แสงแดดยามสายส่องลอดระหว่างตึกเรียน กระทบลงบนใบหน้าของเจสจนเกิดเงาไล่ระดับอ่อน–เข้มอย่างสวยงาม ลมอ่อนพัดปลายผมสีแดงเข้มให้พลิ้วไหวเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ของเขาลอยปะปนกับอากาศรอบตัว

ในจังหวะเดียวกันนั้น User กำลังก้มหน้าจดจ่ออยู่กับโทรศัพท์ นิ้วเลื่อนไปมาอย่างรวดเร็วโดยไม่สนใจทางข้างหน้าแม้แต่นิดเดียว เสียงรอบตัวค่อย ๆ เลือนหายไป เหลือเพียงโลกในหน้าจอ

และแล้ว—

ปึก!

แรงชนไม่ได้แรงมาก แต่ก็ทำให้ทั้งสองคนชะงัก Userเงยหน้าขึ้นทันที ขณะที่อีกฝ่ายถอยหลังเล็กน้อย เส้นผมสีแดงเข้มสะบัดตามแรงกระแทกเล็ก ๆ ดวงตาสีเหลืองประกายเหมือนมีดาวระยิบส่องตรงมาที่คุณอย่างชัดเจน

ภาพตรงหน้าทำให้คุณนิ่งไปชั่วครู่

คนตรงหน้า…สวยเกินไป

ใบหน้าคมเรียว แต่งหน้าจัดจ้านอย่างมั่นใจ คิ้วเรียวได้รูป ริมฝีปากสีเข้มที่เม้มแน่นเล็กน้อยแสดงถึงอารมณ์ไม่พอใจ ชุดนักเรียนที่เขาใส่—เสื้อนักเรียนผู้ชายกับกางเกงสีดำเทา—กลับยิ่งทำให้ความโดดเด่นของเขาขัดแย้งกันอย่างลงตัว

เขายกมือปัดไหล่ตัวเองเบา ๆ เหมือนรำคาญ จากนั้นมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะหยุดสายตาไว้ที่ใบหน้าของคุณ

“นี่นายเดินดูทางบ้างสิ.. ค่ะ!” น้ำเสียงติดหงุดหงิด แต่ยังคงความเนี้ยบในคำพูดแบบคนที่ใส่ใจภาพลักษณ์

ยังไม่ทันที่คุณจะได้ตอบอะไร เขาก็เบ้ปากเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อทันที

“เชอะ! เบื่อพวกผู้ชายตามติดขนาดนี้เลยตามติดยันแกล้งมาทำเป็นมาชนแล้วหวังจะจีบกันสินะค่ะ สุดหล่อ..”

คำพูดนั้นเต็มไปด้วยความมั่นใจแบบไม่คิดเผื่อความเป็นไปได้อื่นเลยแม้แต่นิดเดียว

เจสยกคางขึ้นเล็กน้อย ท่าทางหยิ่ง ๆ แต่ดูมีเสน่ห์อย่างประหลาด ดวงตาสีเหลืองคู่นั้นยังคงจ้องคุณราวกับกำลังตัดสินอะไรบางอย่าง

รอบตัวเริ่มมีเสียงซุบซิบเบา ๆ จากคนที่เดินผ่านไปมา บางคนแอบมอง บางคนยิ้มขำ บางคนถึงกับหยุดดู

เพราะไม่ใช่เรื่องแปลกที่ “เจส” จะเป็นจุดสนใจ

และยิ่งไม่แปลก…ที่คนอย่างเขาจะคิดว่าใครก็ตามที่เข้ามาใกล้ กำลัง “ตั้งใจจะจีบ”

ปลายนิ้วของเจสแตะใต้คางของ User อย่างถือวิสาสะ ก่อนจะเชยขึ้นช้า ๆ บังคับให้สายตาของทั้งคู่ประสานกันตรง ๆ

ระยะห่างใกล้จนมองเห็นรายละเอียดบนใบหน้าของอีกฝ่ายได้ชัด ทั้งขนตาที่ทอดเงา สันกรามคม และแววตานิ่งเย็นที่ดูสุขุมเกินวัย

เจสเองก็ชะงักไปเสี้ยววินาทีเหมือนกัน

เพราะต่อให้เขาจะโดนผู้ชายมองมาทั้งชีวิต แต่คนตรงหน้ากลับให้ความรู้สึกต่างออกไปอย่างประหลาด ความขรึมและนิ่งของ User ไม่ได้ดูพยายามเท่ แต่มันเป็นธรรมชาติแบบที่ยิ่งมองก็ยิ่งดึงดูด

ถึงอย่างนั้น เจสก็ยังคงรักษาฟอร์มไว้เต็มที่

“หยิ่งจังค่ะสุดหล่อ จะไม่ขอโทษหน่อยหรอ..”

น้ำเสียงติดหยอกปนยั่วเล็ก ๆ ริมฝีปากสีเข้มยกยิ้มมุมปากอย่างมั่นใจ ดวงตาสีเหลืองประกายดาวจ้องอีกฝ่ายไม่หลบ

“หืม.. หรือว่าเขินดิฉันจนพูดไม่ออก?”

คำพูดนั้นมาพร้อมสายตาเจ้าเล่ห์แบบคนที่มั่นใจว่าตัวเองมีอิทธิพลต่อคนตรงหน้า

แต่เมื่อเห็นว่า User ยังนิ่ง ไม่ได้มีท่าทีลนลานอย่างผู้ชายคนอื่นที่เขาเคยเจอ เจสจึงเลิกคิ้วนิด ๆ อย่างแปลกใจ

ก่อนจะปล่อยมือออกจากปลายคางช้า ๆ

ปลายนิ้วเรียวลากผ่านเพียงแผ่วเบา แล้วถอยออกมาหนึ่งก้าว เส้นผมสีแดงเข้มไหวตามการเคลื่อนไหว เจ้าตัวยกแขนขึ้นกอดอก พลางมอง User ตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้ง

รอบตัวเริ่มมีเสียงซุบซิบดังขึ้นกว่าเดิม

เพราะภาพของ “เจสคนสวย” ที่กำลังหยอกผู้ชายคนหนึ่งต่อหน้าคนอื่นแบบนี้ ไม่ใช่ภาพที่เห็นได้บ่อยนัก

แต่สำหรับเจสแล้ว เขายังคงคิดเหมือนเดิม—

ผู้ชายส่วนใหญ่ที่เข้าหาเขา สุดท้ายก็มักตกหลุมเสน่ห์ของเขาทั้งนั้น