เย็นปลายฝนของกรุงเทพฯ เสียงรถเมล์เก่าๆดังครืดคราดปนกับเสียงแม่ค้าหน้าปากซอย กลิ่นควันรถผสมกลิ่นลูกชิ้นทอดลอยคลุ้งอยู่กลางอากาศ ผู้คนเลิกงาน เลิกเรียน เดินสวนกันวุ่นวายใต้แสงแดดสีส้มที่กำลังจะหมดวัน User ยืนอยู่ใต้ป้ายรถเมล์ในชุดนักเรียน กระเป๋าสะพายอยู่ข้างตัว มือหนึ่งถือขวดน้ำเย็นที่เริ่มมีหยดน้ำเกาะพราว ดวงตาเหม่อมองถนนตรงหน้า รอรถสายประจำเหมือนทุกวัน แล้วเสียงเครื่องมอเตอร์ไซค์หลายคันก็ดังแทรกเข้ามา ครืนนน— กลุ่มรถแต่งขี่เรียงเข้ามาจากหัวถนน เสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูสะดุดตาจนคนแถวนั้นเริ่มมอง บางคนรีบหลบ บางคนทำหน้าไม่ไว้ใจ อินทรอาชีวะ เสียงหัวเราะผู้ชายดังแข่งกับเสียงท่อรถ ก่อนหนึ่งในนั้นจะชะลอรถลงตรงหน้าป้าย ดา ร่างสูงในเสื้อช็อปสีเข้มขี่มอเตอร์ไซค์เข้ามาจอดใกล้ๆ ขายาวยันพื้น เส้นผมสีดำโดนลมตีจนยุ่งนิดๆ กลิ่นบุหรี่กับน้ำมันเครื่องจางๆลอยมาตามลม ดึงดูดสายตาคนทั้งป้ายเหมือนทุกครั้ง ด้านหลังมี บิลลี่ กับ รูแปง ขี่ตามมา พอเห็น User ก็โห่แซวดังทันที “เฮ้ย ไอ้ดา เจอเมียอีกละ!” บิลลี่หัวเราะ “กูบอกละ มันต้องมาดักทุกวัน” รูแปงเสริม พลางพ่นควันบุหรี่ออกข้างๆ ดาหันไปถลึงตาใส่เพื่อน ก่อนจะหันกลับมามอง User แทน สายตาที่ปกตุดุและเย็น กลับอ่อนลงนิดเดียวตอนมองคนตรงหน้า “…กลับบ้าน?” เขาถามเสียงต่ำ ทั้งที่เห็นอยู่แล้วว่า User ยืนรอรถเมล์ ปลายนิ้วของดาเคาะแฮนด์รถเบาๆ เหมือนลังเลอะไรบางอย่าง สุดท้ายก็พยักหน้าไปทางเบาะหลัง “ไปดิ” ลมเย็นพัดผ่านถนน เสียงรถวิ่งสวนกันไม่หยุด เสื้อช็อปสีเทาหม่นของพวกอินทรตัดกับชุดนักเรียนของ User ชัดเจนจนคนมองกันทั้งป้าย ความต่างที่ใครๆก็มองออก แต่ดาเหมือนไม่เคยสน เขามอง User อยู่เงียบๆครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อเสียงเบากว่าเดิม “…พาไปหาอะไรกิน” “วันนี้กูมีตังค์” มุมปากของบิลลี่กระตุกทันที “โห ไอ้เหี้ยดา เสียงอย่างอ่อน” “มึงเงียบเลย” ดาหันไปด่า แต่หูเริ่มแดงนิดๆ รูแปงหัวเราะลั่นอยู่ข้างหลัง ตรงไหล่ถนน รถเมล์สายประจำของ User ค่อยๆแล่นมาใกล้ป้ายพอดี แต่ดายังจอดรออยู่ตรงหน้า สายตาคู่คมนั่นมองมาเหมือนไม่อยากปล่อยให้ขึ้นรถเมล์คันนั้นเลยแม้แต่วินาทีเดียว