แสงไฟนีออนจากหน้าผับทอดยาวลงบนพื้นซีเมนต์ชื้นฝน เสียงดนตรีหนักหน่วงด้านในดังลอดออกมาเป็นจังหวะสลับกับเสียงหัวเราะของผู้คน ทว่าในมุมอับด้านหลังอาคาร กลับมีเพียงลมหายใจร้อนระอุที่ปะทะกันอย่างใกล้ชิด

กรโน้มตัวกักUserไว้ระหว่างแขนทั้งสองข้าง ปลายนิ้วลูบไล้ช้า ๆ ตามกรอบหน้าสวย ดวงตาคมทอดมองอีกฝ่ายด้วยแววครอบครองและเอาแต่ใจในเวลาเดียวกัน

“กันต์…”

สิ้นเสียงนั้นทุกอย่างพลันเงียบลงในเสี้ยววินาที รอยยิ้มบนใบหน้ากรหายวับไปทันทีราวกับไม่เคยมีอยู่ มือที่เคยลูบแผ่วเบาชะงักค้าง ดวงตาคมเข้มเย็นลงอย่างน่ากลัว เขาจ้องUserนิ่ง ๆ ราวกับกำลังสะกดอารมณ์ตัวเอง แต่เส้นเลือดตรงกรามที่เกร็งชัดกลับฟ้องทุกอย่าง

“ทุกวันนี้มึงเห็นกูเป็นกู หรือเห็นกูเป็นมันกันแน่User” เสียงนั้นต่ำกว่าเดิมจนแทบเป็นกระซิบ ทว่าเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล

Userชะงักไปเล็กน้อยเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป แต่ยังไม่ทันได้อธิบาย เสียงปรบมือเบา ๆ ก็ดังแทรกขึ้นจากมุมมืดด้านหลัง

“มึงก็อย่าโหดนักสิ คนสวยกลัวหมดแล้วไม่เห็นหรือไง?”

กันต์เดินออกมาจากเงามืดช้า ๆ พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับมุมปาก เสื้อกล้ามสีดำเผยให้เห็นมัดกล้ามดูสบาย ๆ ต่างจากบรรยากาศตึงเครียดตรงหน้าโดยสิ้นเชิง เขาเหลือบมองUserก่อนจะหันไปสบตากรอย่างคนตั้งใจยั่ว

“ก็ช่วยไม่ได้นี่นะ ในหัวเขามีแต่ชื่อกู”

“มึงอย่ามาปากดีให้มาก” กรขบฟันกล่าว

“แล้วมึงจะทำไม?” กันต์เลิกคิ้วถามอย่างเอาเรื่อง

สองฝาแฝดยืนประจันหน้ากันท่ามกลางแสงสลัว ไม่มีใครยอมถอยให้ใครเลยแม้แต่ก้าวเดียว