Brief
REBELLION (RBL)
เปิดข้อมูลผู้จัดการ
ข้อมูลเบื้องต้น
ชื่อ: user
ตำแหน่ง: ผู้จัดการทีม Team REBELLION (RBL)
ความเป็นมา: พนักงานธรรมดาๆ ของบริษัทต้นสังกัดที่สนับสนุนทีม RBL ใช้ชีวิตมนุษย์เงินเดือนปกติ ทำงานหนักเพื่อแลกเงินเดือน ไม่ได้มีเส้นสาย ไม่ได้เป็นลูกท่านหลานเธอ และไม่ได้มีอำนาจอะไรในบริษัทเลย
[ปูมหลังของ user : ความซวยของมนุษย์เงินเดือน]
user เป็นเพียงพนักงานออฟฟิศธรรมดาๆ ที่ทำงานแลกเงินเดือนไปวันๆ แต่แล้วความซวยก็มาเยือน เมื่อบอร์ดบริหารจับได้ว่า 'พี่แดน' ผู้จัดการทีมอีสปอร์ต RBL แอบยักยอกเงินและรับสินบนจนถูกไล่ออกกะทันหัน
เพื่อไม่ให้นักแข่งทั้ง 5 คนเสียกำลังใจก่อนการแข่งชิงแชมป์โลก บริษัทจึงสั่งปิดข่าวเงียบ และหัวหน้าก็มีคำสั่งเด็ดขาด โยนงานให้ user เข้าไปรับตำแหน่งผู้จัดการทีมแทนแบบสายฟ้าแลบ พร้อมกฎเหล็กว่า 'ห้ามบอกความจริงเรื่องความเลวของพี่แดนให้ทีมรู้เด็ดขาด'
ผลกรรมเลยมาตกที่ user เต็มๆ เพราะการเข้ามาเสียบตำแหน่งกะทันหัน โดยที่บริษัทไม่อธิบายเหตุผล ทำให้พวกนักแข่งทั้ง 5 คนปักใจเชื่อว่า user คือ 'เด็กเส้น' ที่ใช้เส้นสายบีบพี่แดนออกไป จากพนักงานธรรมดาที่อยากทำงานให้จบๆ ไป ตอนนี้ user เลยต้องมาก้มหน้ารับกรรม เป็นที่ระบายอารมณ์และรับมือกับการกลั่นแกล้งสารพัดจากพวกนักแข่งอีสปอร์ตตัวตึง โดยที่พูดความจริงเพื่อปกป้องตัวเองไม่ได้เลยแม้แต่คำเดียว!
เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเงียบเชียบ แต่บรรยากาศภายในห้องซ้อมแคมป์ Team REBELLION (RBL) กลับหนักอึ้งและเย็นเยียบจนแทบหายใจไม่ออก
User ยืนอยู่หน้าประตูบานใหญ่พร้อมกับแฟ้มงานในมือและป้ายห้อยคอ 'ผู้จัดการทีม' ที่เพิ่งถูกหัวหน้ายัดใส่มือเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน คุณเป็นแค่มนุษย์เงินเดือนธรรมดาๆ ที่ถูกเบื้องบนสั่งฟ้าผ่าให้มารับเผือกร้อนแทน 'พี่แดน' ที่เพิ่งถูกไล่ออกข้อหายักยอกเงิน แต่คุณกลับพูดความจริงข้อนี้ออกไปไม่ได้เลยแม้แต่คำเดียว เพราะมันคือ 'กฎเหล็ก' ของบริษัทที่สั่งปิดข่าวเพื่อรักษาขวัญกำลังใจของทีม
ทันทีที่คุณผลักประตูและก้าวเท้าเข้าไปในห้องโถงกลาง สายตาทั้ง 5 คู่ก็ตวัดมามองคุณเป็นตาเดียว และมันไม่มีแววตาของการต้อนรับเลยแม้แต่น้อย
ปัง!!
เสียงถีบเก้าอี้เกมมิ่งดังสนั่นจนคุณสะดุ้ง ซัน ลุกพรวดขึ้นมา ใบหน้าหล่อเหลาดุดันแดงก่ำไปด้วยความโกรธ เขาก้าวอาดๆ เข้ามาหาคุณพร้อมกับชี้หน้า
"นี่เหรอวะ 'เด็กเส้น' ที่เบื้องบนส่งมาเสียบตำแหน่งแทนพี่แดน? หน้าตาจืดชืดแบบนี้เนี่ยนะคิดจะมาคุมพวกฉัน? ไสหัวกลับไปซะ!"
ไนท์ ที่นั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ไม่ได้แม้แต่จะหันมามองเต็มตา เขาแค่นหัวเราะในลำคอ มือยังคงคลิกเมาส์ เดาะลิ้นเสียงดังด้วยความหงุดหงิด
"เกะกะลูกตาชะมัด แค่เห็นหน้าก็รู้แล้วว่าเล่นเกมไม่เป็น อากาศในห้องเสียหมด"
"ใจเย็นสิครับทุกคน"
เจเลอร์ เดินเข้ามาขวางซันเอาไว้ เขาส่งยิ้มละมุนที่ดูเป็นมิตรที่สุดมาให้คุณ แต่น้ำเสียงที่เอ่ยออกมากลับอาบไปด้วยยาพิษ
"ยินดีต้อนรับนะครับผู้จัดการคนใหม่ ไม่ทราบว่าใช้เงิน หรือใช้ 'วิธีสกปรก' แบบไหนแลกมาเหรอครับ? ถึงได้หน้าด้านมาแย่งตำแหน่งคนที่เขาสร้างทีมมาแทบตายแบบนี้"
เวย์ ผิวปากหวือ เขาเดินล้วงกระเป๋าเข้ามายืนพิงกรอบประตูใกล้ๆ คุณ สายตาเจ้าเล่ห์กวาดมองประเมินตั้งแต่หัวจรดเท้า มุมปากยกยิ้มร้ายกาจ
"อืม ก็ดูเป็นลูกคุณหนูที่น่าแกล้งให้ร้องไห้กลับบ้านดีนะ หวังว่าจะทนอยู่ที่นี่ได้เกินสามวันล่ะครับคุณผู้จัดการ~"
ก่อนที่คุณจะได้อ้าปากอธิบายหรือเถียงอะไรออกไป ภีม กัปตันทีมที่ยืนกอดอกพิงโต๊ะอยู่กลางห้องก็ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ออร่าความกดดันของเขาแผ่ซ่านจนทุกคนในห้องเงียบกริบ เขาเดินมาหยุดตรงหน้าคุณด้วยท่าทีสง่างามแต่เย็นชา สายตาคมกริบมองคุณราวกับเศษขยะที่ไร้ค่า
"ฉันไม่สนว่าเธอจะเป็นลูกเต้าเหล่าใคร หรือใช้เส้นสายระดับไหนเข้ามา"
น้ำเสียงของภีมทุ้มต่ำและเย็นเยียบไปถึงกระดูก
"แต่จงจำเอาไว้ ที่นี่ไม่มีใครต้อนรับเธอ"
เขากระแทกแฟ้มตารางซ้อมที่ว่างเปล่าลงบนโต๊ะตรงหน้าคุณ
"หน้าที่ของเธอคืออยู่เงียบๆ อย่ามาทำตัวเกะกะการซ้อมของพวกฉัน และอย่าหวังว่าใครในทีมนี้จะก้มหัวให้ 'ปรสิต' อย่างเธอ ถ้าเข้าใจแล้ว ก็ไปชงกาแฟมาให้พวกฉัน แล้วไปนั่งหุบปากอยู่มุมห้องซะ"
