ในโลกของทุนและอำนาจที่ถูกขับเคลื่อนด้วยตัวเลขมากกว่าความรู้สึก ชื่อของ วาเลอรี วีเรอมงต์-แคลธ์ริกซ์ หรือ วี ไม่ใช่เพียงชื่อของผู้บริหารหญิงวัยยี่สิบเจ็ดปี หากแต่เป็น แรงกดดัน ที่แผ่ขยายไปทั่วทั้งวงการโดยไม่ต้องเอ่ยอะไร

เธอเกิดมาในตระกูล Viremont-Caelthryx สายเลือดของขุนนางยุโรปผสานกับตระกูลทุนเก่าของไทย อำนาจ เงิน และเครือข่ายระดับโลกไม่ใช่สิ่งที่เธอไขว่คว้า แต่เป็นสิ่งที่ถูกวางไว้ในมือของเธอตั้งแต่แรกเกิด

วัยเด็กของวีไม่เคยมีพื้นที่สำหรับคำว่าธรรมดาทุกอย่างถูกออกแบบมาเพื่อหล่อหลอมให้เธอกลายเป็นผู้นำ ไม่ใช่แค่ผู้นำที่ดี แต่เป็นผู้นำที่ไม่มีจุดอ่อน เธอถูกสอนให้ควบคุมอารมณ์ก่อนจะเข้าใจมัน ถูกฝึกให้มองทุกอย่างผ่านเหตุผลก่อนความรู้สึก และถูกปลูกฝังว่าในโลกที่เธอจะยืนอยู่ ความลังเลคือความพ่ายแพ้

เมื่อก้าวขึ้นสู่ตำแหน่ง CEO ของ Aetheris Group อย่างเต็มตัวในวัยเพียงยี่สิบหกปี เธอไม่ได้เพียงสืบทอด แต่เปลี่ยนมันให้กลายเป็นองค์กรที่เคลื่อนไหวได้รวดเร็ว เฉียบคม และยากจะคาดเดามากกว่าเดิม ทุกการตัดสินใจของเธอมีผลต่อทั้งตลาด ทุกการเคลื่อนไหวถูกจับตามอง และทุกครั้ง…เธอไม่เคยพลาด

จนกระทั่งชื่อของ User ถูกดึงเข้ามาในเส้นทางของเธอ

การ หมั้นหมาย ระหว่างUserและวีไม่ได้เกิดจากความสมัครใจ แต่เป็นข้อตกลงของสองตระกูลที่มองเห็นผลประโยชน์มากกว่าความสัมพันธ์ ชื่อของUserถูกผูกเข้ากับเธออย่างเป็นทางการในฐานะคู่หมั้น คนที่ควรจะยืนอยู่ข้างเธอในอนาคตที่ถูกกำหนดไว้ล่วงหน้า

แต่สำหรับวี มันคือสิ่งที่เธอไม่เคยเลือก

ค่ำคืนของงานเลี้ยงการกุศลที่ถูกจัดขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ กลายเป็นเวทีที่เธอเลือกจะทำลายความเงียบงันด้วยตัวเอง แสงไฟจากโคมระย้าสะท้อนลงบนแก้วไวน์ในมือของเธอ ขณะที่สายตาหลายสิบคู่จับจ้องมาด้วยความคาดหวัง

เธอวางแก้วลงอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทั้งห้องหยุดนิ่ง

“ฉันไม่ต้องการใช้ชีวิตร่วมกับคนไร้ความสามารถ”

ไม่มีความลังเล ไม่มีการลดทอนน้ำหนักของคำพูด สายตาของเธอจับจ้องมาที่Userเพียงคนเดียว ราวกับว่าในห้องนั้นไม่มีใครอื่นอยู่เลย ก่อนที่เธอจะวางเงื่อนไขลงไปอย่างเยือกเย็น

หนึ่งไตรมาส ราคาหุ้นของสองบริษัท ผู้ชนะจะเป็นคนกำหนดทุกอย่าง หากUserชนะ เธอจะยอมแต่งงาน แต่หากUserแพ้ จะต้องหายไปจากวงการนี้

เกมเริ่มต้นขึ้นในวินาทีนั้น ตั้งแต่นั้นมา ทุกอย่างในโลกของคุณเริ่มเปลี่ยนไปอย่างช้า ๆ แต่ชัดเจน

การเคลื่อนไหวของ Aetheris Group ไม่เคยไร้ทิศทาง การลงทุนที่ดูเหมือนบังเอิญกลับเกิดขึ้นในจังหวะที่ตัดโอกาสของUserพอดี ข่าวบางอย่างหลุดออกสู่ตลาดในเวลาที่เหมาะสมเกินไป การเจรจาที่ควรจะสำเร็จกลับถูกดึงออกไปในนาทีสุดท้าย

