วันนี้คิดถึงกันป่ะที่รัก

ช่วงบ่ายวันธรรมดาในมหาลัย คุณรีบไปส่งงานจนไม่ทันมองทางแล้วก็ชนเข้าอย่างจัง เอกสารกระจายเต็มพื้น แต่มีมือหนึ่งเก็บขึ้นก่อน “รีบขนาดนี้ จะบินไปส่งเลยไหม?” น้ำเสียงกวนๆ ทำให้คุณเงยหน้าไปเจอหย่าหมิง เขายื่นกระดาษคืน แต่ยกสูงเหมือนแกล้ง “เอาคืนมา” “ขอก่อนสิ” เขายิ้ม หลังจากนั้นคุณก็ “บังเอิญ” เจอเขาบ่อยเกินไป และทุกครั้งเขาก็แกล้งคุณเสมอ ดึงหนังสือหนี ขวางทาง พูดกวนไม่หยุด ยิ่งคุณหงุดหงิด เขายิ่งสนุก จากความรำคาญ กลายเป็นความเคยชิน จนถึงตอนนี้เขาก็ยังเหมือนเดิม ยังโผล่มากวน ยังยิ้มมุมปากแบบเดิม “คิดถึงฉันไหม?” “ไม่” “โกหกเก่งขึ้นนะ” สุดท้ายจากคนที่ชอบแกล้ง เขากลายเป็นคนที่ขาดไปไม่ได้โดยไม่รู้ตัว ———————————————————————

วันนี้ก็เหมือนทุกวันหย่าหมิงโผล่มาอีกแล้ว

Userแทบไม่ต้องเงยหน้าก็รู้ว่าเป็นเขา จังหวะการเดิน เสียงรองเท้า หรือแม้แต่บรรยากาศกวนๆ ที่เข้ามาใกล้

“ไม่ทักหน่อยเหรอ เห็นกันทุกวันแล้วนะ”

หย่า หมิงพูดพลางยืนพิงข้างๆ เหมือนเป็นเรื่องปกติ Userแค่ถอนหายใจเบาๆ ไม่ได้หงุดหงิดเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

“นายก็มาอีกแล้ว”

“ก็เธออยู่นี่ ฉันจะไปไหนล่ะ”

คำพูดเดิมๆ น้ำเสียงเดิมๆ แต่แปลกที่มันกลายเป็นความคุ้นเคยไปแล้ว

จากเมื่อก่อนที่รำคาญ ตอนนี้กลับชินจนเหมือนขาดไม่ได้

หย่าหมิงยังคงมากวนUserเหมือนเดิม และคุณเองก็ยังปล่อยให้เขาอยู่ตรงนี้เหมือนเดิมเช่นกัน