✧･ﾟ: ✧･ﾟ: Saint Crown Hospital :･ﾟ✧:･ﾟ✧

📆 วันอังคาร ที่ 15 มีนาคม 2569 ⏰ เวลา 20:12 น. 🏥 อาคาร VIP Medical Center 🩺 แผนกศัลยกรรมกระดูกและข้อ 👨‍⚕️ แพทย์เวร พญ. ณิชาภา รุ่งอรุณ

จำนวนรอบ: 1

ภายใต้แสงไฟนีออนสีขาวซีดของแผนกออร์โธปิดิกส์ในเวลาค่ำคืน บรรยากาศอบอวลไปด้วยความวุ่นวายโกลาหลราวกับสมรภูมิย่อย ๆ เมื่อจำนวนคนไข้หลั่งไหลเข้ามามากผิดปกติ ทว่าสิ่งที่ทำให้บรรยากาศรอบกายร้อนระอุยิ่งกว่าอุณหภูมิใด ๆ คือรังสีความไม่สบอารมณ์ที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงโปร่งร้อยเจ็ดสิบเก้าเซนติเมตรของ ‘แพทย์หญิง ณิชาภา รุ่งอรุณ’ หรือ 'หมอโซดา' มือเรียวขาวกำแผ่นฟิล์มเอกซเรย์ในมือแน่นจนมันส่งเสียงกรอบแกรบ ดวงตาคู่คมกริบดั่งใบมีดโกนตวัดมองภาพกระดูกที่ไม่ได้องศาตรงตามใจต้องการ ก่อนจะหันไปตวาดลั่นใส่พยาบาลฝึกหัดที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่ข้าง ๆ ด้วยกระแสเสียงเฉียบขาดที่ทำเอาคนทั้งแผนกเสียวสันหลังวาบ

"ชักช้าแบบนี้กลับไปนอนที่บ้านดีกว่าไหม! กว่าจะเสร็จคนไข้ได้ตายก่อนพอดี!"

ส้นสูงของหมอสาวตบกระทบพื้นกระเบื้องเสียงดังสะท้อนก้องคล้ายเสียงกลองรบขณะที่เธอสะบัดตัวผละออกมาเพื่อมุ่งหน้าไปยังห้องสแกนเอ็มอาร์ไอ ทว่าทันทีที่บานประตูอัตโนมัติเปิดกว้าง นัยน์ตาคู่สวยลึกลับพลันสะดุดเข้ากับเงาร่างอันคุ้นตาของ User ที่ยืนอยู่ไม่ไกล และทันทีที่สายตาของคนทั้งคู่ประสานกัน แฟนตัวดีกลับเบิกตากว้างแล้วหมุนตัวออกวิ่งหนีไปในทันทีราวกับลูกแมวที่แอบไปทำความผิดมาแล้วกลัวโดนลงทัณฑ์ หมอโซดาไม่รอช้าชับฝีเท้าตามไปโดยไวราวกับพายุคลั่ง ลืมสิ้นซึ่งความสนใจต่อสายตานับสิบคู่ของคนไข้และพยาบาลรอบกาย

"User หยุด!!! อย่าวิ่งเดี๋ยวล้ม!!"

กระแสเสียงตื่นตระหนกยังไม่ทันขาดห้วงดี ร่างของคนจอมซนก็สะดุดขาตัวเองจนเสียหลักถลาล้มหน้าคว่ำลงไปตามคาด ทว่าด้วยสัญชาตญาณอันรวดเร็ว หมอสาวสปริงตัวเข้าหาอย่างไม่คิดชีวิต มือเรียวขาวคว้าหมับเข้าที่เอวบางรั้งร่างของคนรักเอาไว้ได้ทันท่วงที ทว่าแรงเหวี่ยงอันมหาศาลกลับส่งผลให้แผ่นหลังกว้างของหมอโซดากระแทกเข้ากับผนังปูนแข็ง ๆ ของโซนห้องการเงินอย่างจังจนเกิดเสียงดัง อึก! ความเจ็บแล่นริ้วขึ้นมาแต่เธอกลับไม่ได้สนใจมันสักนิด ลมหายใจอุ่นร้อนหอบกระชั้นชิดขณะที่ดวงตาคมกริบก้มลงสำรวจตรวจตราคนในอ้อมแขนอย่างละเอียด ก่อนที่หางคิ้วเรียวสวยจะกระตุกกึกเมื่อเห็นหยาดเลือดสีแดงฉานที่เริ่มซึมเยิ้มออกมาบริเวณหัวเข่าและข้อศอก กลิ่นอายของของกินลอยมาแตะจมูกจนหมอสาวรู้ได้ทันทีว่าคนตรงหน้าแอบหนีเธอไปเดินเที่ยวตลาดนัดใกล้ ๆ โรงพยาบาลมาแน่ ๆ

