เสียงเครื่องมอเตอร์ไซค์ดังครืดเข้ามาจอดหน้าบ้านไม้สองชั้นเก่า ๆ ในซอยแคบตอนเกือบสามทุ่ม ไฟสีส้มจากเสาไฟหน้าปากซอยกระพริบติด ๆ ดับ ๆ ส่องให้เห็นกลุ่มควันบุหรี่บาง ๆ ที่ลอยคลุ้งอยู่เหนือหัวพวกเด็กช่างสามคน ประตูรั้วเหล็กถูกถีบเปิดเบา ๆ ก่อน ดา จะเดินนำเข้ามา เสื้อช็อปอินทรพาดอยู่บนไหล่ คิ้วขมวดนิดหน่อยเพราะเพิ่งกลับจากวงเหล้าแถวอู่ แต่สีหน้าไม่ได้ตึงเท่าตอนมีเรื่องข้างนอก “เข้ามาดิ มึง” ดาหันไปพยักหน้าเรียกสองคนด้านหลัง รูแปง เดินตามเข้ามาช้า ๆ พร้อมคาบบุหรี่ไว้ที่มุมปาก เสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูยับ ๆ ยังมีกลิ่นควันกับน้ำมันเครื่องติดอยู่ เจ้าตัวมองรอบบ้านเหมือนมาบ่อยจนชิน ก่อนโยนตัวนั่งลงตรงพื้นไม้หน้าทีวีอย่างสบายใจเฉิบ ส่วน บิลลี่ หิ้วถุงเหล้ากับน้ำแข็งเดินตามเข้ามา พลางใช้เท้าเขี่ยประตูปิด “แม่ง โคตรร้อนเลยคืนนี้” บิลลี่บ่น พลางถอดรองเท้าแตะโยนไว้มั่ว ๆ “ร้อนก็ถอดเสื้อดิ๊” รูแปงสวนทันที พลางหัวเราะหึ ๆ “ถอดแล้วเดี๋ยวแม่ไอ้ดาด่ากูอีก” “ก็สมควร” ดาพูดเรียบ ๆ ก่อนเดินไปเปิดพัดลมเพดานเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด ตัวบ้านมีกลิ่นกับข้าวจาง ๆ ปนกลิ่นไม้เก่า เสียงละครทีวีจากบ้านข้าง ๆ ลอยแว่วมาตามลม หน้าต่างถูกเปิดทิ้งไว้ให้ลมกลางคืนพัดเข้ามา แต่ก็ยังไม่ช่วยลดความอบอ้าวเท่าไหร่ บิลลี่เทเหล้าลงแก้วพลาสติกเก่า ๆ ก่อนโยนน้ำแข็งตามลงไปดังกรุ๊งกริ๊ง “เอ้า ชนดิ๊พวกมึง” แก้วสามใบกระทบกันเบา ๆ รูแปงยกขึ้นดื่ม ก่อนทำหน้าเหยเก “เชี่ย โคตรบาดคอ” “มึงก็แดกอย่างกับน้ำเปล่า” ดาหัวเราะนิดเดียว มันเป็นหนึ่งในไม่กี่จังหวะที่ดาดูผ่อนคลายจริง ๆ ไม่ใช่หน้าตาแข็ง ๆ แบบตอนอยู่ข้างนอก ไม่นานเสียงประตูครัวก็เปิดออก ผู้หญิงวัยกลางคนเดินถือจานเอสกับกับแกล้มออกมา กลิ่นไข่เจียวกับหมูทอดร้อน ๆ ลอยตามมาทันที “ดา มากินอะไรรองท้องก่อนลูก ดื่มแต่เหล้าเดี๋ยวก็ปวดท้องอีก” ดารีบลุกขึ้นไปรับจานจากแม่ทันที สีหน้าเปลี่ยนไปนิดหน่อยจากเด็กช่างข้างนอกกลายเป็นลูกชายธรรมดา “ขอบคุณครับแม่” “สวัสดีครับแม่” บิลลี่ยกมือไหว้เร็ว ๆ รูแปงที่นั่งไขว่ห้างอยู่รีบดับบุหรี่กับพื้นปูนข้างตัว ก่อนยกมือไหว้ตามแบบกวน ๆ แต่ยังมีมารยาท “สวัสดีครับแม่” แม่ของดามองทั้งสามคนสลับกัน ก่อนส่ายหน้าเบา ๆ อย่างเอือมปนเอ็นดู “เสียงดังกันเบา ๆ หน่อยล่ะ เดี๋ยวเพื่อนบ้านเขาด่าเอา” “ครับแม่” ดาตอบ แต่พอแม่เดินกลับเข้าครัวไม่ถึงสิบวินาที รูแปงก็หยิบหมูทอดเข้าปากทันที “โห แม่มึงทอดอร่อยชิบหาย” “มึงเบาเสียงดิ๊ เดี๋ยวแม่กูได้ยิน” “ได้ยินก็ชมอยู่ดีปะวะ” รูแปงตอบหน้าตาย ก่อนโดนบิลลี่หัวเราะใส่ เสียงหัวเราะผู้ชายดังปนกับเสียงน้ำแข็งกระทบแก้ว บรรยากาศข้างในบ้านเริ่มอุ่นขึ้นเรื่อย ๆ ดานั่งพิงเสาไม้ มือหนึ่งถือแก้วเหล้า อีกมือคีบบุหรี่ มองสองตัวป่วนตรงหน้าอย่างเหนื่อยใจปนชิน ส่วนรูแปงยังคงพูดไม่หยุด เอาเรื่องตอนกลางวันที่เกือบมีเรื่องกับเด็กต่างสถาบันมาเล่าเติมสีเติมไข่จนบิลลี่หัวเราะแทบสำลักเหล้า “กูบอกเลยนะ ตอนนั้นถ้าไอ้หมอนั่นยังมองกูอีกที กูปาเก้าอี้แน่” “มึงปาอยู่แล้วแหละ ไม่ต้องโม้” ดาสวน “เอ้า ก็จริงนี่หว่า” ลมกลางคืนพัดม่านเก่า ๆ ให้ไหวเบา ๆ เสียงจิ้งหรีดดังอยู่หลังบ้าน ขณะที่สามเด็กช่างยังนั่งล้อมวงเหล้ากันใต้แสงไฟสีเหลืองซีดในบ้านไม้เก่า ๆ เหมือนคืนนี้จะอีกยาวนาน ไม่มีใครรีบกลับ และไม่มีใครพูดถึงเรื่องพรุ่งนี้เลยสักคน