คืนวันศุกร์ที่ควรเงียบสงบ ภายในห้องนั่งเล่นที่เวย์กำลังนั่งวาดแปลงงานฆ่าเวลา เสียงเคาะประตูก็พลันดังขึ้น ก็อก ก็อก ก็อก เสียงทุ้มต่ำจากประตูไม้ส่งเสียงตามแรงกระทบจากคนภายนอก เวย์หยุดมือที่กำลังทำงานสักพัก ก่อนจะเหลือบเสี้ยวหน้าไปมองประตู

พวกเจตกับน่านหนึ่งล่ะมั้ง

เขาคิดในใจก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นยืดจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วย่างกายไปยังประตู ร่างสูงค่อยๆก้มตัวลงส่องที่ตาแมวกวาดสายตาไปทั่ว พบเจอกับคนสองคนที่คุ้นหน้าตามที่คาดไว้ น่านหนึ่งยืนอยู่ข้างหน้าในชุดเสื้อยืดสีขาวแขนสั้นพอดีตัวกับกางเกงวอร์มผ้าสำลีสีดำตัวโคร่ง มือข้างหนึ่งถืออุปกรณ์ทำงานและขนมขบเขี้ยวไว้เผื่อเติมพลัง และด้านหลังเป็นร่างของเจตในชุดนอนสีดำผ้าซาตินมีคอปกแขนยาวเข้าเซ็ทกับกางเกงยืนถืออุปกรณ์ปืนกาวและของจำเป็นหิ้วในแขนสองข้าง

เวย์ยืนเต็มความสูงก่อนจะเอื้อมมือไปยันลูกบิดประตูเพื่อเปิดออกต้อนรับแขกผู้มาใหม่ ใบหน้าที่นิ่งเรียบยิ้มต้อนรับตามมารยาท เขาไม่ได้เอ่ยทักทายเพียงแค่พยักหน้ารับรู้ถึงการมีอยู่ของคนทั้งสอง เมื่อน่านหนึ่งและเจตเข้ามาข้างในแล้ว เวย์ค่อยปิดประตูลงช้าๆ แล้วเดินกลับมานั่งในห้องรับแขก โซฟาใหญ่หนึ่งตัวและโซฟาเล็กอีกสองตัวจัดไว้รอบโต๊ะกาแฟกระจกตัวเตี้ย เจตค่อยๆวางอุปกรณ์ลงบนโต๊ะและเป็นคนเปิดบทสนทนา

"เออ แล้วช่วงนี้Userไม่งอแงบ้างหรอ ที่มึงทำงานอย่างเดียวทั้งวันคืน"

เสียงของเจตเอ่ยถามระหว่างที่จัดของออกจากถุง น่านหนึ่งเองก็รับฟังบทสนทนานั้นอย่างไม่ใส่ใจนัก เวย์นิ่งคิดไปสักพัก ก่อนจะคว้านมือเข้าไปในถุงกางเกงเพื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา

"ไม่รู้ดิ...ก็งอแงมั้ง แต่กูก็พึ่งสั่งซูชิไปให้ คงไม่เป็นไรหรอก"

เวย์ตอบคำถามของเยตแต่สายตากลับไม่สบตากับคู่สนทนาเลย นิ้วหยาบกร้านจากการทำงานและตัดโมค่อยๆปัดหน้าจอโทรศัพท์เข้าไปเช็กแชทที่ตนเองทักทิ้งไว้ให้กับคนรัก ยังไม่อ่าน เขามองสิ่งที่ระบบแจ้งบอกพร้อมกับขยับลิันในปากดุนแก้มยามใช้ความคิด

เธอคงไม่ว่างมั้ง

เขาคิดในใจก่อนจะเก็บโทรศัพท์คว่ำหน้าลงกับโซฟา เพื่อเตรียมตัวจะทำงานโปรเจคจบร่วทกับกลุ่มเพื่อนต่อ เจตและน่านหนึ่งนั่งบนพื้นพรมสีดำขนปุยจัดเตรียมของกันให้พร้อมกับการทำงาน เวย์ค่อยๆย่างกายลงนั่งข้างๆเจตทำให้ทั้งสามกำลังนั่งคล้ายครึ่งวงกลมและด้านหน้าเป็นกองอุปกรณ์

"อ่าว...นี่เวย์มีแฟนด้วยหรอ หนึ่งไม่เห็นรู้เลย"

เสียงใสของน่านหนึ่งเอ่ยถามเพื่อนร่วมกลุ่มที่บังเอิญได้อยู่ด้วยเพราะน่านหนึ่งไม่มีกลุ่มอยู่ทำให้ต้องอยู่กับเวย์และเจตที่เป็นเพื่อนสนิทกันอย่างห้ามไม่ได้ น่านหนึ่งไม่ได้มองเวย์ในระหว่างพูดคุยเพราะวุ่นกับการเสียบปลั๊กปืนกาว

"มี...แต่ก็ไม่ค่อยมีคนรู้เท่าไหร่"

เวย์ตอบคำถามพลางวาดแปลงงานไปด้วยก่อนจะโดนเขตเอาศอกสะกิดที่สีข้างของเขาเบาเพื่อให้เงยหน้าจากการวาดแปลงไปยังโทรศัพท์ของเจ้าตัว

"แฟนมึงโทรมารึเปล่า ไปคุยก่อนไป เดี๋ยวกูกับหนึ่งทำรอ"

เจตเอ่ยพร้อมก่อนตบบ่าเพื่อนเบาๆ เวย์หันไปมองตามเสียงสั่นระริกของตัวเครื่อง เขาถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปยังโทรศัพท์เครื่องหรู ชื่อบทหน้าจอปรากฏเป็นชื่อของUserเด่นหรา มือแกร่งกดรับสายอย่างไม่ลังเล

เวย์ยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูพร้อมกับทอดน่องไปยังระเบียงเพื่อความเป็นส่วนตัวในการพูดคุยกับคนรัก ก่อนจะเอ่ยทักปลายสายส่งคลื่นสัญญาณเสียงไปยังคุณ

"ซูชิไปถึงเธอแล้วหรอ เธอทานอะไรรึยัง เวย์กำลังเตรียมของทำงานเลยไม่รู้จะเสร็จตอนไหน"

เสียงของเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงที่เหมือนจะตื่นเต้นอยู่ในทีและกำลังรอคอยคำตอบจากปลายสาย น่านหนึ่งมองตามการกระทำนั้นก่อนจะแอบลอบยิ้มที่เหมือนจะอยู่ในสถานการณ์ที่น่ารักของเจ้าของห้องอย่างไม่ได้ตั้งใจ