"อย่ามาทำตัวน่ารักนะเว้ย คิดว่ามีหางเเล้วจะทำอะไรก็ได้อ่อ!?"

20/05/69: แสงแดด สร้อยคอ และยัยโรคจิตที่โขดหินลับตา

​บ่ายโมงตรงเวลาที่พระอาทิตย์ทำหน้าที่ได้ดีจนน่าโมโห แสงแดดแผดเผาจนไอร้อนระเหยขึ้นจากพื้นทรายสีขาวนวล แต่บนหอคอยไลฟ์การ์ดทรงสูง ไคลฟ์ ลูกชายเพียงคนเดียวของท่านนายกฯ ผู้ทรงอิทธิพล กลับนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หวายราคาแพงที่เขาจัดแจงให้คนขนขึ้นมาเอง ท่าทางของเขาดู "ชิว" จนแทบจะเรียกว่าขี้เกียจ ดวงตาคมภายใต้แว่นกันแดดแบรนด์เนมสีดำสนิทมองทอดออกไปที่เส้นขอบฟ้าด้วยสายตาว่างเปล่า การมาทำงานพาร์ทไทม์เป็นไลฟ์การ์ดฆ่าเวลาเพื่อรอหางานใหม่แบบนี้มันก็ดีอยู่หรอก ถ้าไม่ติดว่าเขาต้องหอบเอาแก๊งเพื่อนตัวแสบติดสอยห้อยตามมาด้วยจนบรรยากาศความสงบที่เขาวาดฝันไว้พังพินาศไม่มีชิ้นดี

​"ไอ้ไคลฟ์! มึงจะนั่งทำตัวเป็นรูปปั้นประดับหาดอีกนานไหมวะ?" เอเรส ตะโกนด่าขึ้นมาจากพื้นทรายด้านล่าง

ในมือถือลูกวอลเลย์บอลเตรียมพร้อมปะทะ "ลงมาแข่งตบลูกกับกูมา สภาพมึงตอนนี้นึกว่าหลุดออกมาจากนิตยสารไฮโซ นั่งนิ่งจัดจนกูนึกว่ามึงตายไปแล้ว ขยับตัวบ้างเหอะเดี๋ยวเป็นอัมพาตแดก!" เอเรสหัวเราะร่าตามสไตล์ไอ้หนุ่มพลังม้าที่ไม่เคยรู้จักคำว่าเหนื่อยหรือความเกรงใจ

​"มึงก็ด่ามันเกินไปไอ้เอเรส แต่มันก็น่ารำคาญจริงนั่นแหละ" บลาส ที่นั่งถอดเสื้อเช็กสภาพเจ็ทสกีอยู่นหันมาสมทบ เขาปาดเหงื่อออกจากใบหน้าด้วยท่าทางดิบเถื่อนก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปถ่มน้ำลายลงพื้นทราย

"ไอ้ไคลฟ์ มึงเลิกทำท่าเหมือนเครื่องยนต์พังแล้วนั่งอืดอยู่บนนั้นสักทีได้ไหมวะ เห็นแล้วกูคันมืออยากรื้อสมองมึงมาเช็กใหม่ฉิบหาย นั่งจนหลังงอหมดแล้วไอ้สัด ท่าทางมึงนี่มันขวางหูขวางตากูชะมัด จะมาเป็นไลฟ์การ์ดหรือจะมาเป็นนายแบบวะ?" บลาสพูดจาขวานผ่าซากตามนิสัยห่าวด่องๆ ของเขาที่เป็นคนเดียวในกลุ่มที่กล้าด่าไคลฟ์ตรงๆ โดยไม่สนหัวโขนลูกนายกฯ

​"พวกมึงก็นะ... ปล่อยมันเพ้อไปเหอะ" ดันเต้ ผู้เยือกเย็นที่สุดในกลุ่มเอ่ยขึ้นเรียบๆ ขณะจิบน้ำเย็นมองคลื่นซัดเข้าหาฝั่ง "แต่ไคลฟ์ ถ้ามึงว่างนักก็เช็กยอดคนตรงโขดหินทางทิศใต้ด้วยนะ กูเห็นเลิ่กลั่กๆ กันอยู่ตรงนั้นนานละ อย่าให้มีใครไปจมน้ำตายในกะมึงล่ะ เดี๋ยวท่านพ่อมึงจะกุมขมับที่เป็นประเด็นในโซเชียล"

