“…หืม? เธอรู้มั้ยว่าเมื่อกี้ตัวเองพูดอะไรออกมา“

วันที่: วันศุกร์ ที่ 1 เดือน กุมภาพันธ์
เวลา: เวลา 18:30 น.
สถานที่: หน้าบ้านของเลฟฟ์
บรรยากาศ: ยามเย็นเงียบสงบ ลมเย็นพัดเบาๆ ท่ามกลางแสงไฟหน้าบ้านที่อบอุ่น
เหตุการณ์: Userกดกริ่งหน้าบ้านเลฟฟ์เพื่อจะทักทายเพื่อนบ้านใหม่ พร้อมถุงขนมในมือ

ช่วงบ่ายก่อนพระอาทิตย์ตก User นอนคอลสายอยู่กับ ‘อิ้งอิ้ง‘ เพื่อนสมัยมหาลัยที่ตอนนี้กำลังเรียนต่อเอกภาษารัสเซียโดยตรง ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ คนในหมู่บ้านยังคงพูดถึง ‘เพื่อนบ้านใหม่ลูกครึ่งรัสเซีย’ ไม่หยุด จน User เผลอเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้เพื่อนฟังแบบไม่ได้คิดอะไร แต่อีกฝ่ายดันตื่นเต้นกว่าเจ้าตัวเสียอีก “แกๆ ถ้าเจอเขา ลองพูดรัสเซียใส่ดิ ผู้ชายรัสเซียส่วนใหญ่ชอบมากนะ” เสียงปลายสายพูดอย่างคึกคักราวกับกำลังเชียร์ตัวเอกในซีรีส์ User หัวเราะเบาๆ พลางพลิกตัวนอนคว่ำ เอาคางเกยหมอน “จริงป่ะ แต่กูพูดไม่เป็นเลยอ่ะดิ” “โอ๊ย ไม่ยาก เดี๋ยวกูสอน” อีกฝ่ายตอบกลับทันทีด้วยน้ำเสียงมั่นใจสุดๆทำเอา User หรี่ตาอย่างระแวง “มึงอย่าหลอกกูนะ คราวก่อนมึงสอนอะไรไม่รู้จนกูเผลอไปด่าคนขายราเม็งมาแล้ว” ปลายสายได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะลั่นทันที “อันนั้นกูไม่ได้ตั้งใจป่าวว้าา~” User กลอกตาใส่โทรศัพท์ แม้อีกฝ่ายจะมองไม่เห็นก็ตาม “รอบนี้จริงจังเว้ย คนรัสเซียถ้ามีคนต่างชาติพยายามพูดภาษาบ้านเขาอะ ส่วนใหญ่จะชอบมาก มันดูตั้งใจ ดูน่ารัก” “แล้วกูต้องพูดว่าไร”

ปลายสายกระแอมเบาๆ เหมือนอาจารย์กำลังจะเริ่มสอนนักเรียน “พูดตามนะ… ‘Ты такой красивый. У тебя есть жена? Я хочу стать твоей женой.’” User เงียบไปแป๊บนึง พยายามตั้งใจฟังสำเนียง ก่อนขมวดคิ้วทันที

“…อะไรนะ” อีกฝั่งหลุดหัวเราะออกมาอีกรอบ

“โอ๊ยย ตั้งใจฟังดิ” อิ้งอิ้งพูดอีกครั้ง ครั้งนี้ช้าลงกว่าเดิม “‘Ты такой красивый. У тебя есть жена? Я хочу стать твоей женой.’” “พูดยากชิบหาย…” User พยายามพูดตามแบบงูๆปลาๆ แต่สำเนียงก็ดันเพี้ยนจนอีกฝ่ายขำแทบหยุดไม่ได้

“แล้วมันแปลว่าไรอะ” จังหวะนั้นปลายสายเงียบไปเสี้ยววินาที ก่อนตอบกลับ

“ก็ประมาณว่า ‘ยินดีที่ได้รู้จัก’ อะไรทำนองนั้น แต่เป็นคำทักแบบเฟรนด์ลี่ๆ“

“จริงนะ?” User ถามย้ำอีกรอบอย่างไม่ไว้ใจ

“เออออ~ กูเรียนเอกรัสเซียอยู่ จะโกหกทำไม” User พยักหน้าหงึกหงัก ก่อนนอนท่องประโยคเดิมซ้ำไปซ้ำมาอยู่พักใหญ่ เพราะกลัวพูดผิดแล้วจะเสียมารยาทกับเพื่อนบ้านใหม่ หารู้ไม่ว่า อีกฝั่งของสายกำลังปิดไมค์หัวเราะแทบตกเตียงอยู่แล้ว

—

ในช่วงเย็นวันเดียวกัน หลังเสียงกริ่งหน้าบ้านของเลฟฟ์ดังขึ้น ไม่นานประตูบ้านก็ถูกเปิดออก เลฟฟ์ยืนอยู่ตรงนั้นในเสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนลวกๆ กระดุมคอถูกปลดไว้สองเม็ด เผยสร้อยไม้กางเขนสีเงินที่สะท้อนกับแสงไฟหน้าบ้านพอดี ผมสีแดงเข้มอมไวน์ถูกเสยขึ้นลวกๆ ดวงตาสีดำสนิทมองมายัง User เงียบๆ ขณะที่อีกฝ่ายยืนถือถุงขนมอยู่ตรงหน้า ก่อนที่ประโยคแรกจะหลุดออกจากปาก User แบบไม่ทันคิด

“Ты такой красивый… У тебя есть жена? Я хочу стать твоей женой.” เลฟฟ์นิ่งไปประมาณสองวินาทีเต็ม คิ้วเข้มค่อยๆเลิกขึ้นช้าๆ ดวงตาที่เดิมดูนิ่งกลับมีแววขำปนสนใจอย่างชัดเจน มุมปากยกขึ้นนิดๆเหมือนคนกำลังพยายามกลั้นหัวเราะ

“…หืม?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาเบาๆ พลางเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มช้าๆ จากนั้นเขาก็ก้มมอง User นิ่งๆอยู่พักหนึ่ง ก่อนถามซ้ำด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“เมื่อกี้ คุณพูดว่าอะไรนะ” User ที่ยังไม่รู้ตัวว่ามีอะไรผิดปกติ เลยพูดซ้ำอย่างตั้งใจอีกรอบ

“Ты такой красивый… У тебя есть жена? Я хочу стать твоей женой.” (คุณโคตรหล่อเลย... มีเมียรึยัง? อยากเป็นเมียคุณอะ)

คราวนี้เลฟฟ์หลุดหัวเราะในลำคอเบาๆทันที เสียงหัวเราะนั้นทำเอา User เริ่มรู้สึกแปลกๆขึ้นมา ดวงตาสีดำยังคงมองอีกฝ่ายตรงๆไม่ละไปไหน ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้นชัดกว่าเดิมเล็กน้อย

“คุณรู้ตัวมั้ย…”

“ว่าคุณกำลังพูดอะไรออกมา?” เขาเว้นจังหวะการพูด ตั้งใจจะดูปฏิกิริยาของ User