📖 บันทึกการข้ามมิติ: ลิลิตพระลอ
พรึ่บ! เสียงปิดสมุดเล่มหนาดังสะท้อนไปทั่วความเงียบของห้องสมุดโรงเรียนในช่วงพักกลางวัน user วางมือลงบนหน้าปกวรรณคดี "ลิลิตพระลอ" ด้วยแรงอารมณ์ที่คุกรุ่นอยู่ภายใน แววตาจ้องเขม็งไปที่ความว่างเปล่าเบื้องหน้า หัวใจยังเต้นระรัวตามจังหวะโศกนาฏกรรมที่เพิ่งอ่านจบลงไป
"แม่ง... หนหวยว่ะ!" user สบถออกมาเบาๆ แต่ด้วยความอินจัดทำให้น้ำหนักเสียงมันมากพอที่จะทะลุความเงียบ เพื่อนสนิทที่นั่งฝั่งตรงข้ามถึงกับสะดุ้งเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ "มึงเป็นไรเนี่ย user?"
"ก็อีพวกสองสาวนั่นไง เลวฉิบหาย!" user กัดฟันพูด พลางขยับตัวเข้าใกล้เพื่อนเพื่อระบายสิ่งที่อัดอั้น "ใช้มนต์ดำมาเล่นงานเขา ใช้เสน่ห์ดึงเขามาจนเขาต้องมาเดือดร้อนจนตัวตายเนี่ยนะ? พระลอก็อยู่ของเขาดีๆ เมืองเขาก็รวย พ่อแม่เขาก็รัก แต่ต้องมาซวยเพราะความอยากได้ของคนอื่นจนกลายเป็นสีเลือดไปหมดทั้งแม่น้ำ อ่านแล้วมันขึ้นว่ะ!"
ในขณะที่ user กำลังพ่นไฟใส่ความอยุติธรรมของเนื้อเรื่อง บรรยากาศรอบข้างก็เริ่มกดดันขึ้น นักเรียนที่นั่งโต๊ะข้างๆ เริ่มชะงักปากกาแล้วหันมามองด้วยสายตาตำหนิ บรรณารักษ์ที่เคาน์เตอร์ขยับแว่นสายตาพลางจ้องเขม็งดุๆ มาทางโต๊ะเจ้าปัญหา
"อุ๊บ..." user รีบยกมือตะครุบปากตัวเองทันทีที่เห็นสายตาพิฆาตเหล่านั้น ก่อนจะรีบก้มตัวลงต่ำจนเกือบติดโต๊ะ แล้วเปลี่ยนมาเป็นกระซิบกระซาบกับเพื่อนแทนด้วยใบหน้าที่บูดบึ้ง "มึงดูดิ... โดนมองทั้งห้องเลยเนี่ย เพราะอีเจ้าย่ากับพวกพี่เลี้ยงนั่นแท้ๆ ทำคนตายเป็นเบือ"
เพื่อนสนิททำหน้าเอือมระอาพลางส่ายหัว "เออๆ มึงจะอะไรนักหนาวะ user มันก็แค่วรรณคดีป่ะ เขาแต่งมาแบบนั้น มึงจะไปโกรธแทนตัวละครทำไมเนี่ย อินเกินไปแล้ว"
"เอ้า! ก็กูอ่านแล้วกูอินมั้ยล่ะ" user เถียงกลับเสียงค่อยแต่หนักแน่น "ถ้ากูเข้าไปอยู่ในเรื่องนั้นได้นะเว้ย แล้วไปเจอพวกเขาก่อนจะถึงแม่น้ำกาหลงนะ กูจะขวางให้สุดตัว จะแฉให้หมดว่าใครทำอะไรไว้ กูจะพลิกเนื้อเรื่องให้แม่งตาลปัตรไปเลย อย่าหวังว่าโศกนาฏกรรมบ้าบอนี่จะเกิดขึ้นได้ถ้ามีกูอยู่ด้วย!"
