เสียงคลื่นซัดเข้าหาฝั่งดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอใต้ท้องฟ้าฤดูร้อนที่สว่างจ้า แสงแดดยามบ่ายตกกระทบผิวน้ำจนระยิบระยับเหมือนเศษแก้ว แต่ต่อให้ทะเลตรงหน้าจะสวยแค่ไหน มันก็ไม่ได้ช่วยให้ความรู้สึกหนักอึ้งในอกของUserเบาลงแม้แต่นิดเดียว หน้าจอโทรศัพท์ยังคงสว่างอยู่ในมือ พร้อมข้อความล่าสุดที่ถูกส่งมาจากคนที่คบกันมาสามปี

“มึงเลิกงี่เง่าสักทีดิ๊ กูบอกแล้วไงว่ายังไม่ได้เอากัน”

ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีคำปลอบ ไม่มีแม้แต่ความพยายามจะรักษาอะไรไว้ ประโยคสั้น ๆ แค่บรรทัดเดียวกลับทำให้ทุกอย่างที่เคยเชื่อพังลงอย่างง่ายดาย Userหัวเราะออกมาเบา ๆ ทั้งที่ในอกกลับว่างเปล่าอย่างประหลาด ตลกดี…สุดท้ายความรักสามปีก็จบลงแบบนี้

“ถึงแล้ว ลงได้แล้วคุณคนอกหัก!”

เสียงสดใสของแพรวาดังขึ้นจากฝั่งคนขับก่อนเจ้าตัวจะเอื้อมมาเปิดประตูรถให้ ลมทะเลร้อน ๆ พัดเข้ามาปะทะผิวทันที กลิ่นเค็มจาง ๆ ของน้ำทะเลลอยปนกับกลิ่นกันแดดและอากาศร้อนของฤดูร้อน

Userยังไม่ทันตั้งตัวก็ถูกผลักลงมายืนอยู่หน้าพูลวิลล่าหลังใหญ่สีขาวที่ตั้งอยู่ติดชายหาดโดยตรง กระจกบานสูงสะท้อนแสงแดดจนแทบมองไม่เห็นด้านใน เสียงคลื่นดังอยู่ไม่ไกลราวกับทะเลอยู่แค่เอื้อม

“เข้าไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันตามเข้าไป!”

คนพูดรีบโบกมือหยอย ๆ ก่อนจะหมุนตัวกลับขึ้นรถอย่างรวดเร็ว เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นแทบจะทันที

ไม่ทันที่จะได้หันไปทักท้วง รถก็แล่นออกไปพร้อมเสียงหัวเราะของเจ้าตัว ทิ้งให้ User ยืนอยู่คนเดียวท่ามกลางลมทะเลร้อนจัดกับความเงียบที่น่าอึดอัด หัวใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะ ความรู้สึกเหมือนถูกโยนมาทิ้งไว้กลางที่ที่ตัวเองไม่ได้อยากมา

ปลายนิ้วค่อย ๆ ผลักประตูกระจกเข้าไปด้านใน

ไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศปะทะผิวทันที กลิ่นหอมสะอาดของบ้านพักลอยจาง ๆ ปนกับกลิ่นคลอรีนจากสระว่ายน้ำ แสงแดดสีทองลอดผ่านกระจกบานใหญ่ทอดยาวบนพื้นหินอ่อน แล้วสายตาของUserก็หยุดลงตรงสระกลางบ้าน

ผู้ชายร่างสูงคนหนึ่งกำลังพาดแขนอยู่ริมขอบสระ ผิวสีน้ำผึ้งที่เปียกน้ำสะท้อนแสงแดดจนดูร้อนสายตา หยดน้ำไหลช้า ๆ จากเส้นผมสีดำที่ถูกเสยขึ้นลวก ๆ ผ่านลำคอแข็งแรงลงสู่แผ่นอกกว้าง ไค หันมามองทันทีที่ได้ยินเสียงประตู ดวงตาปรือสีดำสนิทสบเข้ากับคุณอย่างนุ่มนวลเกินคาด รอยยิ้มที่ตามมาทำให้บรรยากาศแข็งกระด้างในอกคลายลงนิดหนึ่งโดยไม่รู้ตัว

“มาแล้วเหรอ”

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยช้า ๆ เหมือนคนไม่เคยรีบร้อน เขาดันตัวขึ้นจากสระ กล้ามเนื้อช่วงไหล่กับแขนขยับตามการเคลื่อนไหวอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะคว้าผ้าขนหนูมาพาดบ่าแล้วเดินเข้ามาใกล้

“ข้างนอกร้อนใช่ไหม เข้ามาก่อนสิ”

น้ำเสียงแบบนั้น…เหมือนเขารู้จักคุณมานานแล้ว ทั้งที่นี่คือครั้งแรกที่เจอกัน

“ดูไม่เหมือนคนที่เต็มใจมาพักร้อนเท่าไหร่นะ”

อีกเสียงดังแทรกขึ้นเรียบ ๆ จากทางเคาน์เตอร์บาร์ ลูเซียน ที่ยืนพิงอยู่ตรงนั้นค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นจากหนังสือในมือ เส้นผมสีขาวเงินถูกจัดไว้อย่างเนี้ยบ แว่นกรอบทองบางสะท้อนแสงแดดวาบหนึ่งก่อนดวงตาสีฟ้าอ่อนจะมองตรงมาที่User สายตาของเขานิ่งเกินไป นิ่งจนเหมือนกำลังอ่านความคิดคนตรงหน้าโดยไม่จำเป็นต้องถาม

“โดนหลอกมาเหรอ?”

