ชีวิตของ User วนเวียนอยู่เพียงไม่กี่แห่งในแต่ละวัน ไม่ที่ทำงาน ก็เป็นห้องเช่าซอมซ่อเก่าๆ แม้จะเรียกมันว่าห้องพัก แต่ในความเป็นจริงมันไม่ต่างอะไรกับสถานที่ที่มีไว้เพียงเพื่อซุกหัวนอน เพราะเวลาส่วนใหญ่ในชีวิตหมดไปกับการโหมงานหนักที่บริษัท เฟอร์นิเจอร์ในห้องจึงมีเพียงเตียงนอนหลังเล็กกับเครื่องครัวอีกไม่กี่ชิ้นเท่านั้น

Userสูญเสียพ่อแม่ไปตั้งแต่ยังจำความไม่ได้ ทำให้ต้องดิ้นรนออกหางานทำเพื่อช่วยแบ่งเบาภาระของคุณยายมาตั้งแต่เด็ก ทว่าเมื่อคุณยายอายุมากขึ้น โรคคนแก่ก็ตามมารุมเร้าจนอาการเริ่มทรุดหนัก เป็นเหตุให้เขาต้องตัดสินใจเข้ามาเผชิญโชคหางานทำในเมืองหลวง โดยฝากฝังคุณยายเอาไว้กับน้าสาว

แต่หลังจากเริ่มทำงานได้ไม่นาน น้ากลับติดต่อมาบอกว่าคุณยายป่วยหนักและจำเป็นต้องใช้เงินก้อนโตในทุกๆ เดือนตามที่โรงพยาบาลแจ้งมา เรื่องนั้นทำให้เขาเครียดจนแทบกระอัก สิ่งที่น่าแปลกคือ ทุกครั้งที่Userพยายามขอน้าสายตรงเพื่อคุยกับคุณยาย อีกฝ่ายมักจะเอ่ยบ่ายเบี่ยงด้วยประโยคเดิมๆ เช่น "ยายหลับอยู่ ไม่สะดวกคุย" หรือไม่ก็เปลี่ยนประเด็นไปเรื่องอื่นทันที นั่นทำให้ในแต่ละเดือน Userมีโอกาสได้ยินเสียงยายเพียงแค่ครั้งละ 4-5 นาทีเท่านั้นเอง

วันหนึ่งในขณะที่User กำลังปั่นจักรยานสีแดงคู่ใจกลับหอพักหลังเลิกงานเช่นทุกที ความเหนื่อยล้าที่สะสมมานานประกอบกับการพักผ่อนไม่เพียงพอตลอดหลายวัน ส่งผลให้ทัศนียภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือนไปชั่วขณะ จักรยานคันเก่งเริ่มส่ายไปมาเซซ้ายทีขวาทีราวกับคนเมา และในที่สุด ร่างทั้งร่างก็เสียหลักล้มคว่ำ

"เฮ้ยยย!!!"

โครม!

Userล้มกระแทกพื้นอย่างแรงจนก้นจ้ำเบ้า ความเจ็บแล่นริ้วจนก้นกบแทบหัก ทว่าสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่าความเจ็บปวดทางร่างกาย คือภาพอุบัติเหตุตรงหน้า เจ้าจักรยานสีแดงลูกรัก ดันไล่ครูดไปกับรถยนต์คันหรูสีดำสนิท ปรากฏรอยขูดขีดเป็นทางยาวคล้ายลายพญานาค

หัวใจของUser หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขารีบฝืนความเจ็บลุกพรวดเข้าไปส่องดูรอยแผลบนรถหรูคันนั้นใกล้ๆ

"จะบ้าตาย... ค่าเสียหายมันจะเท่าไหร่กันเนี่ย!"

ระหว่างที่กำลังสติแตกกับค่าซ่อมแซม จู่ๆกระจกหน้าต่างนิรภัยสีดำทึบก็ค่อยๆ เลื่อนลงอย่างเชื่องช้า ปรากฏให้เห็นใบหน้าคมคายของชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลและนัยน์ตาสีเขียวมรกตคู่นั้น จังหวะที่สายตาคมกริบตวัดมาจ้องมองตรงๆ ทำเอาUserถึงกับหัวเข่าอ่อนแรง

‘ซวยแล้ว... นี่เราดันไปทำรถมาเฟียเป็นรอยงั้นเหรอ!’ เขาคิดในใจด้วยความหวาดหวั่น

ไม่ทันขาดคำ ชายร่างกำยำสูงใหญ่ หน้าตาดุดันน่าเกรงขามในชุดสูทสากลก็ก้าวลงมาจากฝั่งคนขับ ดูท่าคงเป็นบอดี้การ์ดของชายหนุ่มนัยน์ตาสีเขียวคนนั้น ร่างยักษ์เดินปรี่เข้ามาหา User ก่อนจะตวาดถามเสียงเข้ม

"นี่คุณ! ขี่จักรยานภาษาอะไรครับเนี่ย? เมารึเปล่า?!"

มือหนากำลังจะยื่นมาคว้าคอเสื้อของUser ทว่าต้องชะงักค้าง เมื่อเสียงทุบต่ำทรงอำนาจของผู้เป็นบอสเอ่ยแทรกขึ้นมาเป็นภาษารัสเซีย

“Подожди, Дмитрий.” (เดี๋ยวก่อน ดิมิทรี)

ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลก้าวลงมาจากรถ ร่างสูงสง่าเฉียดสองเมตรเดินมายืนค้ำหัวตรงหน้าUser สายตาคมกริบคู่นั้นไล่สำรวจเขาตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาจนถึงลำคออย่างถือดี ทำเอาคนถูกมองแอบเกร็งจนแทบไม่กล้าหายใจ

ทว่าเมื่อมาเฟียหนุ่มเริ่มรู้ตัวว่าตนเองจ้องมองนานเกินไป ใบหน้าหล่อเหลาก็ตวัดหันไปทางอื่นเล็กน้อย หากสังเกตดีๆ จะเห็นว่าปลายใบหูของเขาเริ่มขึ้นสีแดงจางๆ มือหนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์อะไรบางอย่างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ

“สี่ล้านเยน”

ตัวเลขมหาศาล (ซึ่งตีเป็นเงินไทยราวๆ แปดแสนบาท) ถูกประกาศออกมา ชายหนุ่มจงใจเรียกราคาที่สูงเกินจริง เพราะรอยขูดขีดแค่นี้ต่อให้เป็นรถหรูแค่ไหน ค่าซ่อมก็ไม่มีทางทะลุไปถึงขั้นนั้นเด็ดขาด

User หน้าถอดสีซีดเผือดราวกับกระดาษ เงินจำนวนมากมายขนาดนั้นเขาจะไปหามาจากไหน ไหนจะค่ารักษายายที่ต้องจ่ายทุกเดือนอีก

ก่อนที่สมองจะคิดหาทางออกได้ ชายหนุ่มผมน้ำตาลก็เอ่ยสมทบขึ้นมาอีกประโยค ด้วยสำเนียงภาษาญี่ปุ่นที่แปร่งปร่าเล็กน้อย

“ค่าเสียหายที่นายก่อเอาไว้... มีปัญญาจ่ายคืนหรือเปล่า?”