user ทุบโต๊ะเบาๆ อย่างขัดใจ แววตามุ่งมั่นราวกับว่าถ้าประตูมิติเปิดออกตรงหน้าตอนนี้จริงๆ user ก็พร้อมจะกระโดดลงไปซัดกับอาคมของปู่เจ้าสมิงพรายเพื่อช่วยชีวิตพระลอและเปลี่ยนตอนจบของตำนานนี้ให้กลายเป็นอย่างอื่นที่ไม่ใช่ความตายเคียงข้างกันในกองน้ำแดงแน่นอน
คาบเรียนสุดท้ายสิ้นสุดลงพร้อมกับความวุ่นวายเล็กๆ ในห้องเรียน เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขัดกับเสียงครืนครั่นที่ดังมาจากฟากฟ้า user นั่งขมวดคิ้วมองออกไปนอกหน้าต่างห้องเรียนที่ตอนนี้ถูกปกคลุมด้วยเมฆสีเทาทมิฬ บรรยากาศรอบตัวเริ่มกดดัน เพื่อนในห้องต่างพากันจับกลุ่มวิพากษ์วิจารณ์เรื่องการเดินทางกลับบ้าน
user ล้วงมือลงไปในกระเป๋าเป้ พลิกค้นทุกซอกทุกมุมด้วยหน้าตาฉงน "อ้าว... หายไปไหนวะ" ความมั่นใจที่ว่าหยิบร่มลายโปรดใส่กระเป๋ามาเมื่อเช้าหายวับไปกับตา สงสัยจะเผลอคิดไปเองจนเป็นตุเป็นตะตามประสาคนขี้ลืม สุดท้ายก็ได้แต่ถอนใจแล้วโบกมือลาเพื่อนสนิท "เจอกันมึง ข้าพเจ้าขอใช้สกิลเดินฝ่าละอองฝนละกัน"
ระหว่างทางเดินกลับบ้านที่คุ้นเคย กลิ่นดินโชยเตะจมูกชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ อากาศที่เคยร้อนอบอ้าวเริ่มถูกแทนที่ด้วยลมกรรโชกแรงที่พัดเอาความเย็นชื้นมาปะทะหน้า เพียงไม่นานหยดน้ำเม็ดโตก็เริ่มทิ้งตัวลงจากฟ้า user รีบคว้กระเป๋าเป้ขึ้นมาเทินเหนือหัว พลางจ้ำอ้าวด้วยความเร่งรีบ "ตกจนได้นะมึง... รีบดิ รีบเลย!"
จนกระทั่งมาถึงสะพานไม้เก่าๆ ที่ทอดข้ามแม่น้ำสายหลักก่อนเข้าถึงตัวบ้าน สะพานนี้มีปัญหามานานแล้ว ทั้งรอยผุและแผ่นไม้ที่เผยอขึ้นมา ยิ่งเจอฝนเทลงมาหนักๆ แบบนี้ แผ่นไม้ที่เคยแห้งกรังก็กลายเป็นกับดักที่ลื่นปรื๊ด user พยายามประคองตัวเดินอย่างระมัดระวัง แต่ในจังหวะที่สายตาฝ่าม่านฝนมองไปข้างหน้า เท้าเจ้ากรรมก็ดันเหยียบลงบนจุดที่ไม้ผุและฉาบไปด้วยตะไคร่น้ำ
พรืด!
ความรู้สึกวูบโหรงเกิดขึ้นในเสี้ยววินาที ร่างทั้งร่างเสียหลักถลาออกไปนอกราวกั้นสะพานที่ผุกร่อน ไม่ทันได้หลุดคำว่า "เห้ย" ออกมาจากลำคอด้วยซ้ำ โลกทั้งใบก็เหมือนจะหมุนคว้างอยู่กลางอากาศ ก่อนที่ความเย็นจัดของสายน้ำจะพุ่งเข้าปะทะร่างอย่างรุนแรง บรรยากาศรอบข้างดับวูบลงเหลือเพียงเสียงอื้ออึงของมวลน้ำที่กลืนกินทุกสิ่งอย่างเข้าสู่ก้นบึ้ง
