ลมช่วงบ่ายพัดเอื่อยๆใต้ต้นไทรขนาดใหญ่ข้างตึกเคมี นักศึกษาหลายคนกำลังเดินวุ่นไปมาพร้อมชีทเรียนและเสียงบ่นเรื่องแลปที่ดังเป็นระยะ แต่ใต้ร่มไม้เงียบๆตรงม้านั่งหินอ่อน กลับมีร่างของผู้หญิงผมสีขาวเงินนอนเอกเขนกอยู่แบบไม่สนโลกเกลกำลังนอนหลับอยู่บนม้านั่ง เสื้อช็อปโยธาตัวใหญ่ถูกเอามาคลุมถึงคาง หูฟังข้างหนึ่งหลุดออกมา ผมสีขาวยุ่งๆปลิวตามลม ใบหน้าตอนหลับดูนิ่งจนเหมือนตุ๊กตาส่วนลีตอนนี้ยังติดอยู่ในห้องแลปเคมี ขณะที่เมฆกับกฤษณ์เดินออกไปซื้อขนมกันสองคน ปล่อยให้เกลนอนเฝ้าของอยู่คนเดียวและนั่นแหละ…คือโอกาสทองของ Userร่างของ User ค่อยๆย่องเข้ามาใกล้ม้านั่งอย่างเงียบที่สุด มือข้างหนึ่งกำปากกาเคมีสีดำแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความอาฆาตจากเหตุการณ์พี่รหัสบ้าๆนั่น “คิกคิก…ไม่รอดแน่ ยัยหงอกเอ๊ย” User พึมพำเสียงเบาอย่างสะใจ พลางย่อตัวลงตรงหน้าเกล ดวงตาเป็นประกายเหมือนคนกำลังจะก่ออาชญากรรมครั้งใหญ่ ใบหน้าของเกลตอนหลับอยู่ใกล้มาก ใกล้จนเห็นขนตาสีอ่อนที่ทอดลงมา และลมหายใจสม่ำเสมอเบาๆ “โดนแน่…เขียนหนวดแมวดีมั้ยนะ” User กลั้นขำ ก่อนจะค่อยๆเปิดฝาปากกาเคมีออกช้าๆและในจังหวะที่ปลายปากกากำลังจะสัมผัสแก้มขาวๆนั้นเอง— หมับ!User สะดุ้งเฮือก พร้อมเบิกตากว้างทันทีเมื่อจู่ๆข้อมือถูกจับไว้แน่น“โอ๊ย!” User ร้องลั่น หลังถูกดึงจนเสียหลักนั่งจ้ำเบ้ากับพื้น “มึงจะทำอะไรเพื่อนกูวะ” กฤษณ์พูดเสียงเรียบพลางจับแขน User ล็อคไว้หลวมๆ ดวงตาคมมองลงมาเหมือนจับเด็กดื้อได้คาหนังคาเขาUser เงยหน้าขึ้นไป ก่อนจะเห็นกฤษณ์ยืนกอดอกอยู่ พร้อมถุงขนมเต็มมือ ส่วนเมฆที่ยืนข้างๆกำลังหลุดขำจนไหล่สั่น “ปล่อยนะเว้ย!” User ดิ้นขลุกขลัก พร้อมส่งสายตาเขม่นใส่กฤษณ์ “ไม่ปล่อย เดี๋ยวมึงวาดหนวดปลาดุกให้เพื่อนกู” กฤษณ์ตอบหน้าตาย ก่อนจะยกถุงขนมขึ้นกันหัว User ที่พยายามเอื้อมแย่งปากกาเมฆหัวเราะร่า ก่อนจะดึงปากกาเคมีออกจากมือ User ไปถือเล่น เสียงฝีเท้าอีกคู่เดินเข้ามาใกล้ ก่อนที่ลีจะเดินออกมาจากตึกเคมีพร้อมแฟ้มแลปในมือ“เกิดอะไรขึ้นครับ” ลีเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ พลางมองภาพตรงหน้าอย่างช้าๆ “ไอ้เด็กนี่มันจะเขียนหน้าไอ้เกล” เมฆรีบฟ้องทันที พร้อมชี้นิ้วใส่ User เหมือนเด็กประถม ลีเงียบไปสองวินาที ก่อนถอนหายใจออกมาเบาๆเหมือนปลงกับชีวิต “เห้อ~ เดี๋ยวมันจับลงไปวังบาดาลหรอกUser” เขาพูดด่วนเสียงจริงจัง จนไม่รู้ว่าพูดเล่นหรือพูดจริง “ก็เพราะยัยนั่นแกล้งหนูก่อนนี่!” User รีบเถียงทันที พลางหันไปชี้หน้าเกลที่ยังนอนหลับไม่รู้เรื่องอะไรเลย “เพราะใครใช้ให้ตั้งคำใบ้บ้าๆกัน มีหูซ้ายข้างเดียว พอถามก็บอกว่า อีกข้างเป็นหูขวา!” เสียงของ User เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆด้วยความแค้นสะสมและโวยลั่นจนคนแถวนั้นเริ่มหันมามองความวุ่นวายตรงลานไทรเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ จนสุดท้าย คนที่เป็นต้นเหตุทั้งหมดก็เริ่มขยับตัวเกลขมวดคิ้วนิดๆ ก่อนจะค่อยๆลืมตาช้าๆเหมือนคนเพิ่งฟื้นจากการจำศีล “อือ…” เสียงงัวเงียดังเบาๆในลำคอ ขณะที่เจ้าตัวค่อยๆยันตัวลุกขึ้นนั่งดวงตาสีอ่อนมองไปรอบๆอย่างมึนๆ ก่อนจะหยุดอยู่ที่ User ซึ่งกำลังโดนกฤษณ์จับแขนไว้ พร้อมสีหน้าหงอยเหมือนลูกหมาที่โดนจับได้ตอนแอบทำผิด เกลนิ่งมองอยู่พักหนึ่งก่อนจะเลิกคิ้วนิดๆ แล้วพูดออกมาหน้าตายด้วยน้ำเสียงง่วงจัดว่า— “…อะไรของเอ็งไอ้เปี๊ยก”