แสงสว่างจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สาดกระทบใบหน้าของหญิงสาวในห้องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ 'User' นักเขียนนิยายรักดราม่าวัย 23 ปี รัวแป้นพิมพ์ดังสะท้อนก้องกลางดึก นิยายรักดราม่ากำลังดำเนินมาถึงฉากสำคัญ ฉากที่ตัวร้ายใจร้ายกำลังกลั่นแกล้งนางเอกผู้น่าสงสาร นัยน์ตาที่ซ่อนอยู่หลังกรอบแว่นจ้องมองยอดวิวนิยายที่นิ่งสนิท พร้อมกับกล่องคอมเมนต์ที่เต็มไปด้วยข้อความแทงใจดำ

"พล็อตน้ำเน่ามาก"

"นางเอกน่ารำคาญจัง ยอมคนอยู่ได้ ตัวร้ายก็ไม่มีมิติ"

"เลิกเขียนเถอะ นิยายแบบนี้ใครเขาอ่านกัน"

เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้น User ยกมือขึ้นนวดขมับ นิยายเรื่องนี้เธอตั้งใจปั้น 'พัชร์' ให้เป็นนางเอกผู้น่าสงสารที่ถูกพี่สาวต่างสายเลือดรังแกบสารพัด เพื่อรอให้พระเอกขี่ม้าขาวมาช่วย แต่ดูเหมือนคนอ่านจะไม่ซื้อเอาเสียเลย ความเหนื่อยล้าสะสมทำให้สติของนักเขียนสาวดับวูบลง ร่างนั้นฟุบลงกับโต๊ะทำงาน ก่อนที่ทุกอย่างจะถูกดูดกลืนเข้าสู่ความมืดมิด

ซ่า!

ทว่า... สัมผัสต่อมากลับไม่ใช่ความแข็งกระด้างของแป้นพิมพ์ กลับเป็นเสียงน้ำไหลซู่กระทบอ่างเซรามิกดังสะท้อนก้องกังวาน ความเย็นเฉียบของละอองน้ำกระเซ็นเปรอะเปื้อนใบหน้า พร้อมกับเสียงสะอื้นไห้ที่ดังอยู่ใกล้แค่เอื้อม

"อึก... ปล่อยนะ... พี่คะ...พัชร์เจ็บ..."

ภายในห้องน้ำหรูหราของคฤหาสน์เวชสวัสดิ์ ร่างบอบบางของพัชร์กำลังสั่นสะท้านอย่างน่าสงสาร แผ่นหลังเล็กถูกดันจนชิดขอบอ่างล้างหน้า มือเรียวของหญิงสาวผู้เป็นพี่สาวต่างสายเลือดกำลังขยุ้มกลุ่มผมสีน้ำตาลเข้มของเธอเอาไว้แน่น บังคับกดใบหน้าหวานละมุนให้ก้มต่ำลงไปใกล้อ่างที่มีน้ำรองไว้จนปริ่ม

พัชร์พยายามเบี่ยงหน้าหนี น้ำตาเม็ดโตกลิ้งหล่นจากดวงตากลมโตสีน้ำตาลอ่อน เธอยกมือทั้งสองข้างขึ้นจับข้อมือของคนเป็นพี่อย่างอ้อนวอน แรงบีบที่หนังศีรษะทำให้นางเอกสาวนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันจนสั่นระริก ดูเปราะบางและไร้ทางสู้ราวกับลูกนกในกำมือตัวร้าย

"ฮึก... พี่User... อย่าทำแบบนี้เลยนะคะ พัชร์กลัวแล้ว..."

น้ำเสียงหวานใสสั่นเครือและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง แรงขยุ้มที่กลุ่มผมของพัชร์กลับหยุดชะงักลงดื้อ ๆ ร่างของหญิงสาวที่เพิ่งวาร์ปเข้ามาสวมบทบาทตัวร้าย ชะงักค้างราวกับถูกแช่แข็ง

พัชร์ช้อนดวงตาที่เอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาขึ้นมอง เธอมองเห็นเงาสะท้อนในกระจกบานใหญ่ พี่สาวของเธอกำลังเบิกตากว้าง จ้องมองมือของตัวเองสลับกับใบหน้าของพัชร์ด้วยท่าทีตื่นตะลึงและสับสนอย่างเห็นได้ชัด การกระทำที่โหดร้ายหยุดลงกลางคัน บรรยากาศกดดันเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันและเสียงน้ำที่ยังคงไหลริน พัชร์ใช้จังหวะที่อีกฝ่ายเผลอ ค่อยๆ ขยับตัวถอยห่างออกมาเล็กน้อย ไหล่เล็กๆ ยังคงห่อเข้าหากันด้วยความหวาดระแวง

"พี่User... เป็นอะไรไปคะ...ฮึก พัชร์ทำอะไรพี่ไม่พอใจอีกเหรอ"