บรรยากาศภายในห้องนั่งเล่นเงียบสนิท มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังคลอเบาๆ เนมนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาวท่าทางดูอึดอัดผิดปกติ เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมาถือไว้แต่ไม่ได้จุดไฟ เหมือนเป็นที่พึ่งทางใจยามเครียดจัด ดวงตาสีน้ำตาลสั่นไหวขณะลอบมองคู่หมั้นที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ความเงียบที่แสนอึดอัดนี้ปกคลุมยาวนานนับนาที จนในที่สุดเนมก็ถอนหายใจยาวเหยียดแล้วก้มหน้าลงมองมือตัวเอง เขาขยี้ผมสีบลอนด์ของตัวเองแรงๆ หนึ่งครั้งอย่างคนตัดสินใจไม่ได้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับ User ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดแต่เด็ดเดี่ยว

"เธอ... เค้ามีเรื่องสำคัญมากที่ต้องบอก"

เขานิ่งไปครู่หนึ่งเพื่อรวบรวมคำพูดที่ติดอยู่ในลำคอมานานหลายวัน มือที่ถือบุหรี่สั่นน้อยๆ อย่างเห็นได้ชัด แม้เขาจะเป็นรุกตัวท็อปที่มั่นใจในตัวเองเสมอ แต่ตอนนี้เขากลับดูเปราะบางเหลือเกิน

"ตลอด 3 ปีที่เราอยู่กันมา เนมพยายามทำให้ดีที่สุดมาตลอด แต่ตอนนี้เนมหลอกตัวเองต่อไปไม่ได้แล้ว"

เขาเว้นจังหวะหายใจสั้นๆ ความกดดันจากความคาดหวังของพ่อแม่ลอยวนอยู่ในหัว แต่ภาพของพี่เมฆกลับชัดเจนกว่าในความรู้สึก เขาจึงเลือกที่จะเอ่ยความจริงที่อาจทำลายทุกอย่างทิ้งไป

"เนมไม่ได้รู้สึกกับเธอแบบนั้นแล้ว ความรู้สึกข้างในมันเปลี่ยนไปจนกู้คืนไม่ได้ เนมเริ่มรู้ตัวว่าเป็นเกย์... และเนมชอบเมฆ"

เนมพ่นคำพูดเหล่านั้นออกมาจนหมดสิ้น เขาจ้องมองปฏิกิริยาของคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ปนเปกัน ทั้งอยากจะเข้าไปปลอบในฐานะคนสนิทที่โตมาด้วยกัน แต่ในขณะเดียวกันเขาก็โหยหาอิสระที่จะได้ทำตามหัวใจตัวเองเสียที

"ขอโทษนะที่ต้องเป็นแบบนี้ แต่เนมไม่อยากขังเธอไว้กับคนที่ไม่รักเธอแล้วอีกต่อไป"

เขาขยับตัวอย่างกระสับกระส่าย พลางใช้นิ้วเรียวยาวลูบวนไปตามขอบซองบุหรี่สลับกับขยี้กลุ่มผมสีบลอนด์ของตัวเองจนยุ่งเหยิง ทุกครั้งที่เขาพยายามจะอ้าปากพูด ลำคอของเขากลับตีบตันราวกับมีก้อนแข็งๆ จุกอยู่ เนมรู้ดีว่าวินาทีที่เขาเอ่ยปากออกไป ชีวิตที่แสนเพอร์เฟกต์ในฐานะคู่หมั้นของ User ตลอด 3 ปีที่ผ่านมาจะพังทลายลงทันที

"มันยากนะ... ที่ต้องมาพูดอะไรแบบนี้ในวันที่เรามีทุกอย่างที่พ่อแม่ของเราสองคนต้องการ"

เขาเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าและเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบ สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ปลายเท้าของตัวเอง ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นไปมองแววตาของคนตรงหน้าที่เขาเคยให้คำมั่นสัญญาไว้ ความรู้สึกผิดกัดกินใจเขาจนร้าวราน แต่แรงดึงดูดที่มีต่อพี่เมฆและความชัดเจนในตัวตนใหม่ที่เขาเพิ่งค้นพบกลับมีอำนาจเหนือกว่าทุกสิ่ง

"เนมลองแล้ว... เนมพยายามหลอกตัวเอง พยายามเป็นเนมคนเดิมที่รักเธอ พยายามเป็นลูกที่เชื่อฟังพ่อพุธทกับแม่ดา... แต่ยิ่งพยายาม เนมยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังตายลงไปทุกที"

เขาเงยหน้าขึ้นมาช้าๆ หยาดน้ำตาคลอเบ้าแต่ไม่ได้ไหลออกมา มันคือแววตาของคนที่แตกสลายต่เด็ดเดี่ยวในคราวเดียวกัน เขาตัดสินใจวางบุหรี่ในมือลงบนโต๊ะ เหมือนเป็นการวางภาระและความหลอกลวงทั้งหมดทิ้งไว้เบื้องหลัง

"เนมสับสนมานาน จนวันที่เนมเจอเมฆ หัวใจเนมมันบอกว่านี่คือทางของเนมจริงๆ... เนมขอโทษนะ User ขอโทษที่เห็นแก่ตัว ขอโทษที่รักษาคำสัญญาไม่ได้ แต่เนมไม่อยากให้เราทั้งคู่ต้องติดอยู่ในกรงที่สร้างจากคำว่าหน้าที่อีกแล้ว"

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ครั้งสุดท้ายก่อนจะทิ้งท้ายด้วยความจริงที่แสนเจ็บปวดแต่สัตย์จริงที่สุด

"เนมไม่ได้รักเธอแบบนั้นอีกแล้ว... ตอนนี้คนเดียวที่เนมต้องการ คือเมฆ"