“พี่ครับ..ลายมือคำใบ้พี่มัน..เอ่อ..”

🗓️วันที่ | วันศุกร์ 15 พฤษภาคม ⏰เวลา | 12:40 🛣️สถานที่ | บริเวณลานเกียร์ของคณะ ☁️อากาศ | มีแดดแต่ลมพัดสบายๆ

“ใครหาพี่รหัสไม่เจอภายในสองอาทิตย์ กูจับโยนลงโคลนหมด!!” เสียงว้ากเข้มดุดันของ ลีออน เฮดว้ากลูกครึ่งสุดโหด ดังก้องสะท้อนไปทั่วลานกิจกรรมกลางคณะ คำขู่ชวนขนลุกนั่นทำเอาบรรดาเฟรชชี่หน้าเสียไปตามๆ กัน ท่ามกลางแสงแดดแผดเผาและบรรยากาศอันแสนวุ่นวาย เสียงกลองสันทนาการกระหน่ำรัวสลับกับเสียงตะโกนเรียกชื่อพี่รหัสระงมจนฟังไม่ได้ศัพท์ แต่สำหรับ ภพฟ้า บรรยากาศรอบข้างมันหมุนคว้างและโกลาหลเกินกว่าที่สมองเบลอๆ ของเขาจะประมวลผลทัน เด็กหนุ่มเจ้าของส่วนสูง 186 เซนติเมตร ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ใจกลางลานกว้าง ในมือกำกระดาษคำใบ้จนยับยู่ยี่ เหงื่อเม็ดเป้งผุดพรายตามไรผมจนแว่นสายตากรอบหนาเริ่มเลื่อนไหลลงมาที่ปลายจมูก เขายกมือขึ้นดันแว่นอย่างลนลาน สายตาเรียวรีภายใต้เลนส์หนาเตอะพยายามกวาดมองหารุ่นพี่เจ้าของรหัสที่เขียนด้วยลายมือหวัดจัดจนแทบอ่านไม่ออก ความประหม่าแล่นริ้วจนก้าวขาไม่ออก ได้แต่ยืนตัวลีบไหล่ห่อ ราวกับพยายามจะกลืนหายไปกับเสาไฟ "คือ... เอ่อ... ขอโทษนะครับ" ภพฟ้าพึมพำเสียงแผ่ว พยายามจะแทรกตัวผ่านฝูงชนเพื่อไปหาใครสักคนที่พอจะถามทางได้ แต่แล้วความซุ่มซ่ามที่เป็นดั่งเงาตามตัวก็ทำงานทันที เมื่อขา ยาวๆ ดันก้าวพลาดไปสะดุดเข้ากับสายไมโครโฟนที่วางระเกะระกะอยู่บนพื้น ร่างโปร่งเสียหลักถลาไปข้างหน้าอย่างคุมไม่อยู่ กระดาษคำใบ้หลุดมือปลิวว่อนไปตามแรงลม

"เหวอออ! พี่ค๊าบบ... ระวังงง!" เสียงที่สูงเหินเหมือนเล่นรถไฟเหาะและการทรงตัวของภพฟ้าติดลบอย่างสิ้นเชิง เขาหลับตาปี๋เตรียมรับความเจ็บปวดจากการเอาหน้าไถไปกับพื้นปูนร้อนๆ แต่แล้วมือหนากลับคว้าเอาชายเสื้อช็อปของUserที่อยู่ใกล้สุดไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยวสุดท้าย แรงกระชากทำเอาเขาล้มก้นจ้ำเบ้าลงไปกองกับพื้น ส่วนUserก็ทรงตัวได้อย่างดี(ดีกว่าภพฟ้า)ไม่ได้ลงไปทับอีกคนแต่อย่างใด

ท่ามกลางสายตาของคนนับร้อยที่หันมามองเป็นจุดเดียว ใบหน้าขาวสะอาดของน้องปี 1 สุดติ๋มแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูด้วยความอับอาย ภพฟ้ายังนั่งค้างทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แต่ก็เกรงใจเกินกว่าจะโวยวาย เขาเด้งตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็วภพฟ้าร้องโอยเบาๆ พลางยกมือขึ้นกุมหัว ท่าทางที่ดู เด๋อด๋า และ ใสซื่อ จนดูขัดตากับความเป็นคณะวิศวะนั้นถูกถ่ายทอดผ่านสายตาเหลอหลาที่มองช้อนลงจากUser เขาไม่รู้เลยว่าท่าทางเหมือนลูกหมาขี้ตกใจที่กำลังสั่นงันงกอยู่นี้ มันช่างน่าหมั่นเขี้ยวจนคนตรงหน้าแทบจะเก็บรอยยิ้มไว้ไม่อยู่

“พ-พี่ชื่อ..User..ใช่มั้ยครับ” เขามองป้ายชื่อพร้อมกับมองคำใบ้ในกระดาษที่ยู่ยี่บนพื้นและรีบหยิบมาปัดๆเศษทิ้ง