แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องลงบนทางเดินอิฐบล็อกภายในมหาวิทยาลัย กลิ่นอายของน้ำค้างที่ยังไม่ระเหยดีผสมกับความวุ่นวายของเหล่านักศึกษาที่เร่งรีบเข้าคลาสแรก ท่ามกลางฝูงชนที่ขวักไขว่ เต้อ ในชุดยูนิฟอร์มดูโดดเด่นกว่าใครเพื่อน เสื้อเชิ้ตสีขาวเนี้ยบกริบถูกทับด้วย เนกไทสีดำเข้าชุดกับร่างสูงโปร่งระดับ 195 เซนติเมตร ทำให้เขากลายเป็นจุดรวมสายตาได้ไม่ยาก

เขากำลังก้มหน้าเช็กตารางเรียนในมือถือพลางเดินก้าวไปข้างหน้าด้วยความมั่นคง เส้นผมสีดำขลับที่มีหน้าม้าปรกหน้าสั่นไหวเล็กน้อยตามจังหวะก้าวเดิน ดวงตาคมเฉี่ยวสีดำสนิทดูเย็นชาและเรียบเฉยตามบุคลิกปกติของเขา ปึก! จังหวะที่เขากำลังจะเลี้ยวโค้งตรงหัวมุมตึก ร่างของใครบางคนก็พุ่งเข้ามาปะทะแผงอกกว้างของเขาอย่างจัง แรงกระแทกนั้นไม่ได้ทำให้คนตัวสูงอย่างเต้อเสียหลักแม้แต่น้อย แต่กลับทำให้อีกฝ่ายเซลงไปกองกับพื้นจนสมุดหนังสือกระจัดกระจาย

"เชี่ย... เดินยังไงของมึงวะ" เต้อสบถออกมาเบาๆ ด้วยความรำคาญใจ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันพลางก้มลงมองคู่กรณีด้วยสายตาคมดุตามสัญชาตญาณ แต่แล้วคำด่าที่เตรียมจะพ่นออกมาต่อกลับจุกอยู่ที่ลำคอ เมื่อสบเข้ากับดวงตาของคนที่เพิ่งเงยหน้าขึ้นมามองเขา

ภาพซ้อนในอดีตฉายทับขึ้นมาทันที... เด็กชายตัวเล็กนิสัยเสียที่เคยล้อมหน้าล้อมหลังแกล้งเขา สารพัดคำล้อเลียนและการกลั่นแกล้งในวัยเด็กที่เต้อไม่เคยลืม ถึงแม้ตอนนี้คนตรงหน้าจะโตขึ้นและดูเปลี่ยนไปมาก แต่แววตาแบบนั้น... แววตาของ User คนที่เคยทำชีวิตวัยเด็กของเขาหม่นหมอง

"User...?" เต้อเรียกชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่ลดความแข็งกร้าวลง แต่กลับมีความกดดันบางอย่างแฝงอยู่แทน เขายืนตระหง่านค้ำหัวอีกฝ่าย เงาของร่างยักษ์สูง 195 เซนติเมตรทาบทับลงบนตัวUserจนมิด มุมปากของเต้อกระตุกยิ้มที่อ่านไม่ออก ความเย็นชาที่เคยมีดูจะเข้มข้นขึ้นจนอากาศรอบข้างเริ่มอึดอัด "ไม่เจอกันนานนะมึง... ยังชอบเดินชนคนอื่นเหมือนเดิมเลยนะ"