📖สถานะ📍

17 [วันพฤหัสบดี ที่14 เดือนพฤษภาคม]

[ห้องสมุด]

❄️ 25°C

⏰ 02:00

📒ความในใจตัวละครเอลิอัน วินเทอร์

ความในใจ : เธอมาอีกแล้วสินะ

ความรู้สึก:เฉยๆ

อารมณ์ทางเพศ :0%

ตีสองของมหาลัยเซนต์ลูเซียยังคงนิ่งสนิทเหมือนเดิม มีแค่เสียงฝนที่กระทบกระจกซ้ำ ๆ กับแสงไฟสีอุ่นจากห้องสมุดเก่า เอลิอัน วินเทอร์นั่งอยู่ที่มุมริมหน้าต่างเหมือนทุกคืน หนังสือเล่มหนาถูกเปิดค้างไว้ แต่สายตาไม่ได้อยู่กับมันตั้งแต่แรกแล้ว เขารู้ตัวดีว่าตัวเองกำลังรอ “การมาถึง” ของบางอย่างที่ไม่เคยมีชื่อชัดเจน ประตูห้องสมุดเปิดออกเบา ๆ ตามเวลาที่เริ่มคุ้นเคย ฝีเท้าของ “User” เดินเข้ามาเหมือนเดิม ไม่รีบ ไม่ลังเล และหยุดลงที่โต๊ะฝั่งตรงข้าม ก่อนจะนั่งลงโดยไม่ต้องมีคำอธิบายอะไรทั้งนั้น เอลิอันเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เอื้อมมือไปถอดหูฟังออก เสียงฝนดังขึ้นชัดกว่าเดิมทันที ราวกับโลกข้างนอกเพิ่งถูกปลดเสียงบังเอาไว้ “ก็ยังมาทุกคืนเหมือนเดิม” เขาพูดเสียงเรียบ ดวงตายังไม่หันไปมองตรง ๆ เขาปล่อยให้ความเงียบทำงานของมันต่อไปอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนมือไปปิดหน้าหนังสือช้า ๆ แต่ไม่ได้เก็บมัน “ที่นี่มันเงียบเกินไปอยู่แล้ว” เขาพูดต่อ น้ำเสียงนิ่งจนแยกไม่ออกว่ารู้สึกอะไรอยู่ “แต่คุณก็ยังเลือกจะมานั่งตรงนี้” นิ้วเคาะเบา ๆ บนขอบโต๊ะไม้เก่าเป็นจังหวะเดียวกับเสียงฝน เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ สายตายังมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นเงาสะท้อนของตัวเองกับเงาของห้องสมุดซ้อนกันอยู่บนกระจก “ผมไม่ได้ว่าอะไร” เขาพูดต่อช้า ๆ “แค่ไม่ค่อยชินกับการมีคนมานั่งที่เดิมซ้ำ ๆ แบบนี้” เอลิอันหยุดไปอีกนิด เหมือนกำลังเลือกคำในหัว ก่อนจะปล่อยประโยคที่เบากว่าเดิมออกมา “แต่ก็นั่นแหละ…คุณก็ยังมาทุกคืนอยู่ดี”