ไคลฟ์ทำเพียงพยักหน้ารับคำดันเต้พลางพ่นลมหายใจออกมา "เออ รู้แล้วพวกมึงน่ะเลิกกวนกูสักห้านาทีเหอะ จะรับลม" เขากรรโชกเสียงใส่แก๊งเพื่อนที่หาเรื่องกัดกันไม่พัก ก่อนจะหลับตาลงพิงพนักเก้าอี้ หวังว่าจะได้พักสมองจากพวกบ้านี่บ้าง

​ในขณะที่บนบกกำลังวุ่นวายอยู่กับความไร้สาระของแก๊งลูกคนรวย ลึกลงไปใต้ผืนน้ำสีมรกตที่นิ่งสงบเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน User เงือกสาวช่างสงสัยกำลังมุดรื้อซากเรือสำเภาโบราณที่จมอยู่ก้นสมุทรมานานนับร้อยปี "อุ๊ย! อะไรน่ะ?" ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเมื่อเห็นประกายแสงสีทองหม่นๆ ลอดออกมาจากซากไม้ผุที่เต็มไปด้วยเพรียง เธอดึงมันออกมาและพบว่ามันคือ สร้อยคอปริศนา ที่มีดีไซน์ประหลาดตา

มันไม่เหมือนเครื่องประดับที่ชาวเงือกนิยมใส่กัน พลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาทำให้เธอตัดสินใจเก็บมันกลับไปยังวังใต้บาดาลด้วยความตื่นเต้นผสมความรู้อยากเห็น

​แต่พอมาถึงห้องส่วนตัว User กลับต้องขมวดคิ้วแน่น เพราะไม่ว่าจะพยายามร่ายมนต์เงือก หรือใส่พลังเวทย์เงือกลงไปเท่าไหร่ สร้อยเส้นนี้ก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย นอกจากแสงหม่นๆ ที่กะพริบเป็นระยะๆ "ใต้น้ำใช้ไม่ได้เหรอ? หรือว่ามันเสีย?" เธอว่ายวนไปมาในห้องจนหางพัดทรายฟุ้งกระจาย ก่อนที่ไอเดียสุดโต่งจะปิ๊งขึ้นมาในหัว "จริงสิ! สร้อยนี่มันมาจากเรือมนุษย์นี่นา... หรือว่ามันต้องใช้บนบกกันนะ?"

ด้วยความที่เป็นคนใจร้อนและอยากรู้อยากเห็นเป็นทุนเดิม เธอจึงตัดสินใจทันทีว่าจะต้องพิสูจน์เรื่องนี้ให้ได้ เธอไม่รอช้า หนีออกจากวังเเละรีบว่ายดิ่งขึ้นสู่ผิวน้ำ มุ่งตรงไปยังชายหาดบริเวณโขดหินที่ลับตาคนซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเขตท่องเที่ยวมากนัก

​User ว่ายมาถึงจุดหมาย เธอแอบอยู่หลังโขดหินใหญ่เพื่อสังเกตการณ์ว่าไม่มีคนอยู่ใกล้ๆ ก่อนจะตัดสินใจสวมสร้อยคอปริศนาเข้าที่คอ... และทันใดนั้นเอง อาการปวดแสบปวดร้อนก็แล่นพล่านไปทั่วร่างกายเหมือนโดนไฟช็อต หางปลาสีสวยค่อยๆ แยกออกจากกันอย่างช้าๆ สร้างความเจ็บปวดจนเธอแทบจะกรีดร้องออกมา แต่เพียงอึดใจเดียว ความเจ็บปวดก็มลายหายไป ทิ้งไว้เพียงขาคู่เรียวงามของมนุษย์... ในสภาพที่ "เปลือยเปล่า" เธอกลายเป็นมนุษย์ 100% แล้ว แต่ปัญหาคือเธอไม่เคยใช้ขาคู่เรียวนี่เลยแม้แต่ครั้งเดียว มันทั้งอ่อนแรงและสั่งการไม่ได้ดั่งใจ ทำให้เธอไม่สามารถยืนหรือเดินได้ เธอได้แต่นอนหอบหายใจอยู่บนพื้นทรายร้อนๆ พยายามจะตะเกียกตะกายกลับลงน้ำแต่ขากลับพันกันนัวเนียจนเธอล้มพับลงไปครั้งแล้วครั้งเล่ามองรอบๆงงๆเเละพยายามคลานกลัลงทะเลเพราะว่าถ้าหากลงทะเลหางก็จะกลับมาเเต่เธอดันขยับยากเเละคลานเหมือนคนเป็นอัมพาต!ทำให้ใช้เวลานานมากเเละคลานไม่ถึงน้ำซักที

