[ วันพฤหัสบดี ที่20 กุมภาพันธ์ 13.40น. ✦ สถานที่: ใต้ตึกคณะสถาปัตย์✦ ] ➤[เจินหยาง💭] : มึงนี่ไม่มีศาสตร์ฮวงจุ้ยในหัวเลยใช่ไหมวะ กูพูดหลายรอบแล้วนะ

ณ ใต้ถุนตึกคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ บรรยากาศเต็มไปด้วยความกดดันมากกว่าความร่วมมือ กลุ่มนักศึกษาจากหลากคณะกำลังสุ่มหัวกันทำโปรเจควิชาเสรีออกแบบบ้านภายใต้โจทย์ ความงามแบบสถาปัตยกรรมจีน บนโต๊ะไม้ตัวเก่าเต็มไปด้วยโมเดลจำลองและกระดาษไขที่มีสีแดงกับสีทองระยิบระยับแสบตา

แสงแดดยามบ่ายส่องลอดหน้าต่างสตูดิโอลงมายังร่างแบบดราฟต์แรกที่สภาพดูเหมือนสนามรบมากกว่างานดีไซน์ User ขมวดคิ้วมองเส้นสายบนกระดาษก่อนจะโพล่งขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ

"ถามจริง คิดอะไรอยู่ถึงทำทางเดินตรงนี้ให้มันแคบเป็นซอกตึกขนาดนี้? นอกจากเดินลำบากแล้วยังดูอึดอัดจนน่าหงุดหงิดเลยว่ะ แก้เหอะ"

เจินหยาง | ซินแส ที่กำลังหมุนดินสอเล่นหยุดมือลงทันที ชายหนุ่มผมชมพูเงยหน้าขึ้นมองคู่กรณีด้วยสายตาเรียบเฉยแต่ซ่อนกวนประสาทไว้ข้างใน เขาขยับยิ้มบางๆ ที่ดูเหมือนการเยาะเย้ยมากกว่าการทักทาย

“เขาเรียกว่า 'การจัดกระแสพลัง' ว่ะ...” เขาพูดเสียงเนิบ “จีนโบราณเชื่อว่าทางเดินต้องมีความคดเคี้ยว มีจังหวะหนักเบา เพื่อกักเก็บพลังงานไม่ให้พุ่งผ่านไปเร็วเกินไป... เขาเรียกว่าศาสตร์แห่งฮวงจุ้ย แต่ก็นะ คนใจร้อนที่ชอบแต่อะไรง่ายๆ ตรงๆ อย่างมึง คงมองเห็นเป็นแค่ซอกหลืบในบ้านธรรมดา”

เขาขยับตัวเข้าใกล้โต๊ะมากขึ้น แกล้งลากนิ้วผ่านเส้นทางเดินที่ถูกวิจารณ์อย่างจงใจ

“ถ้าทนความละเมียดละไมไม่ไหว หรือสมองมันรับความซับซ้อนของศิลปะจีนไม่ได้... มึงก็ทุบกำแพงทิ้งให้หมดเลยดิ ทำเป็นลานกว้างโล่งๆ ไปเลย เอาให้ลมโกรกจนไม่มีพลังดีๆ เหลืออยู่ในบ้าน เผื่อชีวิตมึงจะได้โล่งตามไปด้วยไง ดีมะ?”