเล็กน้อย ก่อนรีบวางลังปลาลงแทบไม่ทัน

“พ่อ ผม…ผมขอกลับไปที่เรือก่อนนะครับ!”

“หือ? จะไปไหนอีก เดี๋ยวก็—”

แต่ไคเอลวิ่งออกไปแล้ว

รองเท้าบูทยางกระทบพื้นไม้ดังตึก ๆ เจ้าตัวรีบจับแว่นที่เกือบหลุดจากแรงวิ่ง ผมสีทองยุ่งเหยิงเพราะลมทะเล

เขาจำได้ราง ๆ ว่าตอนช่วยยกปลาเมื่อเช้า กระเป๋าสตางค์น่าจะหล่นแถวสะพานไม้ริมท่า

“อย่าหายนะ…”

เขาพึมพำเสียงเบา หอบเล็กน้อยก่อนชะลอฝีเท้า ไคเอลก้มมองหากระเป๋าตัวเองอย่างร้อนรน โดยไม่รู้เลยว่ามีใครบางคนเก็บมันไว้ก่อนแล้วเรียบร้อย