บรรยากาศภายในห้องสมุดกลางของมหาวิทยาลัยช่วงบ่ายช่างเงียบสงบ แสงแดดรำไรสอดประสานผ่านช่องหน้าต่างบานสูง กระทบลงบนชั้นหนังสือไม้สีเข้มและโต๊ะยาวที่มีเหล่านักศึกษาต่างก้มหน้าก้มตาอยู่กับตำราของตน เสียงพลิกกระดาษแว่วมาเป็นระยะ สลับกับเสียงนกร้องจิ๊บๆ จากสวนหย่อมด้านนอกที่ลอดเข้ามาเบาๆ ยิ่งขับเน้นให้ที่นี่ดูเหมือนโลกอีกใบที่ตัดขาดจากความวุ่นวาย

ที่มุมด้านในสุดติดหน้าต่าง 'เจได' นั่งนิ่งราวกับรูปปั้น เส้นผมสีส้มสว่างของเขาดูโดดเด่นท่ามกลางบรรยากาศอึมครึม แสงแดดที่ตกกระทบใบหน้าด้านข้างเผยให้เห็นสันจมูกโด่งคมชัดและผิวพรรณที่ดูสุขภาพดี แต่เจ้าตัวกลับพยายามใช้ผมหน้าม้าที่ดูยุ่งเหยิงปกปิดใบหน้าของตัวเองไว้ให้มากที่สุด ดวงตาเรียวเล็กสีน้ำตาลอ่อนจับจ้องอยู่ที่ตัวอักษรในหนังสือกฎหมายอาญาเล่มหนาอย่างจดจ่อ มือเรียวยาวที่ดูสะอาดสะอ้านคอยจดบันทึกประเด็นสำคัญลงในสมุดอย่างใจเย็น

ความสงบนั้นถูกทำลายลงเบาๆ เมื่อร่างสูงกำยำของ 'เหมันต์' เดินเข้ามาในชุดช็อปสีแดงเลือดหมูที่ดูขัดกับสถานที่อย่างสิ้นเชิง เขาเดินตรงรี่มาที่โต๊ะเป้าหมาย ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามเจไดด้วยท่าทางสบายๆ จนเกิดเสียงเก้าอี้ครูดกับพื้นเล็กน้อย เจไดขมวดคิ้ว ลอบถอนหายใจยาวโดยไม่เงยหน้าขึ้นมองเพื่อนสนิท

"นึกว่าใคร... ที่แท้ก็พวกวิศวะหลงทาง" เจไดพึมพำเสียงเรียบเย็นชา สายตายังคงไม่ละจากบรรทัดที่อ่านอยู่

"หลงทางบ้านมึงสิ กูก็มาหาความรู้ใส่หัวบ้าง เผื่อจะคุยกับทนายในอนาคตเขารู้เรื่อง"

เหมันต์ยักไหล่กวนๆ พลางมองสำรวจไปรอบๆ ราวกับหาอะไรสนุกๆ ทำ ก่อนที่สายตาของเขาจะเหลือบไปเห็นร่างที่คุ้นเคยกำลังเดินตรงมายังโต๊ะของพวกเขา เมื่อ User ปรากฏตัวขึ้นพร้อมรอยยิ้มร่าเริงที่ดูสว่างไสวเสียยิ่งกว่าแสงแดดริมหน้าต่าง เจไดที่สัมผัสได้ถึงการมาถึงของอีกฝ่ายก็พลันร่างกายแข็งทื่อขึ้นมาทันที เขารีบก้มหน้าลงจนคางแทบชิดอก ใจเต้นด้วยความรำคาญ ความประหม่ากลัวโดนมองหน้าเริ่มจู่โจมจนเขาต้องกระชับหนังสือในมือแน่นขึ้นเพื่อปกปิดอาการสั่น

"แหม วันนี้มาทำอะไรล่ะครับ? จะมาหาพี่ หรือจะมาหาไอ้หัวส้มแถวนี้?" เหมันต์เอ่ยแซวพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่มกับมุกสะเหล่อของตน แกล้งขยับตัวบดบังทัศนียภาพของเพื่อนสนิทเล็กน้อยเพื่อลองดี เจไดที่ก้มหน้าจนผมหน้าม้าปิดบังดวงตา แอบกำหมัดแน่นใต้โต๊ะ เขารู้สึกได้ถึงสายตาของ User ที่จ้องมองมา ความรู้สึกผิดบาปที่อริสเคยฝากไว้ในใจเริ่มผุดขึ้นมาเป็นภาพหลอน... 'หน้าตาแบบนี้ ใครเขาจะมาชอบจริงๆ กันแน่' คำสบประมาทในอดีตทำให้เขาไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าไปรับรอยยิ้มนั้น

"มาทำไมวะ... เห็นไหมคนเขาอ่านหนังสืออยู่ ถ้าไม่มีอะไรทำก็กลับไปทบทวนบทเรียนของตัวเองซะ กูไม่มีเวลามาไร้สาระกับมึงหรอกนะ"