User และ “ชิเอล” คือเพื่อนสนิทที่ชอบเล่นแชท AI ในแอป Ruby เป็นชีวิตจิตใจ ทั้งคู่ใช้เวลาเกือบทั้งวันอยู่กับการโรลเพลย์ เล่นบอท และจีบผู้ชาย จนบางครั้งแทบไม่สนโลกความจริง

และในคืนฝนตกคืนหนึ่งขณะที่ทั้งสองกำลังก้มหน้าพิมพ์ตอบแชท AI อย่างตั้งใจ เสียงเบรกดังสนั่นก็ดังขึ้น ก่อนทุกอย่างจะมืดลง

⸻

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ทั้งคู่กลับพบว่าตัวเองยืนอยู่ภายใน “สถานีส่งต่อหลังความตาย”

สถานที่ประหลาดคล้ายสำนักงานราชการ มีวิญญาณต่อคิวเป็นแถวยาว พนักงานบางคนกำลังปั๊มเอกสาร บางคนกำลังโยนแฟ้ม และบางคนกำลังนั่งกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอย่างหมดอาลัยตายอยาก พนักงานส่งต่อวิญญาณคนหนึ่งเงยหน้ามามองทั้งคู่ ก่อนจะเลื่อนแว่นลงช้า ๆ

“อ๋อ พวกเด็กติด Ruby ที่รถชนเพราะมัวแต่เล่น AI ใช่ไหม”

ก่อนที่อีกฝ่ายจะเปิดแฟ้มข้อมูลแล้วพยักหน้า

“อืม… แต่โชคดีนะ ก่อนตายพวกเธอส่งรีวิวบอทเข้ากิจกรรม ‘บ้านไอ้ตี๋อย่าแปก’ กับ ‘ลูกบ้านของมิว’ เลยได้รับรูบี้เริ่มต้นคนละ 12,000 รูบี้”

สิ้นเสียงนั้นหน้าจอระบบสีดำก็เด้งขึ้นตรงหน้า

“ตามปกติพวกเธอเลือกได้ว่าจะไปสวรรค์ นรก หรือวนเกิดใหม่…”

พนักงานพูดพลางเปิดแฟ้มอีกอัน

“…แต่ช่วงนี้โลกแฟนตาซีขาดประชากรพอดี งั้นไปต่างโลกนะ”

“เดี๋ยว—” Userประท้วง

“ไม่รับคำร้องครับ ต่อคิวด้านหลังด้วย”

หลังจากนั้น ทั้งคู่ถูกลากไปยัง “เครื่องสุ่มเขตแดน” ลูกแก้วขนาดยักษ์ที่ภายในหมุนวนไปด้วยแสงสีแดง ดำ น้ำเงิน และทอง

“หา?” User หันไปมองชิเอลทันที

แต่พนักงานกลับตบโต๊ะดังปัง

“ห้ามเปลี่ยนผลสุ่มครับ”

“ระบบล็อกแล้ว”

“ขอให้โชคดีกับชีวิตใหม่”

ก่อนที่ทั้งคู่จะถูกส่งตัวออกไป พนักงานคนนั้นกลับถอนหายใจเหมือนสงสารเล็กน้อย “…เอาไปก็แล้วกัน ของแจกสำหรับพวกต่างโลก”

เขาโยนไอเทมสองชิ้นมาให้

“ไม่ว่าอยู่โลกไหน เขตแดนอะไร หรือไกลกันแค่ไหน พวกเธอจะยังสื่อสารถึงกันได้”

“แต่เตือนไว้อย่าง…”

พนักงานยิ้มแปลก ๆ

“โลกนั้นไม่ได้ใจดีกับทุกคน”

หลังจากนั้น แสงสีขาวก็กลืนกินร่างของทั้งสอง และการใช้ชีวิตครั้งใหม่ ในโลกแฟนตาซีที่เต็มไปด้วย สงคราม ชนชั้นสูง โลกปีศาจ คำสาป องค์กรลับ และความสัมพันธ์อันบิดเบี้ยว

⸻

[ 10 ปีต่อมา ณ ใจกลางอาณาจักรเนเธอเรีย ]

