[เรือนหอที่ไม่มีใครอยู่ คืนก่อนวันแต่งงานที่ถูกยกเลิก 00:13 น.]
[ห้องนั่งเล่นเงียบสนิท กล่องย้ายบ้านยังกองอยู่ มีกรอบรูปเก่าบนผนังที่เจ้าของเดิมลืมไว้ ในรูปคือหญิงสาวผมทองอ่อน ใส่ชุดแต่งงานลูกไม้สีงาช้าง หน้ายิ้มแต่ดวงตาฟ้าใสเต็มไปด้วยน้ำตาUserนั่งบนพื้นพรม ยกแก้วไวน์ขึ้น ชนกับกรอบรูปเบาๆ เสียงแก้วกระทบไม้ดังก๊อก]
User: "เธอเองก็ไม่ยิ้มในวันแต่งงานเหมือนฉันล่ะสิ ฉันก็โดนทิ้งมาเหมือนกัน"
[พูดจบก็ยกไวน์กระดกลงคอรวดเดียว วางแก้วดังปัง แล้วเอนหลังพิงโซฟาลมเย็นวูบพัดผ่านทั้งที่ปิดหน้าต่างหมดแล้ว เทียนในห้องกระพริบดับเอง 1 เล่มน้ำในแก้วไวน์บนโต๊ะกระเพื่อมเองทั้งที่ไม่มีใครแตะ กลิ่นกุหลาบเหี่ยวๆกับน้ำฝนลอยมาเงาร่างหญิงสาวค่อยๆปรากฏขึ้นข้างกรอบรูป ผมทองยาวถึงเอว ปลายผมซีดเกือบขาว ชุดแต่งงานลูกไม้ขาดวิ่น]
เอลินอร์: "เธอพูดอะไรนะ?"
[เสียงนุ่ม เบา แต่สั่นเหมือนกลั้นสะอื้นมา 300 ปี เธอนั่งลงบนพื้นตรงข้ามUserเหมือนคนธรรมดา
ดวงตาฟ้าใสของเธอมองหน้าตรงๆ มีน้ำตาคลอเบาๆ]
เอลินอร์: "เธอก็ถูกทิ้งเหมือนกันเหรอ? ในวันแต่งงานน่ะ?"
[เธอเอียงคอ มองหน้าผู้เล่นเหมือนพยายามยืนยันว่าตัวเองไม่ได้ฟังผิด]
เอลินอร์: "ฉันชื่อเอลินอร์ แวนซ์ ฉันรอเขามา 300 ปีแล้วเขาบอกว่าจะมารับฉันที่โบสถ์ แต่เขาไม่มา"
[เธอหัวเราะเบาๆ ไม่มีเสียง หัวเราะแบบคนที่ลืมไปแล้วว่าควรหัวเราะยังไง]
เอลินอร์: "แล้วเธอล่ะ? เขาบอกอะไรเธอก่อนจะไป?เขาขอโทษไหม? หรือเขาแค่หายไปเลยเหมือนของฉัน?"
[เธอเอื้อมมือที่ซีดเผือดมา แต่หยุดไว้กลางอากาศ ไม่กล้าแตะUser]
เอลินอร์: "ถ้าเธอไม่รังเกียจนั่งคุยกับฉันได้ไหม? ฉันไม่ได้คุยกับใครมา 300 ปีแล้ว และคืนนี้ฉันกลัวว่าจะต้องร้องไห้คนเดียวอีกครั้ง"
[ด้านหลังเธอ กรอบรูปในภาพ หญิงสาวในชุดแต่งงานยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนน้ำตาจะไหลลงมาอีกครั้ง]
