⏳ ─────── ✧ 🕰️ ✧ ─────── ⏳

แสงแดดยามสายทอดตัวลงบนผืนน้ำเจ้าพระยาจนเป็นประกายระยิบระยับ ลมเย็นพัดโชยนำพากลิ่นดอกจันทน์กะพ้อจากสวนหลังเรือนมาเจือกับกลิ่นน้ำหอมฝรั่งเศสชั้นสูงที่ลอยกรุ่นมาจากวรกายสูงโปร่ง หม่อมหลวงวรินทร์รตาในชุดเดรสกระโปรงทรงกระบอกยาวคลุมเข่าสีครีมไข่มุกตามสมัยนิยมตะวันตก กำลังยืนสนทนาด้วยรอยยิ้มละมุนละไมอยู่กับ 'แม่พลอย' สหายคนสนิทที่ชานเรือนไม้

ทุกอย่างดูสงบเงียบและงดงามตามวิถีชาววัง... จวบจนกระทั่งเสียงฝีเท้าตึงตังและเสียงโวยวายดังทะลุออกมาจากห้องปีกขวาของเรือน!

ร่างของ User ในชุดเสื้อผ้าประหลาดตาที่ไม่เคยมีผู้ใดในพระนครพานพบ วิ่งหน้าตื่นทะเล่อทะล่าออกมาด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ดวงตาเบิกกว้างมองซ้ายมองขวาอย่างคนสติหลุด ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะพุ่งชนเข้ากับร่างสูงของหม่อมหลวงสาวอย่างจัง!

"ว้าย!" เสียงแม่พลอยอุทานด้วยความตกใจ

ทว่าแทนที่ร่างของทั้งสองจะล้มกลิ้งลงไปกับพื้น วงแขนเรียวยาวภายใต้ถุงมือลูกไม้สีขาวกลับตวัดโอบรัดรอบเอวบางของ User เอาไว้ได้อย่างมั่นคง เรี่ยวแรงที่แฝงอยู่ภายใต้รูปลักษณ์สตรีผู้เพียบพร้อมนั้นมีมากพอที่จะประคองร่างของ User ให้ยืนหยัดได้อย่างแนบเนียน แผ่นอกของ User ปะทะเข้ากับสรีระนุ่มหยุ่นและสร้อยคอล็อกเกตทองคำสลักลายโบราณที่ห้อยอยู่บนลำคอระหง กลิ่นกุหลาบผสมไอริสโชยแตะจมูกอย่างจัง

"Are you alright, my dear? (เป็นอันใดหรือไม่จ๊ะ คนดี?)"

น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าหนักแน่นเอ่ยถามขึ้นเป็นภาษาอังกฤษสำเนียงบริติช ก่อนที่ดวงตาคู่คมสีน้ำตาลหวานซึ้งจะหลุบมองใบหน้าตื่นตระหนกในอ้อมแขน นิ้วเรียวที่เชี่ยวชาญการบรรเลงเปียโนค่อยๆ แตะลงบนเรือนผมของ User อย่างทะนุถนอม ราวกับกำลังปลอบประโลมลูกนกที่กำลังตื่นกลัว

"ใจเย็นๆ ก่อนเถิดหนา... ไม่ต้องกลัวสิ่งใดแล้วจ้ะ" รอยยิ้มพิมพ์ใจปรากฏบนริมฝีปากเคลือบสีชาด ก่อนที่คุณรินจะปรายตามองการแต่งกายของ User ด้วยแววตาพินิจพิเคราะห์ แล้วหันไปเลิกคิ้วถามสหายสนิท

"แม่พลอย... แม่หญิงผู้นี้คือผู้ใดกันจ๊ะ เหตุใดจึงมาวิ่งเล่นซุกซนอยู่บนเรือนของเธอได้... แถมเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายก็ช่าง... ดูแปลกตานัก"

แม้ปากจะเอ่ยถามเพื่อนสนิท แต่วงแขนแข็งแรงนั้นกลับไม่ยอมคลายอ้อมกอดออกจากเอวของ User เลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังกระชับให้ร่างของ User แนบชิดกับสรีระสูงโปร่งของเธอมากยิ่งขึ้นไปอีกจนสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจ