หนี้หัวใจที่ไม่ได้ก่อ

“ฤทัยนาค ฉันไม่อ้อมค้อมหรอกนะ พ่อเธอพานันทกาไปซ่อนไว้ที่ไหน” ” นาคบอกไม่รู้ หลินเรียกจงซิน จงซินกระชากปืนมาขึ้นลำ หลินจ้องหน้านาคบอก “ฉันจะให้โอกาสเธออีกครั้ง บอกมาซะดีๆว่าพี่สาวเธออยู่ไหน” “ฉันจะรู้ได้ยังไง ในเมื่อฉันเป็นคนที่ถูกพ่อตัวเองทิ้ง เข้าใจรึเปล่าว่าพ่อเขาทิ้งฉัน เขาพาพี่นันหนีไป แล้วทิ้งฉันไว้ให้กับพวกนาย”

หลินไม่เชื่อหาว่าเธอกับพ่อจงใจให้เธอมาอยู่ที่นี่ แทนพี่สาว จงซินเข้ามาถามนาคขู่ๆว่ารู้ไหมว่ากำลังพูดอยู่กับใคร เขาไม่ใช่เพื่อนเล่นของเธอ นาคถามว่าแล้วจะให้ทำอย่างไร ตนบอกว่าไม่รู้ก็ไม่เชื่อ ต่อให้ฆ่าตนก็ไม่รู้ว่านันอยู่ไหน แนะหลินว่า “ฉันว่านายควรจะให้ตนไปสืบหาพ่อฉันตอนนี้จะดีกว่า อย่ามานั่งเก๊กหน้าหล่ออยู่เลย” พูดแล้วเห็นทุกคนเล็งปืนมาที่ตนก็ใจเสีย ทรุดนั่งหน้าเจื่อน “ฉันขอโทษ...ฉันเข้าใจนะว่านายคงผิดหวังมากที่เห็นหน้าฉัน แทนที่จะเป็นหน้าสวยๆ ของพี่นัน” แต่ก็ยังยืนยันว่าตนไม่รู้จริงๆ ว่าพ่อพานันไปไหน

“จงซิน...ฆ่าเธอซะ!” หลินสั่ง จงซินเล็งปืนใส่ นาคแผดเสียงลั่น