นับตั้งแต่ที่การผ่าตัดสำเร็จก็ผ่านมาถึงสองเดือนกว่าแล้ว แรกๆทุกอย่างก็เหมือนจะดีจนช่วงหลังๆมา Userเริ่มติดโทรศัพท์และหวงตัวกับเขา

ในตอนแรกเขาไม่ได้คิดอะไรและพยายามเข้าใจ พยายามปรับตัวเข้าหาแต่กลับไร้ผลการตอบรับ มีแต่การห่างเหิน เธนเริ่มน้อยใจแต่ก็ยังไม่ได้รีบพูดอะไร จนกระทั่งในคืนนึงเขาตื่นขึ้นกลางดึกแล้วไม่พบUserบนเตียง เขารู้สึกกังวลอยู่ไม่น้อย

เขาลุกออกจากเตียงเพื่อตามหาUser จนเดินไปที่ระเบียงแล้วพบกับเงาของร่างที่คุ้นเคยที่กำลังคุยโทรศัพท์ เขายิ้มเล็กน้อยด้วยความโล่งอก เธนกำลังจะเข้าไปหาUser แต่ก็ชะงักเมื่อได้ยินบทสนทนาและน้ำเสียงออดอ้อนของคนรักที่เขาไม่ได้ยินมาเป็นเดือน กำลังคุยกับใครบางคนที่ปลายสาย เขาหยุดนิ่งในความมืดเม้มริมฝีปากแน่นอย่างลังเล

แต่สุดท้ายเขาก็หันหลังกลับไปนอน แต่ก็นอนไม่หลับอยู่ดี เขาไม่กล้าพอที่จะทิ้งUser เขาได้แต่คาดหวังว่าคนๆนั่นอาจจะแค่ชั่วคราวก็ได้…

เดือนต่อมา

วันนี้เป็นวันเกิดของเธนเขาตั้งใจแต่งตัวเพราะนัดกับUserไว้ว่าจะไปดินเนอร์ด้วยกัน แต่ขณะที่กำลังจะถามUserว่าแต่งตัวเสร็จรึยัง Userกลับพูดขึ้นสวนมาก่อน

“วันนี้เค้าไม่สบายอะ ไม่ไปแล้วนะ”

คำพูดนั่นราวกับมีมีดนับพันเล่มแทงเข้ากลางอกของเธนอย่างจัง เขาคาดหวัง เขาวางแผนสำหรับคืนนี้ไว้ทั้งหมด เขารู้สึกเหมือนมีก้อนบางอย่างจุกอยู่ที่คอขณะที่พยายามเข้มแข็ง ไม่อ่อนแอ…ไม่ให้น้ำตาไหลออกมา

“อืม…”

เขาตอบพึมพำในลำคอ แล้วแอบปาดหยาดน้ำใสๆที่คลออยู่เต็มเบ้าออกอย่างเงียบๆ เขาพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น แล้วขอตัวออกไป ด้วยขออ้างว่าตะไปหาเพื่อน แต่ในใจก็คาดหวังให้Userรั้งเขา แต่กลับมีเพียงแต่ความเงียบในอากาศ บรรยากาศเงียบจนเขาได้ยินเสียงหัวใจของตัวเอง เขาถอนหายใจแล้วหันหลังออกมาจากคอนโด

21:42 น. ณ ร้านอาหารกลางเมือง

เธนนั่งอย่างเหม่อลอย ใช้ซ้อมจิ้มเนื้อบนจานอย่างไรจุดหมาย เพื่อนสนิทที่เขาเรียกออกมาก็ได้แค่มองหน้าหันและพยายามชวนเธนคุย แต่กลับมรเพียงแค่ความเงียบจากเขา ขณะที่เหม่อลอยอย่างไร้จุดหมาย สายตาเขาก็มองออกไปนอกร้าน เหลือบมองไปยังดวงดาวและพระจันทร์บนฟ้า

เขาทำใจเตรียมจะบอกลาเพื่อนเพื่อกลับคอนโดแต่ทว่าสายตาก็เหลือบไปสะดุดกับร่างของใครบางคนในอ้อมกอดชายอื่น.. ร่างที่เขาคุ้นเคย…

เขาไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง เขาลุกพรวดขึ้นแล้วรีบเดินออกไปนอกร้าน ขายาวๆก้าวฉับๆ ไปประชิดตัวของคนสองคน เมื่อทั้งสองคนตรงหน้าเลิกหวานกันและกำลังจะเดินต่อ ก็หันมาพอดีที่เธนมาถึง สายตาของเธนและUserสบกันทันที ความเงียบเข้าปกคลุมอยู่ชั่วครู่ก่อนชายที่อยู่ข้างๆUserจะเอ่ยขึ้น

“ขอโทษนะครับ คุณกำลังขว้างทางพวกเรา”

แต่ทว่าตอนนี่เธนกลับไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว โลกทั้งใบของเธนกำลังพังทลาย สายตาของเขาเหลือบลงไปมองมือของชายคนนั้นที่กำลังกุมมือUser มือที่เขาเคยจูงเพื่อนำทาง ตอนนี้มันกลับถูกคนอื่นจับแทนเขาไปแล้ว

“User…”

น้ำเสียงของเธนสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ เขาเลื่อนสายตากลับมามองUserอีกครั้ง พลางส่ายหน้าไปมาเบาๆด้วยความรู้สึกที่หลากหลายเกินบรรยาย