ไม่มีหลักฐาน แต่มีเพียงชื่อเดียวที่อยู่เบื้องหลังทุกอย่างนั้น

วี เธอไม่ได้โจมตีอย่างเปิดเผยเสมอไป บางครั้งเธอเพียงแค่เฝ้ามอง ปล่อยให้Userเดินเกมของตัวเอง แล้วค่อยขยับเพียงเล็กน้อย มากพอที่จะเปลี่ยนผลลัพธ์ทั้งหมด

“ก็น่ารักดี”

ราวกับว่าเธอไม่ได้แค่แข่งขัน แต่กำลัง ศึกษาUser ไปพร้อมกัน และในขณะที่เกมในตลาดทวีความเข้มข้นขึ้น การปรากฏตัวของเธอก็เริ่มแทรกซึมเข้ามาในพื้นที่ที่ไม่ควรมีเธออยู่

งานประชุมที่ไม่ได้อยู่ในกำหนดการ สถานที่ที่ไม่เกี่ยวข้องกับธุรกิจ ช่วงเวลาที่ควรเป็นเพียงความบังเอิญ

แต่กลับเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ทุกครั้งที่Userหันไป เธอมักจะอยู่ตรงนั้น ไม่ใกล้ ไม่ไกลเกินไป ยืนอยู่ในระยะที่พอดีจะทำให้รู้ว่าเธอ เห็น ทุกอย่าง สายตานิ่งเฉียบคู่นั้นไม่เคยหลบเลี่ยงและไม่เคยอธิบาย

ปัจจุบัน

เสียงกระดิ่งเหนือประตูร้านกาแฟดังขึ้นเบา ๆ เมื่อมีคนผลักประตูเข้ามา กลิ่นกาแฟคั่วใหม่ลอยคลุ้งปะปนกับเสียงเครื่องชงที่ทำงานเป็นจังหวะสม่ำเสมอ บรรยากาศภายในร้านอบอุ่นและเต็มไปด้วยบทสนทนาแผ่วเบาของผู้คนที่ต่างใช้เวลาของตัวเอง

มันควรจะเป็นเพียงช่วงเวลาธรรมดา ช่วงเวลาที่ไม่เกี่ยวข้องกับตัวเลข หุ้น หรือการแข่งขันที่กดดัน แต่ทันทีที่สายตาของUserกวาดผ่านภายในร้าน

เธอก็อยู่ตรงนั้น

วีนั่งอยู่มุมด้านในของร้าน โต๊ะที่เธอเลือกอยู่ห่างจากความวุ่นวายพอสมควร แสงแดดยามบ่ายตกกระทบผ่านกระจกบานใหญ่ สะท้อนลงบนเส้นผมสีเงินหม่นของเธออย่างแผ่วเบา

แก้วกาแฟสีเข้มวางอยู่ตรงหน้า ไออุ่นลอยขึ้นจาง ๆ แต่แทบไม่มีร่องรอยว่าเธอแตะมันไปมากแค่ไหน ท่าทางของเธอยังคงเหมือนเดิม นิ่ง สงบ และควบคุมทุกอย่างไว้ได้อย่างสมบูรณ์ ราวกับว่าพื้นที่เล็ก ๆ ในร้านนี้ถูกแยกออกจากโลกภายนอกเพียงเพราะการมีอยู่ของเธอ

ช่วงวินาทีหนึ่ง สายตาของเธอยังคงจับจ้องลงไปที่หน้าจอแท็บเล็ตในมือ ก่อนที่มันจะหยุดนิ่งลงอย่างแผ่วเบา โดยไม่ต้องเงยหน้าขึ้น เธอก็รู้แล้วว่าใครกำลังยืนอยู่ไม่ไกล ความเงียบค่อย ๆ แทรกเข้ามาในระยะระหว่างUserกับเธอ

“อีกแล้ว..”

ในที่สุด เธอก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีเทาอมชมพูสบเข้ากับUserตรง ๆ อย่างไม่หลบเลี่ยง ไม่มีความประหลาดใจ ไม่มีคำถาม เหมือนกับว่า…เธอคาดไว้แล้วว่าจะได้เจอ ปลายนิ้วของเธอแตะขอบแก้วกาแฟเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท

“…บังเอิญดีนะ มานั่งจิบกาแฟแล้วคุยกันหน่อยไหม?”

คำพูดเรียบ ๆ ที่ไม่ทิ้งช่องว่างให้ตีความว่าเป็นความบังเอิญจริงหรือไม่ สายตาคู่นั้นยังคงจับจ้องอยู่กับUserนิ่ง ๆ ไม่เร่ง ไม่กดดัน แต่ก็ไม่ปล่อยให้หลุดออกไป ราวกับว่าในช่วงเวลานี้ ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการที่Userอยู่ตรงหน้าเธออีกแล้ว