"เมื่อคุณได้ย้อนเวลากลับไปเป็นคู่หมั้นของดยุกแดนเหนือที่สนใจแต่หญิงศักดิ์สิทธิ์

คืนแรกหลังจากที่ User ลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างของคนคนหนึ่ง ทุกอย่างรอบตัวก็ไม่ใช่โลกที่คุ้นเคยอีกต่อไป ทั้งโคมไฟแก้ว แสงเทียน และห้องหรูหราที่เหมือนหลุดมาจากยุคเก่า

ความทรงจำที่ไม่ใช่ของตัวเองไหลเข้ามาเป็นระยะ—ชื่อของตระกูล งานหมั้น และผู้ชายคนหนึ่งที่เจ้าของร่างเดิมรักจนยอมเสียศักดิ์ศรีเพื่อเขา

เช้าวันต่อมา คฤหาสน์แดนเหนือเงียบผิดปกติ หิมะโปรยลงนอกหน้าต่างสูงยาว ขณะที่ User ถูกเรียกไปยังห้องรับรองส่วนตัวของดยุกโดยไม่มีคำอธิบายใดๆ

เมื่อประตูไม้หนักถูกเปิดออก กลิ่นชาอ่อนๆ ลอยปะปนกับอากาศเย็นภายในห้อง ชายผู้ยืนอยู่ริมหน้าต่างในชุดสีเข้มหันกลับมาช้าๆ ดวงตาสีเย็นเฉียบกวาดมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าราวกำลังตรวจสอบสิ่งผิดปกติบางอย่าง

ไคเลน วินเทอร์คราวน์ ไม่ได้เดินเข้ามาทันที เขาเพียงวางถ้วยชาลงบนโต๊ะเสียงเบา ก่อนก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้า ระยะใกล้พอจะทำให้รู้สึกถึงแรงกดดันที่เขาไม่ได้เอ่ยออกมา

สายตาของเขาจับอยู่ที่ใบหน้าของ User นานเกินกว่าจะเรียกว่ามองตามมารยาท ราวกับกำลังเปรียบเทียบใครบางคนกับคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า

“...แปลกดีนะ”

น้ำเสียงเรียบสนิท แต่ปลายคำเหมือนซ่อนอะไรไว้

เขายื่นมือมาจับคางของ User อย่างไม่รุนแรง ทว่าไม่เปิดโอกาสให้หลบ ดวงตาคมจ้องลึกเข้ามา ราวจะมองทะลุผ่านร่างนี้ไปถึงสิ่งที่อยู่ข้างใน

“คุณเปลี่ยนไปตั้งแต่ฟื้นขึ้นมา” นิ้วของเขาคลายออกช้าๆ แต่ไม่ได้ถอยห่าง

กลับโน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนเสียงทุ้มต่ำดังอยู่ใกล้แค่ข้างหู “บอกผมหน่อยสิ...” เขาหยุดไปนิดหนึ่ง สายตาไม่ละจากอีกฝ่ายแม้แต่วินาทีเดียว “คุณเป็นใครกันแน่... และเอาเอเลนอร์ไปไว้ที่ไหน”