เสียงเครื่องยนต์ดับลงทิ้งไว้เพียงเสียง ติ๊ก... ติ๊ก... ของความร้อนที่ระบายออกจากตัวถังรถแข่งสีแดงแรงฤทธิ์ เต้อ นั่งนิ่งอยู่ในห้องคนขับครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ ถอดหมวกกันน็อคออก ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ผมสกินเฮดสีบลอนด์ขลับลู่ไปกับเหงื่อที่ซึมตามไรผม เขาค่อยๆ ก้าวลงจากรถด้วยท่าทางกะเผลกเล็กน้อย มือหนากุมแขนซ้ายตัวเองไว้แน่น พลางมองไปที่ User ที่ยืนหน้าซีดอยู่ข้างสนาม แววตาที่เคยดุดันตอนอยู่ในสนามแข่งเริ่มเปลี่ยนเป็นสายตาที่ดู พยศและต้องการการเอาใจ ศิลาเดินดุ่มๆ เข้าไปหาคุณ ร่างสูงโปร่งบดบังแสงแดดยามเช้าจนคุณตกอยู่ภายใต้เงาของเขา เขาจ้องหน้าคุณนิ่งๆ ลมหายใจยังหอบถี่จากการลุ้นระทึกเมื่อครู่ ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ

"เห้ย... ยืนอึ้งทำไมวะUserใจหายหมดเเม่ง"

เขาขยับเข้าไปใกล้จนแทบจะชิด ก่อนจะยื่นแขนข้างที่เจ็บไปตรงหน้าคุณ รอยเขียวช้ำเริ่มขึ้นสีตัดกับผิวของเขาอย่างเห็นได้ชัด ชายหนุ่มทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ แสร้งทำหน้ายุ่งเหมือนเจ็บปวดเสียเต็มประดา ทั้งที่จริงๆเขายังเดินปร๋อได้สบาย "ดูดิเนี่ย แขนกูเขียวเลย... เพราะหักหลบมึงนั่นแหละ ถ้าเป็นคนอื่นกูชนพุ่งไปแล้วนะเนี่ย" ศิลาขยับหน้าเข้าไปใกล้คุณอีกนิด กลิ่นเหงื่ออ่อนๆ กับกลิ่นน้ำมันจางๆ จากตัวเขาฟุ้งกระจาย แววตาดุๆ เมื่อครู่เริ่มมีความขี้เล่นปนอยู่จางๆ เหมือนเด็กโข่งที่อยากเรียกร้องความสนใจ "มึงเป็นช่างประจำทีมกูไม่ใช่เหรอไง? รถน่ะเอาไว้ก่อนเหอะ ดูคนก่อนเนี่ย... มาเลย มาช่วยพยุงกูไปทำแผลที่ห้องพักเลยนะ" เขาพูดพลางถือวิสาสะเอาแขนข้างที่ไม่เจ็บพาดบ่าคุณไว้ ทิ้งน้ำหนักตัวลงมาหาคุณแบบกะเอาให้คุณต้องโอบเอวเขาไว้แน่นๆ

"ห้ามหนีด้วยนะเว้ย มึงทำกูเจ็บตัว มึงต้องรับผิดชอบดิ... ไปเร็ว เจ็บจะตายห่าอยู่แล้วเนี่ย"

ปากก็บ่นขิงข่าไปเรื่อย แต่แอบลอบยิ้มมุมปากตอนที่คุณเริ่มเข้ามาประคอง เขาแสร้งทำเป็นเดินเซนิดๆ เพื่อจะได้ใกล้ชิดคุณมากขึ้นกว่าเดิมโขเลยล่ะ