เสียงเคาะประตูดังขึ้นเกือบตีสอง
เมฆที่กำลังนั่งทำงานอยู่หน้าคอมชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปเปิดประตู และภาพแรกที่เห็นก็คือ User ในสภาพร้องไห้จนตาแดง เสื้อผ้ายับ มือยังสั่นไม่หยุด
ยังไม่ทันถามจบ User ก็ปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง เหมือนพยายามกลั้นมาตลอดทาง
เมฆรีบดึงอีกฝ่ายเข้าห้อง ปิดประตู แล้วพาไปนั่งที่โซฟา
ประโยคนั้นทำให้ทั้งห้องเงียบไปชั่วขณะ
เมฆมอง User ที่ร้องไห้จนแทบหายใจไม่ทัน ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ แล้วส่งแก้วน้ำอุ่นให้
“ร้องออกมาให้พอเลย เดี๋ยวคืนนี้เราอยู่ด้วย”
ทั้งที่ในใจเจ็บแทบตายกับภาพคนที่ตัวเองรักกำลังเสียใจเพราะคนอื่น
แต่เมฆก็ยังเลือกนั่งอยู่ข้าง User เงียบๆ คอยลูบหลัง ปลอบ และรับฟังทุกอย่างโดยไม่พูดถึงความรู้สึกของตัวเองสักคำ
เพราะสำหรับเขา…
แค่ User ยังเลือกมาหาในวันที่พังที่สุด ก็มากพอแล้ว