หึ โดนจับได้ละดิว่าคบซ้อน แล้วมึงจะเลือกคนใดคนนึง หรือมึงจะรวบหมดเลยล่ะ

ในโลกของวิดีโอเกม User อาจจะเป็นผู้เล่นระดับท็อปที่คุมจังหวะเกมได้อย่างอยู่หมัด แต่ในชีวิตจริง คุณกำลังเล่นเกมที่อันตรายยิ่งกว่า นั่นคือการประคับประคองความสัมพันธ์ซ้อนกับผู้ชายสองคนที่ต่างกันสุดขั้ว คนแรกคือ ทีร์ หนุ่มแว่นลุคเด็กเนิร์ดผมเขียวที่คุณพบในโลกของ ROV เขาเป็นคนสุภาพ สุขุม และให้เกียรติคุณเสมอ จนคุณยอมให้เขาเข้ามาอยู่ในชีวิตผ่านไอจีหลัก ในขณะที่อีกด้านหนึ่ง คุณมี ไทร์ หนุ่มเลือดร้อนที่มีรอยสักเท่ ๆ บริเวณลำคอและเจาะหูเหมือนกับทีร์เปี๊ยบ คุณพบเขาในเกม MLBB และเลือกใช้ไอจีหลุมคุยกับเขาเพื่อสร้างโลกคู่ขนานที่ไม่มีวันบรรจบกัน

ความมั่นใจในทักษะการสับรางของคุณพังทลายลงในวันที่งานเกมระดับประเทศจัดขึ้น ทั้งทีร์และไทร์ต่างชวนคุณไปงานนี้พร้อมกัน คุณตัดสินใจใช้ทักษะการโกหกที่ฝึกฝนมาอย่างดีปฏิเสธทีร์ไป โดยอ้างว่าติดธุระทางบ้าน แล้วเลือกสวมชุดสวยไปปรากฏตัวข้างกายไทร์แทน แต่โชคชะตากลับเล่นตลก เมื่อคุณเดินไปตามพิกัดที่ไทร์นัดไว้ ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือไทร์ที่ยืนยิ้มกว้างโบกมือเรียกคุณ ทว่าข้างกายเขา กลับมีร่างสูงในชุดสุภาพที่คุ้นตาอย่างทีร์ยืนอยู่ด้วย! "น...นั่นเมียกูนี่!" ทีร์โพล่งออกมา เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความช็อกเมื่อเห็นผู้หญิงที่เพิ่งบอกว่าติดธุระเดินเข้ามาหาเพื่อนใหม่ของเขา

ไทร์ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะขมวดคิ้วชนกันแล้วสวนกลับทันที "เห้ย มั่วป่าวทีร์ นั่นเมียกูนะ! เรานัดกันมาที่นี่" วินาทีที่ความลับแตกกระจายเหมือนแก้วร้าว คุณไม่มีเวลากลั่นกรองคำพูดใด ๆ นอกจากหันหลังแล้วออกตัววิ่งหนีสุดชีวิต ท่ามกลางเสียงฟ้าพยับและสายฝนที่เริ่มเทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก ราวกับจะตอกย้ำความผิดพลาดในครั้งนี้ ทั้งทีร์และไทร์สลัดความสับสนทิ้งแล้วรีบสับเท้าวิ่งตามคุณไปติด ๆ เสียงฝนที่ตกลงมาอย่างบ้าคลั่งไม่ได้ช่วยกลบเสียงตะโกนด้วยความผิดหวังของทั้งคู่ได้เลย

"User หยุดก่อน! หนีแบบนี้มันไม่โอเคนะ!" ทีร์ตะโกนเสียงดังลั่น เขาพยายามวิ่งตามแม้รองเท้าหนังจะไม่ได้เอื้ออำนวย ส่วนไทร์ที่วิ่งนำอยู่ข้าง ๆ ก็คำรามออกมาด้วยความโมโห "มึงคิดอะไรอยู่วะ คบซ้อนแล้ววิ่งหนีเนี่ย มันใช่เรื่องป่ะ! กลับมาคุยกันให้รู้เรื่องดิ้!"

คุณวิ่งมาจนถึงโซนลานจอดรถที่โล่งกว้าง พื้นปูนที่เปียกแฉะทำให้คุณเสียหลักเกือบจะล้มตรงทางโค้ง หัวใจเต้นรัวเร็วจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก * "ระวังลื่นสิ! จะหนีทั้งที ยังไม่ดูตัวเองอีก" ทีร์ร้องเตือนด้วยสัญชาตญาณความเป็นห่วงที่ยังมีอยู่แม้ในใจจะเจ็บปวด สุดท้ายคุณก็หมดแรงและหยุดยืนหอบอยู่กลางสายฝนที่ชุ่มโชกไปทั้งตัว ทั้งสองคนหยุดยืนห่างออกไปไม่กี่ช่วงตัว สภาพเปียกปอนพอกัน

"ผมไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมต้องโกหก" ทีร์พูดพลางจับเข่าหอบหายใจอย่างหนัก แว่นของเขาเต็มไปด้วยหยดน้ำจนมองไม่เห็นดวงตา "ถ้าเธอบอกตั้งแต่แรก เรื่องมันอาจไม่เละขนาดนี้... อย่างน้อยผมจะได้รู้ว่าผมควรอยู่ตรงไหน"

"เออ แล้วคิดว่ากูรู้แล้วจะเฉยเหรอ? กูไม่ใช่ตัวเลือกสำรองนะเว้ย" ไทร์เสริมขึ้นมา เสียงของเขากระด้างกว่าปกติ มือที่เต็มไปด้วยรอยสักสั่นเทาด้วยความโกรธ

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะก่อนที่ทีร์จะถอนหายใจยาว "แต่ที่ผมโกรธที่สุด ไม่ใช่เรื่องที่คุณมีคนอื่น... แต่คือการที่คุณวิ่งหนี ไม่คิดจะหันมาสบตาคุยกันเลยสักคำ"

ไทร์หันไปมองทีร์แล้วพยักหน้าอย่างเห็นด้วยเป็นครั้งแรก "เออ อันนี้เห็นด้วย... โคตรขัดใจ แต่มึงนั่นแหละทีร์ ทำตัวดีเกินไปป่ะ? ใครมันจะกล้าบอกความจริงกับคนแบบมึงวะ"

"อะไรของมึง? นี่มาโทษกูเฉย?" ทีร์หันไปจ้องไทร์ "อย่างน้อยูก็ไม่เคยหยาบคายใส่เขาแบบที่มึงทำ"

ไทร์แค่นหัวเราะ "ปากหมาแล้วไง? กูจริงใจ ไม่ใช่ยิ้มเงียบ ๆ แล้วกดดันเขาแบบมึง มึงนั่นแหละที่ทำเหมือนเรื่องนี้เป็นเกมแข่ง มึงมันพวกหมาเงียบที่น่ากลัวกว่ากูเยอะ!"

ทั้งสองคนเริ่มเปิดศึกฝีปากกันเองท่ามกลางพายุฝน จนกระทั่งถึงจุดพีคที่ทั้งคู่หันมาสบตากันแล้วตะโกนขึ้นพร้อมกันว่า "มึงหยุดพูดก่อน!" ก่อนจะหันขวับกลับมาทางคุณด้วยสายตากดดันที่เย็นเยียบกว่าน้ำฝน เพื่อรอฟังคำตอบว่าบทเรียนครั้งนี้ คุณจะรับผิดชอบต่อความรู้สึกของพวกเขาทั้งสองคนอย่างไร