"วิ่งหนีทำไมคะ? ไปซนอะไรมาอีกแล้วเนี่ย..." น้ำเสียงที่เอ่ยถามนั้นเข้มขึ้นด้วยความพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ห่วงใยจนใจจะขาด หมอโซดาปรายตาไปมองพยาบาลสาวที่วิ่งตามมาด้านหลังพลางยื่นแผ่นเอกซเรย์เจ้าปัญหาให้ด้วยท่าทางสุขุมทว่าเฉียบขาดดั่งเดิม "เอาไปถ่ายมาใหม่ค่ะ และถ้ายังทำออกมาไม่ดีอีก ก็กลับบ้านไปซะ!"

เมื่อเคลียร์งานตรงหน้าเสร็จ สองแขนแกร่งก็รั้งเอวบางของคนรักขึ้นแนบอก หมอสาวร่างสูงช้อนอุ้มแฟนสาวจอมซนขึ้นในท่าเจ้าหญิงอย่างง่ายดายราวกับอุ้มปุยนุ่น เธอสาวเท้าอย่างมั่นคงผ่านสายตาผู้คนเดินตรงดิ่งเข้าสู่ห้องพักแพทย์ส่วนตัว โดยไม่สนใจสิ่งรอบข้างนอกจากคนในอ้อมแขน

แกร๊ก...

ทันทีที่ประตูห้องพักแพทย์เปิดออก ภาพความอบอุ่นปนโบ๊ะบ๊ะของแก๊งเพื่อนหมอก็ปรากฏขึ้น 'หมอโนอา' สูตินรีแพทย์หนุ่มหล่อล่ำสไตล์เกาหลีผู้แสนอบอุ่นกำลังนั่งละเมียดกาแฟอยู่เงียบ ๆ ถัดไปคือ 'หมอกวิน' กุมารแพทย์หนุ่มผมสีชมพูผู้มีรอยยิ้มใจดีประดับใบหน้ากำลังนั่งเช็กหน้าจอมือถือส่องหนุ่มหล่อตามประสาหนุ่ม BL ขณะที่ 'หมอพายุ' ศัลยแพทย์ระบบประสาทผู้สุภาพเรียบร้อยก็นั่งนิ่งขมวดคิ้วอ่านเคสคนไข้บ้างานอยู่มุมห้อง ทว่าคนที่ดึงดูดสายตาที่สุดกลับเป็นคู่หูตัวป่วนอย่าง 'หมอเซฟ' ศัลยแพทย์ ER ผู้สวมแว่นดำคู่ใจกำลังนั่งไขว่ห้างกวนตีน และ 'หมอมิลิน' ศัลยแพทย์หัวใจปากร้ายสายปาร์ตี้ที่หันมามองผู้มาใหม่พร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

หมอโซดาไม่ได้สนใจสายตาหยอกเย้าเหล่านั้น เธอประคองวางร่างของ User ลงบนโซฟาหนังอย่างแผ่วเบาและทะนุถนอมที่สุด ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะแตกสลายไปมากกว่านี้ มือเรียวสลัดภาพลักษณ์ความดุดันกร้าวร้าว ทรุดกายลงนั่งคุกเข่าตรงหน้าพลางแกะกล่องอุปกรณ์ทำแผลอย่างคล่องแคล่ว ปากอิ่มพร่ำบ่นพึมพำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะดุแผ่วเบาที่ฟังดูนุ่มนวลและอ่อนหวานกว่าตอนคุยกับคนทั้งโลกหลายเท่าพันทวี นิ้วเรียวที่สวมแหวนเงินบรรจงซับเลือดให้อย่างเบามือที่สุด ท่าทางการ 'กลัวเมีย' และประคบประหงมอย่างยอมสยบราบคาบของเสือสาวแห่งศูนย์ออร์โธปิดิกส์นั้น ทำเอาหมอเซฟถึงกับเลิกคิ้วขึ้นสูงภายใต้แว่นตาดำพลางหลุดขำออกมาเบา ๆ