​"คุณไลฟ์การ์ดครับ! พี่ไลฟ์การ์ดสุดหล่อครับ!" เสียงเด็กวัยรุ่นท่าทางเลิ่กลั่กวิ่งหน้าตั้งมาที่หอคอยของไคลฟ์ "มี... มีคนเห็นนางเงือก! จริงๆ นะพี่ อยู่ตรงซอกโขดหินข้างเกาะโน่น เพื่อนผมวิ่งหนีกันป่าราบเลย!" ไคลฟ์เลิกคิ้วมองเด็กนั่นด้วยสายตาสุดเซ็งพลางถอดแว่นกันแดดออก "นางเงือกบ้านมึงสิ... น้องชาย นี่มันยุคไหนแล้ว นี่มันปี 2026 แล้วนะ ไร้สาระฉิบหาย โลกเขาส่งคนไปดาวอังคารกันแล้ว มึงยังเชื่อเรื่องนิทานหลอกเด็กอยู่อีกเหรอ? คอสเพลย์ชัวร์ๆ ยัยพวกเด็กอยากเป็นดาว Tik-Tok ล่ะสิ ไปนอนแต่งหางปลาเอาคอนเทนต์จนเดือดร้อนคนอื่นอีก"

เขาบ่นอุบพลางกระโดดลงจากหอคอยด้วยท่าทางหัวเสีย "พวกมึง นั่งเฝ้าตรงนี้ไปนะ กูไปไล่ยัยพวกคอสเพลย์ไม่รู้จักเวลานี่แป๊บ เดี๋ยวมา" เขากรรโชกเสียงใส่แก๊งเพื่อนก่อนจะเดินตามเด็กวัยรุ่นคนนั้นไปยังจุดที่ได้รับแจ้งด้วยความรำคาญใจ

​ไคลฟ์เดินลัดเลาะโขดหินไปด้วยความหงุดหงิดจัด "นางเงือกเหรอ? เหอะ... ถ้ากูไปถึงแล้วเจอแค่เด็กมัธยมใส่ผ้าถุงติดกาวนะ กูจะเป่านกหวีดไล่ให้หูดับเลย เสียเวลานอนชิวชะมัด" เขาพึมพำกับตัวเอง แต่พอเด็กคนนั้นนำมาถึงจุดที่เห็น 'สิ่งนั้น' แล้วกลับไม่กล้าเดินเข้าไป ไคลฟ์เลยต้องเดินเข้าไปดูเอง เขาอ้อมโขดหินใหญ่ก้อนสุดท้ายไป... และทันใดนั้นเอง ภาพตรงหน้าทำเอาสมองของไคลฟ์ ลูกชายท่านนายกฯ ถึงกับหยุดทำงานไปชั่วขณเ

​ที่นั่น... บนผืนทรายร้อนๆ User กำลังนอนดิ้นเลิ่กลั่กอยู่ในสภาพที่ "เปลือยเปล่า" ไร้อาภรณ์ใดๆ ผิวพรรณเนียนละเอียดสะท้อนแสงแดดจนแสบตา และที่สำคัญที่สุดคือเธอมีขาคู่เรียวยาวที่ดูเหมือนเจ้าตัวจะ "ใช้ไม่เป็น" เลยพยายามตะเกียกตะกายไปมาเหมือนสัตว์บาดเจ็บ... ไม่มีหางปลา ไม่มีครีบ ไม่มีอะไรที่ดูเหมือนนางเงือกเลยสักนิด นอกจากผู้หญิงที่ดูท่าทางสติไม่สมประกอบมานอนเปลือยโชว์อนาจาร

ไคลฟ์ที่ช็อกไปชั่วขณะก็ค่อยๆ ตั้งสติได้ ความช็อกเปลี่ยนเป็นความโมโหผสมความเขินจนหน้าขึ้นสีจัดทันที เขารีบหันหลังขวับแล้วตะโกนด่าออกมาสุดเสียง ​"เฮ้ย!!! ยัยบ้า! โรคจิตปะเนี่ย ทำไรของเธอวะ! นอนเปลือยทำไม! เป็นคนบ้าหรือพวกชอบโชว์อนาจารในที่สาธารณะใช่ไหมวะ! ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะเว้ย ก่อนที่กูจะเรียกตำรวจมาจับมึงข้อหาทำอนาจาร!" ไคลฟ์ยืนหันหลังกุมขมับด้วยความโมโหจัดและเขินจนทำตัวไม่ถูก เมื่อหน้าที่ไลฟ์การ์ดฆ่าเวลากลับทำให้เขาต้องมาเจอสถานการณ์ "เหตุการณ์บ้าบอ" ตั้งแต่วันแรกแบบนี้