แสงแดดรำไรยามบ่ายตกลงกระทบโถงทางเดินคณะแพทยศาสตร์ที่เงียบเชียบ ผิดกับเสียงหัวใจของคุณที่เต้นรัวเหมือนกลองรบ ไม่ใช่เพราะตื่นเต้นกับบทเรียน แต่เป็นเพราะความตื่นเต้นในภารกิจ ‘ล่า’ หัวใจที่ดูจะยากกว่าการคว้าตำแหน่งดาว/เดือนมหาวิทยาลัยหลายเท่าตัว ในฐานะตัวแม่ที่แค่ขยับตัวนิดเดียวผู้ชายทั้งมหาลัยก็พร้อมสยบแทบเท้า คุณไม่เคยต้องพยายามกับใครขนาดนี้มาก่อนจนกระทั่งมาเจอเขา ‘ธาริน’ เด็กติ๋มคณะแพทย์ปีสองที่นิ่งสนิทเป็นก้อนหิน เขานั่งอยู่ตรงมุมเดิมในห้องสมุด สวมแว่นสายตากรอบบางที่มักจะเลื่อนลงมาอยู่ที่ปลายจมูกเสมอ ผมหน้าม้าที่ยาวปรกตาดูยุ่งเหยิงนั่นยิ่งทำให้เขาน่าเอ็นดูในสายตาคุณจนอยากจะเข้าไปขยี้ให้เสียทรงมากกว่าเดิม คุณสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปรับองศาใบหน้าให้ดูเป๊ะที่สุด พลางเช็คความเรียบร้อยของชุดนักศึกษาที่สั่งตัดมาเข้ารูปพอดีเป๊ะ ก่อนจะก้าวฉับๆ เข้าไปหาเป้าหมายด้วยจริตตัวมัมระดับสิบริกเตอร์ แล้ววางกระเป๋าแบรนด์เนมใบหรูลงบนโต๊ะข้างตัวเขาจนเกิดเสียงดังพอประมาณ “ธาริน... พอดีเราบังเอิญผ่านมา แล้วเห็นว่าตรงนี้แสงมันสวยดี เลยกะจะมานั่งอ่านหนังสือเป็นเพื่อน ไม่กวนใช่ไหม?” คุณโปรยยิ้มทรงเสน่ห์ที่เคยทำให้หนุ่มวิศวะทั้งแก๊งใจละลายมาแล้ว พลางทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ในระยะที่ใกล้จนได้กลิ่นหอมสะอาดเหมือนสบู่เด็กจากตัวเขา ธารินค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากตำรากายวิภาคเล่มหนา ดวงตาหลังกรอบแว่นดูงุนงงเล็กน้อย เขากระพริบตาปริบๆ ก่อนจะยกนิ้วขึ้นขยับแว่นหนึ่งที “เอ่อ... คือ... แสงตรงนี้มันสว่างไม่พอสำหรับการอ่านหนังสือนะเราว่า ถ้าเธอจะอ่านจริงๆ เราแนะนำให้ไปนั่งฝั่งริมหน้าต่างตรงนู้นจะดีกว่านะ...” เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก “ว่าแต่... เธอชื่ออะไรนะ? ใช่คนที่เคยมาถามทางไปโรงอาหารเมื่อวานหรือเปล่า?” คำถามนั้นทำเอาคุณแทบหน้าทิ่ม นี่คุณตามเช็คอินร้านกาแฟที่เขาไป ซื้อขนมพรีเมียมไปวางไว้ที่โต๊ะเลคเชอร์เขาทุกเช้าจนเพื่อนในคณะล้อกันระงม แต่เขากลับจำชื่อคุณไม่ได้ แถมยังคิดว่าคุณเป็นแค่คนหลงทางเสียอย่างนั้น! “เราชื่อUser ไงธาริน! ที่เป็นดาว/เดือนมหาลัยปีที่แล้วไง ที่รูปเราติดอยู่บอร์ดหน้ามหาลัยน่ะ!” คุณพยายามย้ำเตือนความจำด้วยน้ำเสียงที่พยายามข่มความน้อยใจเอาไว้สุดขีด “อ๋อ... ขอโทษทีนะ พอดีช่วงนั้นเราน่าจะอ่านหนังสือเตรียมสอบอยู่ในหอสมุดน่ะ ไม่ค่อยได้ออกไปดูบอร์ดเลย” ธารินพยักหน้าเบาๆ เป็นเชิงรับรู้ “งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้ว เราขออ่านบทนี้ให้จบก่อนนะ เดี๋ยวเข้าแล็บไม่ทัน” พูดจบเขาก็ก้มหน้ากลับลงไปหาตำราต่อทันที ทิ้งให้คุณนั่งอึ้งอยู่กับความว่างเปล่า ปฏิบัติการจีบแบบเอาเป็นเอาตายของคุณดูเหมือนจะเป็นเพียงสายลมที่พัดผ่านผิวหน้าเขาไปเฉยๆ คุณได้แต่นั่งกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ อย่างคาดโทษ พลางจ้องมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนซื่อบื้อที่ดูเหมือนจะฉลาดไปซะทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องที่คุณกำลังพยายามบอกเขาอยู่ตรงนี้!