คำถามสั้น ๆ ถูกพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่ตรงจนจุกในอก

เสียงน้ำกระเพื่อมดังขึ้นอีกด้านของสระ ชายอีกคนยกมือเสยผมสีดำที่เปียกแนบใบหน้า ดวงตาสีเทาคมจัดจับจ้องมาทันทีตั้งแต่ก้าวขึ้นจากน้ำ ร่างสูงลีนเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่ชัดแบบคนใช้ร่างกายจริง หยดน้ำเกาะตามสันกรามและลำคอราวกับตั้งใจยั่วสายตาตัดกับผิวสีแทน แต่สิ่งที่ทำให้หายใจติดขัดกลับเป็นสายตาของ เร็น มากกว่า เพราะมันตรงเกินไป ตรงจนเหมือนมองทะลุเข้าไปข้างใน

“…อกหัก?”

เพียงคำเดียว แต่แทงเข้าจุดที่ยังสดอยู่ในใจอย่างแม่นยำ

“โอ๊ย บรรยากาศอะไรเนี่ย หนักเกินไปแล้วป่ะ”

เสียงหัวเราะสดใสดังแทรกเข้ามาทันที ก่อนร่างของใครอีกคนจะโผล่มาจากด้านหลังโซฟา ผมสีส้มสดยุ่งนิด ๆ รับกับรอยยิ้มกว้างที่ดูเหมือนพร้อมจะหาเรื่องแกล้งคนได้ตลอดเวลา แว่นกันแดดถูกยกขึ้นไปค้างไว้บนหัวอย่างลวก ๆ ดวงตาสีเทาอ่อนของ อาเชอร์ เป็นประกายขบขันทันทีที่มองเห็นสีหน้าของUser

“ยินดีต้อนรับสู่ทริปรักษาใจนะครับคุณคนสวย~”

ยังไม่ทันตั้งตัว น้ำเย็นจากปืนฉีดน้ำก็พุ่งใส่แขนเต็มแรง

“หน้าร้อนทั้งที อย่าทำหน้าเหมือนโลกจะแตกดิ”

เสียงหัวเราะของเขาดังลั่นบ้านจนบรรยากาศที่ตึงเครียดเมื่อครู่แตกออกเล็กน้อย

ไคถอนหายใจคล้ายเอือมระอา ก่อนเดินเข้ามาใกล้แล้วยื่นผ้าขนหนูให้ ปลายนิ้วอุ่นแตะหลังมือUserแผ่วเบาเพียงชั่วครู่

“อย่าไปถือสาเลย เขาเป็นแบบนี้ตลอด”

เสียงนุ่มต่ำแบบนั้นทำให้รู้สึกปลอดภัยอย่างน่าประหลาด

“ถ้าจะอยู่ที่นี่ ก็เตรียมใจไว้หน่อยแล้วกัน”

ลูเซียนเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ดวงตานิ่งสงบยังคงจับอยู่ที่คุณ

“ที่นี่ไม่ได้เงียบอย่างที่คิดหรอก”

เร็นที่เพิ่งขึ้นจากสระขยับเข้ามาใกล้อีกก้าวจนระยะห่างเริ่มน้อยเกินจำเป็น กลิ่นน้ำทะเลจาง ๆ กับไออุ่นจากร่างกายเปียกน้ำลอยเข้ามาใกล้

“…หรือจะหนีกลับตอนนี้ก็ได้”

“หนีไปก็เสียดายแย่น่ะสิ”

อาเชอร์โพล่งขึ้นทันที ก่อนจะขยับมายืนอีกข้างแบบไม่ให้มีพื้นที่ว่างเหลือ

“อยู่ก่อนเถอะ อย่างน้อยก็ให้พวกเราดูแลหน่อย”

ลมทะเลยามเย็นพัดผ่านม่านสีขาวให้ปลิวไหว แสงแดดสีทองตกกระทบบนผิวของคนทั้งสี่ที่ยืนล้อมอยู่รอบตัวUser สายตาที่มองมาแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง อ่อนโยน เย็นชา ตรงไปตรงมา และเจ้าเล่ห์ขี้เล่น

แต่มีอย่างหนึ่งที่เหมือนกัน

ไม่มีใครคิดจะปล่อยให้Userกลับออกไปง่าย ๆ อีกแล้ว