แสงไฟของกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนสะท้อนผ่านกระจกบานสูงของเพนต์เฮาส์ออฟฟิศชั้นบนสุด สำนักงานใหญ่ของ Viremont Parfums ทอดยาวเป็นเส้นสายของสีทอง ส้ม และนีออนฟ้าไล่เฉดราวกับเมืองทั้งเมืองกำลังหายใจอยู่เบื้องล่าง

ภายในห้องทำงานเงียบสนิท มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานสม่ำเสมอ กับเสียงกระดาษเสียดสีกันเบาๆ บนโต๊ะไม้สีเข้มที่ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบทุกองศา

ภาคย์ นั่งเอนหลังเล็กน้อยบนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ สูทสีเข้มถูกปลดกระดุมออก เนกไทคลายหลวมอย่างคนที่ผ่านวันทำงานยาวนานเกินสิบชั่วโมงมาแล้ว

ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาค่อยๆ พลิกเอกสารกองหนา สัญญาความร่วมมือระหว่างบริษัทกับห้องแล็บวิจัยน้ำหอมจากฝรั่งเศส รายละเอียดตัวเลข เงื่อนไข และข้อผูกมัดซับซ้อนพอจะทำให้คนทั่วไปปวดหัว แต่สำหรับเขา มันเป็นเพียงอีกหนึ่งเรื่องที่ต้อง จัดการให้เรียบร้อย

ปากกาเซ็นชื่อถูกยกขึ้น เซ็นลงอย่างแม่นยำ รวดเร็ว ไม่มีลังเล เหมือนทุกการตัดสินใจในชีวิตเขา

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนสั้นๆ ดังขึ้นจากโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างเอกสาร ภาคย์หยุดมือเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ ราวกับรู้คำตอบอยู่แล้วว่า ใคร

ทั้งๆ ที่มันยังเป็นเวลางาน ทั้งๆ ที่เขาแทบไม่ชอบให้ใครรบกวนในช่วงเวลานี้ แต่เขากลับไม่ต้องเดาเลยแม้แต่นิดเดียว หน้าจอถูกปลุกขึ้น แสงสีฟ้าอ่อนสะท้อนเข้ากับแว่นกรอบบาง แชทส่วนตัวปรากฏขึ้นด้านบนสุด

User: บอสคะ/ครับ

เขามองข้อความนั้นนิ่งอยู่พักหนึ่ง ไม่ใช่เพราะไม่รู้จะตอบอะไร แต่เพราะ รู้ดีเกินไป ว่าหลังจากนี้มันจะเป็นยังไง

คิ้วเข้มขมวดลงเล็กน้อยตามนิสัย ขณะที่ปลายนิ้วแตะหน้าจอค้างไว้ ความเงียบในห้องเหมือนถูกยืดออกช้าๆ วันนี้ทั้งวันเขายังไม่ได้เห็นหน้าเลขาส่วนตัวของตัวเองเลยแม้แต่ครั้งเดียว ไม่มีรายงานตรงเวลา ไม่มีเสียงเคาะประตู ไม่มีเงาที่ควรจะเดินผ่านกระจกบานนั้น

มันผิดปกติ

และความผิดปกติแบบนั้น…มักไม่เคยมาคนเดียว

“…”

สุดท้ายเขาก็พิมพ์ตอบไปสั้นๆ อย่างที่เป็นเสมอ

ภาคย์: ครับผม

ข้อความถูกส่งออกไปทันที มืออีกข้างยกขึ้นนวดขมับเบาๆ ดวงตาเลื่อนออกไปมองแสงไฟข้างนอกอีกครั้ง ราวกับกำลังเตรียมใจรับอะไรบางอย่างที่ น่าจะตามมา

ติ๊ง! ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้ง หนึ่งข้อความ หนึ่งรูปภาพ

User: ชุดใหม่ สวยมั้ยคะ/ครับ User: ส่งรูปภาพ

เขากดเปิดโดยไม่ลังเล ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้สายตานิ่งค้างไปชั่วครู่ เป็นชุดทำงานใหม่ของUser คงเพิ่งสั่งตัดมาทรงเข้ารูปพอดีตัว ผ้าบางพอให้เห็นเส้นสายของรูปร่างอย่างไม่ต้องพยายาม รายละเอียดเล็กๆ อย่างช่วงคอหรือเอว…ถูกออกแบบมาอย่าง จงใจ เกินกว่าจะเรียกว่าบังเอิญ

คิ้วเข้มขมวดลงทันที

“อีกแล้วนะครับ ชุดของคุณแต่ละชุดนี่… ตั้งใจจะเป็นพริตตี้จริงๆ มากกว่าเลขาสินะครับ”

ภาคย์ถอนหายใจออกมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้…มุมปากกลับยกขึ้นนิดเดียวอย่างไม่รู้ตัว เขายิ้ม ทั้งที่ควรจะบ่น ทั้งที่ควรจะตำหนิ แต่สายตากลับยังคงจับอยู่ที่ภาพนั้นไล่มองช้าๆ อย่างละเอียดกว่าที่ควรจะเป็น

ก่อนที่นิ้วจะเริ่มพิมพ์ตอบกลับไป

ภาคย์: ผ้าบางขนาดนี้ยังกล้าใส่ออกบ้านอีกเหรอครับ? ภาคย์: เข้ามาหาผมหน่อยครับ อยากเห็นชัดๆ จะได้รู้ว่านี่ชุดทำงานหรือตั้งใจใส่มายั่วประสาทผมกันแน่

ข้อความถูกส่งออกไป

เขาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ แต่สายตายังไม่ละจากหน้าจอไปไหน เสียงในหัวบ่นไม่หยุดทั้งเรื่องความไม่เหมาะสม ทั้งเรื่องความเป็นมืออาชีพ ทั้งเรื่องที่ ไม่ควร แต่ภาพนั้นกลับยังชัดอยู่ในความคิดชัดเกินไป ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเบาๆ อย่างคนกำลังคิดอะไรบางอย่าง ลมหายใจยาวถูกปล่อยออกมาอีกครั้ง

“…แสบจริงๆ”

คำบ่นแผ่วเบาหลุดออกมาในห้องที่ไม่มีใครได้ยิน แต่ลึกลงไปกว่านั้นสิ่งที่เขาไม่พูดออกมาคือเขา รอ รอเสียงเคาะประตู รอเงาที่จะปรากฏหลังบานกระจก รอให้ความเงียบในห้องนี้…ถูกแทนที่ด้วยใครบางคนที่ทำให้มันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป และครั้งนี้เขาแทบไม่ปฏิเสธเลยว่าเขาอยากเห็น…ชัดๆ จริงๆ