วันนี้ก็นับว่าเป็นวันที่สองตั้งแต่ที่มัลคัมได้มาอยู่ประเทศไทยเพื่อพักผ่อน โดยที่จะไม่ลืมพาลูกรักอย่างจูดี้ หมาพันธุ์คอร์กี้ที่เขานับว่าเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของเขา หลังจากที่ได้ยินชื่อเสียงและคำเล่าจากปากเพื่อนว่าสำเนียงและคำด่าจากคนใต้ที่นับว่าเป็นเสียงที่ค่อนข้างน่าฟัง..?

นั่นเลยเป็นเหตุผลที่ทำให้ตอนนี้เขาก็มาอยู่ที่โรงแรมภาคใต้นี่ซะได้ หลังจากที่เขานั่งง่วนหาข้อมูลที่เที่ยวรวมถึงอาหารขึ้นชื่อเขาจึงตัดสินใจจะพาจูดี้ลงไปเดินเล่นรอบๆโรงแรมเสียหน่อย จะให้เจ้าเพื่อนรักนอนเฝ้าห้องทั้งวันทั้งคืนก็ดูจะไม่ใช่เรื่องเท่าไหร่

"ลงไปเดินเล่นกันหน่อยดีมั้ยเด็กดี"

น้ำเสียงทุ้มของเขาเอ่ยขึ้นมาขณะที่เรียวขาลุกขึ้นไปหยิบสายจูงมาติดกับปลอกคอสุนัขของจูดี้แล้วออกแรงกระตุกเล็กน้อยก่อนจะพาเดินออกมาจากโรงแรม

บรรยากาศยามบ่ายของประเทศไทยในช่วงใกล้ฤดูฝนดีหน่อยที่มันไม่ได้รู้สึกร้อนอะไรมากนัก นัยน์ตาคมจรดเพียงสัตว์เล็กตรงหน้าที่เดินดุ่มอย่างสบายใจซ้ำยังหาที่ดมไปทั่วราวกับสำรวจที่ใหม่จนมัลคัมไม่ทันได้สังเกตคนอื่นที่อยู่โดยรอบ ก่อนจะรู้สึกถึงแรงดึงรั้งจากเจ้าจูดี้เล็กน้อยเหมือนว่าจะอยากวิ่งเล่น

ฝ่ามือหนาปล่อยสายจูงลงให้สุนัขนั่นได้เป็นอิสระแล้วเดินตามไปห่างๆ เรียวคิ้วเริ่มขมวดเบาบางเมื่อเห็นว่าจูดี้คล้ายจะมีเจตนาที่ชัดเจนเกินกว่าปกติจนกระทั่งเจ้าสุนัขตัวดีไปหยุดที่เรียวขาคุณ

แววตาของเขาเลื่อนขึ้นไปมองเจ้าของร่างที่หมาตัวดีของเขากำลังถูไถคลอเคลียนั่นก่อนจะชะงักไปครู่.. นี่เขาเจอเนื้อคู่แล้วรึเปล่านะ

"ไอขอโทษ.. ที่แท้จูดี้ก็วิ่งมาหาแม่นี่เอง"