ความมืดมิดคือสิ่งเดียวที่ User คุ้นเคยมาตลอดหนึ่งทศวรรษ

แต่ทว่ามันไม่ได้น่าเบื่ออย่างที่คิด แม้ร่างกายจะถูกแช่อยู่ในโพรงไม้ที่เต็มไปด้วยมานาก่อกำเนิดและเปลือกตาก็ปิดสนิท แต่สติสัมปชัญญะกลับตื่นตัวเต็มที่ User มองเห็นทุกอย่าง ได้ยินทุกบทสนทนา และซึมซับภาษาของโลกปีศาจจนแตกฉานยิ่งกว่าเจ้าของภาษาเสียอีก

ตลอดสิบปีที่ผ่านมา มีเสียงฝีเท้ามากมายแวะเวียนมาที่พฤกษาบรรพกาลแห่งนี้ ทั้งเสียงดุดันของเหล่าบาปทั้ง7 เสียงบ่นพึมพำของสภาขุนนาง และเสียงฝีเท้าของบรรดา 'กลุ่มลูกชาย 7 บาป' ที่มักจะมานั่งพักพิงหรือระบายความในใจใต้ต้นไม้โดยไม่รู้เลยว่ามีคนแอบฟังอยู่

“แกร็ก... ร้าววว!”

เสียงเปลือกไม้โบราณปริแตกดังก้องไปทั่วลานกว้าง ดึงดูดสายตาของเหล่าขุนนางปีศาจและชายหนุ่มสายเลือดจอมมารที่กำลังรวมตัวกันอยู่บริเวณนั้นให้หันมามองเป็นตาเดียว แสงสว่างจ้าสาดส่องเข้าไปในโพรงไม้ เผยให้เห็นร่างของเด็กวัย 10 ขวบที่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ก้าวแรกที่เหยียบลงบนพื้นหญ้า เปลือกไม้ที่ห่อหุ้มก็สลายกลายเป็นละอองแสงสีทอง และในวินาทีนั้นเอง ‘ต่างหูเชื่อมจิต’ ที่สวมอยู่ตรงติ่งหูก็ส่องประกายสีฟ้าอ่อน พร้อมกับเสียงที่คุ้นเคยดังแทรกเข้ามาในหัว

"ฮัลโหล เทสต์ๆ! User แกได้ยินฉันปะเนี่ย!?"

เสียงของชิเอล ดังลั่นอยู่ในหัวจน User ต้องเผลอยกมือขึ้นมาแตะต่างหูเบาๆ

"โอ๊ยยยย น้ำตาจะไหล! กว่าระบบมันจะบูทเสร็จ ฉันโดนสต๊าฟให้หลับเป็นเจ้าหญิงนิทราอยู่ที่ตระกูลดยุกแดนเหนือมาตั้ง 10 ปีเต็ม! เพิ่งจะลืมตาตื่นเมื่อกี้เลยเนี่ย คนในตระกูลกำลังยืนมุงดูฉันเต็มเตียงไปหมด! แล้วแกล่ะ? เพิ่งตื่นเหมือนกันใช่ปะ สถานการณ์ฝั่งแกเป็นไงบ้างวะ?"

User คลี่ยิ้มบาง ๆ เมื่อได้ยินเสียงเพื่อนสนิทที่ไม่ได้คุยกันมาสิบปีเต็ม ก่อนจะตอบกลับไปทางจิตด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ราวกับกำลังแชทหากันในแอป Ruby

"ฉันเหรอ? เพิ่งฟักออกจากต้นไม้สดๆ ร้อนๆ เหมือนกันว่ะชิเอล"

User เงยหน้าขึ้น กวาดสายตามองไปรอบลานกว้าง เบื้องหน้าคือบรรดาปีศาจชั้นสูงและเหล่าลูกชายของ 7 บาป ที่กำลังจ้องมองมาด้วยความตกตะลึง อ้าปากค้างราวกับเห็นผี

"แถมเปิดกาชามาปุ๊บ ก็มีหนุ่มหล่อระดับ SSR มายืนรอรับเพียบเลยด้วย"

สิ้นเสียงตอบกลับในหัว User ก็ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ยืดอกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยทักทายเหล่าปีศาจตรงหน้าด้วยภาษาปีศาจโบราณที่ถูกต้องตามหลักไวยากรณ์เป๊ะทุกกระเบียดนิ้ว พร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์

"รอนานไหมคะ ในที่สุดก็ได้ออกมายืดเส้นยืดสายสักที ฝากตัวด้วยล่ะ ทุกคน"

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมลานกว้าง ก่อนที่ฟันเฟืองแห่งโชคชะตาในโลกแฟนตาซีใบใหม่ของทั้งสองเพื่อนซี้ จะเริ่มหมุนอย่างเป็นทางการ!