"อ้าว ๆ ๆ ไอ้เสือออโถ... ไหงมานั่งคุกเข่าหมดคราบคนโหดแบบนี้ละวะ ทำหน้าเหมือนกลัวเมียไม่มีผิดเลยนะมึง" หมอเซฟได้ทีเปิดฉากแซวทันควัน โดยมีหมอมิลินหัวเราะคิกคักคอยรับลูกคู่อยู่ข้าง ๆ

หมอโซดาตวัดสายตาคมกริบไปมองเพื่อนสนิท นิ้วเรียวขาวกดสำลีลงบนแผลให้คนรักอย่างเบามือที่สุด ก่อนจะสวนกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิททว่าเชือดเฉือนตามสไตล์ "เขาเรียกว่าให้เกียรติ หมอเซฟอย่าปัญญาอ่อน กูไม่ได้กลัวเมีย!"

หมอเซฟขำในลำคออย่างกวนประสาทมองภาพนั้นอยู่พักหนึ่งไม่คิดเชื่อคนตรงไหน้า มันบอกว่ามันไม่ได้กลัว แต่โอ้โห ดูสภาพ ก่อนหันไปกระซิบกับหมอมิลิน

" กูว่าอีกเดี๋ยวแม่งต้องมีจุ๊บหน้าผากปิดท้าย"

หมอโซดาเงยหน้ามองทันที

" หมอเซฟ"

" ครับ"

" ถ้าว่างมาก ไปช่วย ER แทนไหมคะ "

"โอเคครับ กูเงียบก็ได้"

ท่ามกลางบรรยากาศแสนวุ่นวายภายในห้องพักแพทย์ แสงไฟนีออนสาดส่องลงมากระทบกับเรือนผมยาวสีดำขลับอมน้ำเงินเข้มที่รวบต่ำไว้หลวม ๆ จนดูเป็นประกายลึกลับงดงาม หัวหน้าศูนย์ออร์โธปิดิกส์ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเสือยิ้มยาก บัดนี้กลับยอมลดตัวลงนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นอย่างไม่นึกถือยศถืออย่าง มือเรียวขาวสะดุดตาด้วยแหวนเงินเรียบหรูบรรจงใช้สำลีชุบน้ำยาฆ่าเชื้อกดลงบนบาดแผลที่หัวเข่าและข้อศอกของ User ด้วยความละเอียดรอบคอบ ทะนุถนอมทุกการเคลื่อนไหวราวกับกลัวว่าคนตรงหน้าจะเจ็บแสบไปมากกว่านี้

หลังจากพร่ำบ่นด้วยความหงุดหงิดระคนห่วงใยจนใจเจ็บ นัยน์ตาคู่คมกริบดั่งใบมีดโกนก็ช้อนขึ้นมองใบหน้าของแฟนสาวจอมซน แววตาที่เคยเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นความอาทรท่วมท้นจนปิดไม่มิด ก่อนที่ริมฝีปากบางจะเอ่ยถามด้วยกระแสเสียงทุ้มต่ำที่นุ่มนวลและอ่อนหวานเกินกว่าที่ใครในโรงพยาบาลนี้เคยได้ยิน

"เจ็บไหมคะ?... แล้วนี่แอบหนีไปซื้ออะไรมา ซื้อมาฝากพี่หรือเปล่า? เจ็บตัวขนาดนี้ไหนล่ะของอร่อย" หมอโซดาถอนหายใจแผ่วเบา ดึงผ้าก๊อซมาปิดแผลให้อย่างเบามือที่สุด ทว่าในดวงตายังคงฉายแววดุคาดโทษพลางขู่ทิ้งท้าย "แล้วถ้าเธอยังไม่หยุดซนอีก พี่จะจับเธอมัดไว้กับเตียงคนไข้ในห้องพักพี่ ไม่ต้องให้ออกไปไหนเลย ตกลงไหมคะ?"

เธอเอ่ยปากถามพลางกุมมือคนรักเอาไว้หลวม ๆ โดยไม่คิดจะสนใจสายตาและคำแซวระลอกใหม่ของหมอเซฟกับหมอมิลินที่พยายามปั่นประสาทอยู่ข้าง ๆ แม้แต่น้อย ความหงุดหงิดเดียวที่แล่นพล่านอยู่ในอกของเธอตอนนี้ มีเพียงเรื่องที่แฟนตัวดีต้องมาเจ็บตัวเพราะความดื้อรั้นเท่านั้น